The Serenity Prayer นิยาย & เรื่องราว

Nagulat siya nang biglang hinawakan ni Yael ang kaniyang dalawang kamay at pinagtag-op ang mga ito. “When you have worries, pray. When you're afraid, pray. When you're sad, disappointed, happy, grateful or whatever you are feeling, pray. Palagi po tayong pinakikinggan ni Lord, tito, kaya huwag na huwag kang mahihiya na kausapin o humiling sa kaniya. Kahit nga po hindi tayo magsalita, alam Niya kung ano ang nasa isip at puso natin eh.” Pumikit si Yael habang magkatag-op din ang kaniyang mga kamay. Titig na titig si Jett sa kaniyang pamangkin. ‘This kid. He's so calm and composed. I hope I can also be like him. That innocence and softness…’

Things she had always prayed for. -THE END-

Kailangan niyang magtiwala sa akin. Kailangan kong makita si Serenity. Nakita kong nag-alinlangan siya, at biglang nanlumo ako. Kailangan kong gumawa ng paraan. I knelt down in front of him, my hands clasped in front of me. “Azriel, I’m begging you. Please, let me see her. I love her more than anything in the world. I promise I’ll never hurt her. I promise I’ll always protect her. Please, just give me a chance.

Napansin ko sa tatlo si Aisla ang pinaka energetic ngayon at sobrang saya. I pinched her nose softly. "Okay, lead the prayer anak." ngumiti 'to sa 'kin at tumango-tango. Pinikit nito ang mga mata. "In the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit. Amen," "Thank you Papa God for letting me experience having breakfast with a complete family that I've been wishing for. Lord God, Heavenly Father, bless us and these Thy/Your gifts which we receive from Thy bountiful goodness. Through Jesus Christ our Lord. Amen." nakangiting sabi ni Aisla.

"Serene, please." Huminto si Serenity sa paglalakad at mataray na hinarap ang lalaki. Ipinagkrus pa niya ang mga braso sa kan’yang harapan saka inarko ang kilay. "Isang tanong, isang sagot, Tristan. Do you, or do you not?"

I saw pity in his eyes. "W-what is your deepest desire, Ganther? Can you tell me?" His eyes were pleading me to tell. "My deepest desire? Ataraxia... Kit. Ataraxia. Peace of mind. Because I never had that in my life. All of my life I felt drowning in the ocean of chaos. The waves of insanity keep hitting me. Kit, I just wanted my nightmares, my demons to be calm. I wanted peace of mind. I want serene... I want tranquility in my head and in my emotions."

Isa-isang bumagsak ang mga salitang iyon. Magkakaiba ang nagsasalita. Magkakaiba ang mukha. Pero pare-pareho ang talim ng kanilang mga salita. Parang mga punyal na walang tigil na ibinabato kay Serenity. Hindi niya namalayang bahagyang nanlamig ang kanyang mga kamay. Subalit hindi pa rin tumigil ang mga tao. "Anong sadya niya rito ngayong gabi? Huwag mong sabihing hinahabol pa rin niya si Mr. Nathan Tomas?"

Kahit gaano pa kahirap, kailangan kong tiisin. Isang gabi na puno ng tanong at pag-aalinlangan, isang gabi na puno ng sakit at kalituhan. Sana bukas, may makita akong kasagutan. Sana bukas, magising akong may lakas na harapin ang lahat. Pero ngayon, kailangan ko munang magpahinga. Kailangan kong muling buuin ang sarili ko, kahit paunti-unti. Dahil kahit na anong mangyari, ako pa rin ito—ako pa rin si Serenity na kailangang magpatuloy, kahit gaano kahirap.

Maamo at parang babasagin akong pinggan kapag hawak-hawak niya ako, palagi niya rin akong pino-protektahan. Unless na lang sa kama kung saan marahas siya sa akin. Napailing ako at napakagat sa aking labi, ramdam ko ang pagkapula ng aking pisnge. These dirty thoughts of mind. Jesus! Kaunti na lang mahuhulog at mahuhulog na ako sa kaniya. Dinig ko ang tawanan ng apat. Si Serenity, Adrianna ay magkasundong-magkasundo dahil magka-vibe sila at si Flynnia at Athanasia na mahinhin.

I pray that you surround them with your love, protection, and healing grace, and that you give them strength and courage to endure this challenging time. Father, I ask that you calm my fears and anxieties and give me the peace that surpasses all understanding. Help me to trust in your plan and to have faith that you work all things together for our good. May your presence be felt in the operating room, and may your love and mercy shine upon Nala and our child. I pray that you bless them with a second chance. Amen. I slowly opened my eyes after uttering my prayer mentally. Hindi pa ako nakakaramdam ng ganito kagaan na dibdib simula nang malayo sa akin si Nala. Simula no’ng kunin siya sa akin