The World Is Not Enough Novels & Stories

Gusto ko na tuloy maniwala na maliit lang ang mundo. Sobrang guwapo n'ya, sobrang bango, at sobrang sarap kausap. Ilang ulit kong pinilig ang ulo ko para mawala siya sa utak ko. Hindi ako puwedeng magka-crush sa lalaking iyon. Laking Siyudad iyon kaya alam kong kaliwa't kanan ang mga babae no'n. Tapos mayaman pa, jusko do'n pa lang wala ng pag-asa. Literal na langit at lupa ang agwat ng pamumuhay namin. At hindi naman ako gaga para pangarapin ang mga bagay na alam kong hindi ko makukuha kailan man.

Well, bakit hindi sa sariling mundo ko. Magulo? May sarili akong mundo syempre magulo. Dejk. Gusto ko lang sabihin na kung hindi ko kayang tuparin yung pangarap ko sa mundong 'to. Bakit hindi sa mundo ng pagsusulat, hindi ba? Bakit hindi ako gumawa ng sarili kong mundo gamit ang pagsusulat? Libre ang mangarap at libre rin ang magsulat. Kaya ano pang hinihintay mo magsulat ka na. Arat na!

May mga bagay na pilit na gustuhin man na maging atin hindi natin iyon makakamit unless ibigay nito sa atin. Mahirap kalabanin ang kapalaran, mahirap kalabanin ang mundo. Dahil wala pa akong na-witness na nagtagumpay laban dito. Oras na kinalaban natin ang mundo at sumalungat tayo sa nais nito, tayo lamang ang maiiwang sugatan at talo.

Ngunit dahil mapagbiro ang mundo, talagang pinagtagpo talaga ang landas naming dalawa ni Fox. Maybe the world is really small for us to cross paths once again. Siguro nga tama sila. The world is too small… and it’s suffocating.

"You deserve everything, Thena." Tumigil si Zeus. Tumingin kay Athena na parang tinitingnan ang buong mundo sa loob ng isang tao. "You deserve more than what people can give you. You deserve the world. And if the world cannot give you what you want, I will make one for you." Napasinghap ang iilang bisita. Ang iba napakagat ng labi. Ang ibang lalaki napaatras sa intimidation.

“Hindi, hindi, hindi, hindi ko matatanggap ang lahat ng ito. Hindi ako makakapunta sa Mars!" Minsan, ang mga banta sa kamatayan ay maaaring hindi gumana para sa isang matigas na tao tulad ni Brad, na lumaki sa hukbo. Gayunpaman, napakaraming bagay sa mundo ang mas nakakatakot kaysa kamatayan. Maaaring tanggapin ni Brad ang kamatayan ngunit hindi na bumalik sa isang mundo kung saan patay na ang lahat ng kanyang mga mahal sa buhay, at ang mga bagay ay nagbago nang husto!

CHAPTER 157 — “I Don’t Know How to Be Alone Anymore” “I used to survive alone.” “Now even a few hours without him feels unbearable.” Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging tahimik ang mundo. Hindi iyong klaseng katahimikan na peaceful. Mas malala. Iyong klase ng katahimikan na parang may nawawala. At ngayong wala si Torren sa mansion—

The best and most beautiful things in this world cannot be seen or even heard, but must be felt with the heart. End.

Minsan madarama mo Ang mundo'y gumuho sa ilalim ng iyong mga paa At ang agos ng problema'y tinatangay Tumingin ka lang sa langit Baka sakaling may masumpungan Di kaya ako'y tawagin Malalaman mong kahit kailan Hawak-kamay Di kita iiwan sa paglakbay Dito sa mundong walang katiyakan Hawak-kamay Di kita bibitawan sa paglalakbay Sa mundo ng kawalan Wag mong sabihin nag-iisa ka Laging isipin meron kang kasama Narito ako oh, Narito ako Hawak-kamay Di kita iiwan sa paglakbay Dito sa mundong walang katiyakan Hawak-kamay Di kita bibitawan sa paglalakbay Sa mundo ng kawalan Sa mundo ng kawalan

Hinding hindi nila ito makakalimutan. Hindi naman pinansin ni Megan ang panenermon ng mga ito. Kasalukuyan pa ring nakafocus ang kaniyang isipan sa seguridad ng World Universe, gusto niya sanang hikayatin ang lahat na gumawa ng hakbang para madepensahan ang World Universe sa paparating na mga sundalo ng North Moana pero hindi niya inasahang hindi na maniniwala sa kaniyang mga sinasabi ang mga sekta sa World Universe. Hindi lang iyon dahil nagawa pa siyang sermonan ng mga ito.