Novel & Cerita The World Is Not Enough

“Syempre hindi! Naisip lamang ‘yun ng apat na haligi dahil pinapangalagaan namin ang kaayusan ng bansa! “Kahit na gaano pa kadilim at kasama ang mga bagay minsan, wala tayong magagawa kundi itago ang mga nararamdaman natin. “Lalo na, hindi ganun kasimple ang mundo. “Maraming tao mula sa apat na haligi ang nagsisikap na manatiling patas sa puntong ito! “Kaya nakikiusap ako sayo na sana maintindihan mo ito!”

May maliit na boses na bulong nang bulong sa gabi: "Hindi ito sapat. May iba pa. May sarili kang mundo. May sarili kang buhay." Pero sa ngayon, ang mundo ko ay ang pagiging "Perfect Daughter." Hanggang kailan kaya? Hanggang saan?

Kaya ang tanging magiging rason ko na lamang ngayon ay ang. "Dad, alam niyo po bang sobrang dami na ng trabaho ni Dalton ngayon sa opisina niya? Halos ilang linggo na po siyang umuuwing late sa bahay namin. Wala na nga po siyang oras para sa akin! Mawawalan nang silbi ang pagtigil ko sa pagtratrabaho ko kung hindi naman kami palaging nagkikita at nagkakasama sa bahay," panimula ko na mukhang umepekto naman dahil seryoso na siyang nakikinig sa akin ngayon.

Katapusan na ba ng mundo? ****** LMCD22

“Alam mong bihira ka lang maging ganito ka—open. Kaya sasabihin ko sa’yo ito: kung totoo ’yang nararamdaman mo, wag mong hayaan na takutin ka ng ‘what if.’ Kung naghintay ka ng three years, at hanggang ngayon siya pa rin, e ‘di ibig sabihin may lalim na. Hindi curiosity lang ‘yan. Hindi crush lang. Totoo na ’to.” Hindi ako agad nakasagot. Tumingin ako sa bintana. Dito kita mo ang buong syudad—mga ilaw, sasakyan, mga taong abala sa sariling buhay at ibang building na patay na ang ilaw. Pero kahit gano’n ka-busy ang mundo, isa lang ang iniisip ko. Sapat na ba ’yung sinabi ko… para maintindihan niya? O dapat na ba talaga akong kumilos?

There are three men wearing cloaks, it seems like they're talking to each other without them knowing that there are few soldiers aiming guns at their backs. I thought of one word about that picture. It was a betrayal. I don't know why but my heart ached a bit when the next picture shows a war. It's chaos. Then the next shows the man, Fragedo. His face was drawn in rage while his hands are raised. I flip the page again and saw two circles, words below it are... "Two Worlds, Mortal... and Xanadu," my voice is in a whisper but I can still feel its shaking.

Nanginginig ang boses kong tanong. "The world is about to go on the biggest war in history and it's not going to wait for you to realize what you are capable of. If you cannot handle the way I deal with people, go look for your way out." Tinalikuran niya ako at iniwan doong halos wala nang lakas tumindig muli.

Ngumiti siya. And in that moment, I realized something. Hindi kailangan na makuha mo ang lahat ng yaman sa mundo para maging masaya ka. Minsan, ang kailangan mo lang ay ang pamilya mo na nasa tabi mo.

"Pinagtatagpo po kayo ng tadhana. Pareho niyong mahal ang isa't-isa ngunit patuloy niyong kinokontra ang dapat na mangyari. Ang nais ng tadhana, sumugal kayo. Wala naman talagang sigurado sa mundo. Kailangan niyo lamang gawin ang magpapasaya sa iyo upang maramdamang hindi lamang puro pagpapahirap ang daigdig. Hindi lamang puti at itim ang kulay ng mundo, Lux." "Hindi ako maaaring maging makasarili. May magdudusa kung kasiyahan ko lang ang iisipin ko," seryosong sabi ko. "Ngunit hindi niyo naman maililigtas ang lahat. Palaging may masasaktan."

Siguro sa paningin ng lahat ay wala siyang plano sa buhay. “Isla, pwede ka namang mag enjoy na hindi ka pumupunta sa mga bar, your definition of enjoyment and excitement are too worldly. Jan na lang ba iikot ang mundo mo? Hindi ka ba naaawa sa mga magulang mo na lagi na lang napupurwisyo sa ‘yo?” Sumbat na naman nito