The World Is Not Enough Novels & Stories

“Music, fame, the industry. Hindi ko na kailangan ‘yun kung mawawala ka.” Pinagmasdan ang lalaking ngayon ay tapat at pagod na sa mundo. Hinawakan niya ang kamay nito sa ibabaw ng mesa. “Hindi mo kailangang iwan ang mundo mo, Rainne,” mahinang sabi niya.

'My world will be your world too' daw. Pinigilan niya ang mapahikbi. Hindi man lang nito tinanong kung gusto niya sa mundong ginagalawan nito. Kung dito pa nga lang ay takot na siya? Sa mundo pa kaya nito? Ni minsan ay hindi niya ginusto na maging mayaman sa pamamagitan ng pag aasawa ng mayaman. Hindi gano'n ang motto niya sa buhay. Ang magsikap sa pagtatrabaho para umasensyo ang gusto niya.

Althea POV Tahimik ang mundo ko. Pero hindi ito yung klaseng katahimikan na payapa. Ito yung katahimikan na puno ng tanong. Puno ng “what if.” Puno ng mga desisyon na hindi ko pa kayang sagutin. Ilang araw na ang lumipas. Walang gulo. Walang sigawan. Walang laban. At sa unang tingin… Ito na dapat yung gusto ko.

In this life, I realized that you don't need a perfect world to be happy, you just need the perfect person to share it with. And I’ve already found mine. — THE END —

Wala nang takot. “We’re not the same people anymore, Kalix. But that’s okay. Kaya natin ‘to… kahit may bago tayong simula.” Sandaling katahimikan ulit. Pero hindi na mabigat. Hindi na puro tanong. After everything, even if the world is still a mess — and even if tomorrow is still unclear — we’re beside each other again, and sometimes, for now… that’s enough.

dagdag ko. Matagal siyang hindi sumagot. Pagkatapos ay lumakad siya papunta sa bintana. “Ang mundo ko,” mababa niyang sabi, “ay hindi ginawa para sa mabubuting tao.” Tahimik akong nakinig. “Kung gusto mong mabuhay sa mundong ito,” patuloy niya, “kailangan mong maging mas mabagsik kaysa sa mga kaaway mo.”

Mas inilapit pa niya sa akin ang box at nanginginig ang mga kamay na tinanggap ko iyun. Napalunok ako nung tumabi siya ng upo sa akin at ipinatong ang kanyang mga braso sa tuhod. Nakatingin lang ako sa kanya at nagiging alerto sa kung ano ang pwede niyang gawin. Malayo ang tingin niya sa dagat at hindi ko rin maiwasang mapatingin doon nung magsalita siya. "Believe me or not. The world is cruel than what you think. It's more deadly than this island. People out there make living harder for us." "Y-you cannot completely wipe the bad ones from earth. Those guys already have three-fourth of the world in their hands."

There's nothing perfect in this world but our love is what i called perfection. Tbc.......

Feeling niya ay inabandona siya ng mundo. Exaggerated man ang nararamdaman niya ay iyon ang saloobin niya sa oras na 'to. Paano siya mabubuhay dito na walang kahit anong entertainment na puwede niyang pagkaabalahan? Baka 'pag tumagal pa siya rito ay makakalbo siya dahil sa frustrations. Idagdag pa ang nakakaimbyernang Axis na 'yun. Na hindi yata makaramdam kahit na naiinis siya rito.

Para bang sa bawat sigaw, may natitirang maliit na pag-asang puwedeng magbalik sa babae sa buhay. Pero walang sagot. Walang galaw. Walang reaksyon. Walang kahit ano. Parang tuluyan nang huminto ang oras sa paligid nila, at ang mundo ay naging tahimik na hindi kayang basagin ng kahit anong sigaw. Useless. Walang silbi.