The Social Contract Book Mga Nobela at Kwento

“Proposal?” Binuksan niya ang folder. Mga dokumento, kontrata. Doon ko lang nakita ang salitang marriage contract na nakasulat sa itaas. Natigilan ako. “Sir… anong ibig sabihin nito?” Huminga siya nang malalim bago nagsalita. “Jil, I need to be honest with you. This marriage—it’s not just for your safety. Yes, it will protect you. Legally, they can’t touch you once you become my wife. Pero may isa pa akong dahilan.”

Agad na huminahon ang boses ng aking ina at hinagis sa akin ang isang folder. Pagbukas ko ay bumungad sa akin ang isang kontrata. At first, gulong-gulo ako at hindi ito maintindihan ngunit nang mabasa ang pangalan ng isang lalaki na halos bukang bibig ko araw-araw ay napakurap ako ng ilang beses. “Yes, you are getting married to the most wealthiest man in the Philippines!” May sarkastikong sambit ng aking ina.

In-ekis pa niya ang kan'yang mga kamay na nagpapahiwatig ng mariing pagtanggi. "You must accept it! If you don't accept this, our contract will go bad," paliwanag ko pa dahil gusto ko na tanggapin niya ito. Maliit lang ito na bagay kumpara sa itutulong niya sa akin. "Okay," napipilitang sagot niya at ipinagpatuloy ko na ang pagbabasa ng contract. "Of course, even if it's just a contractual relationship, no one is allowed to have a relationship with others. Whoever does will be fined."

“Good. That means you can follow rules.” Lumapit siya. Hindi mabilis. Hindi mabagal. Sakto lang para maramdaman ko ang bigat ng bawat hakbang niya. Tumigil siya sa harap ko, sobrang lapit na kailangan kong itaas ang tingin ko para lang makatingin sa mata niya. “You know why you’re here,” sabi niya. “Opo.” “Say it.” Lumunok ako. “Because of the contract.”

”But you can stay here tonight so we can begin making my heir,” nakangising dugtong ni Carter. Napakunot ang noo ko. “Ano po?” naguguluhan kong tanong. “You didn’t read the contract properly, did you?” Muli kong kinuha ang envelope na nasa ibabaw ng lamesa. Mabilis kong kinuha sa loob nito ang dokumento at mabilis na pinasadahan ng tingin ang bawat kondisyon na nakasulat doon. Halos maubos naman ang aking hininga nang mabasa ko ang pinakahuling kondisyon, na hindi nila binanggit sa akin kanina.

“Hindi ka solusyon lang, Samantha.” “Pero kontrata lang ito,” giit niya. “Isang taong kasal. Walang obligasyong emosyonal. Walang selosan. Walang masasaktan. Iyon ang usapan, hindi ba?” “Iyon ang usapan noon,” mariing sagot ni Trevor. “Pero hindi ko alam kung kailan nagbago.” Napailing siya. “Huwag mo akong paasahin.”

Hindi ko pa naman nagagamit yun. I signed the contract confidently. I’ll imagine na lang na my boyfriend talaga ako. At isa pa, I need challenge sa life ko ngayon, boring na kasi. Hindi naman ako magmumukhang golddigger dahil hindi naman nila alam ang family background ko. I sipped my coffee and tiningnan ang cellphone ko. “Meet me in Starbucks Avenue Center.” I texted him.

Pinanood niya itong damputin iyon at ibinigay sa kanya kapagkuwan. Sandaling tinitigan ni Magenta ang folder bago iyon tinanggap sa nanginginig na kamay. Nagpakawala muna siya ng hininga bago iyon binuksan. MK Contract and Agreement. Isang singhap ang kumawala sa kanyang mga labi nang mabasa iyon. Binasa niya ang laman ng kontrata subalit hindi tuluyang rumerihestro sa kanyang isipan ang bawat salita. "I need you to pretend that we're married."

"Bakit?" "Alam ko ang nasa kontrata. Na bawal muna akong makipag usap sa kanya, pero nakakahiya naman na basta ko nalang siya iiwanan ng hindi ako nakakapagpaalam ng maayos. Napaka ungentle man ko naman. Lalong hindi natin siya pwedeng imbitahin sa kasal natin. Bibigyan ko lang siya ng assurance na babalikan ko siya after three years.."

pasilip-silip na tingin ni Dimitri sa loob ng silifd ni Tiffany. “Ah kasi Dimitri hindi pwede. We can talk pero not here,” tanggi ni Tiffany dahil ang totoo ay ayaw niyang malaman ng kaniyang barkada sakali man ang kontrata na meron sila ni Dimitri. Wala na din silbi kung ipapakilala niya sa mga kaibigan ang binata kung hindi naman niya ito makakasama sa panghabang-buhay.