Romans & histoires The World Is Not Enough

Hinding hindi nila ito makakalimutan. Hindi naman pinansin ni Megan ang panenermon ng mga ito. Kasalukuyan pa ring nakafocus ang kaniyang isipan sa seguridad ng World Universe, gusto niya sanang hikayatin ang lahat na gumawa ng hakbang para madepensahan ang World Universe sa paparating na mga sundalo ng North Moana pero hindi niya inasahang hindi na maniniwala sa kaniyang mga sinasabi ang mga sekta sa World Universe. Hindi lang iyon dahil nagawa pa siyang sermonan ng mga ito.

Iyon din ang dahilan kung bakit wala akong pakialam kung ayaw sa akin ng lahat dahil alam kong patas pa rin sa akin ang mundo. Minamahal ng lahat si MESH at inaayawan naman si Beatrice Solomon. Isa lang ang ibig sabihin niyon, nasa tao mismo ang problema at wala sa mundo. Kapag hindi ka perpekto ay aayawan ka nila kahit ano pang gawin mo pero kapag naman marami kang nagagawa na hindi kayang gawin ng lahat, halos sambahin ka na nila. Gano'n ka-unfair ang mga tao sa kapwa nila. "Really? So, dapat ba akong bumili ng album niyo?" maya-maya ay tanong ko.

"Wala na akong sasabihin, Mom. Dahil kahit ano pa ang sasabihin ko ay balewala rin dahil ni minsan ay hindi ninyo ako pinakinggan. "Wala kang utang na loob. Wala kang kahihiyan. Nagsisisi ako kung bakit binuhay pa kita sa mundo. Kung alam ko lang na ganitong kamalasan ang dadalhin mo sa buhay ko, sana ay hindi kita binigyan ng pagkakataon na mabuhay." Paglalahad ng Donya.

Simple lang ang mensahe niya: “Let’s call it quits.” Parang gumuho ang mundo ko for the 3rd time in two days. I don’t deserve this. Pinagsakluban ako ng tadhana, and it seems, walang knight in shining armor na available at the moment. Pero di ko naman pwedeng patigilin ang pag-inog ng mundo. At i-freeze ang oras para ma-rearrange ko ang chess pieces ng past few days sa buhay ko

Mundo para sa malalakas lang. At siguro ‘yun ang sinusubukan sabihin ni Adrian, sa twisted at domineering niyang paraan. Na hindi pantay ang mundo. Na minsan, kailangan mo ng shield. Kailangan mo ng kakampi na sobrang delikado para walang mangahas umatake sa’yo. Pero… ano ang kapalit? Huminga ako ulit. Fog ang iniwan ko sa salamin. Sabi ng mama ko dati, “The world won’t be kind to you, but you don’t have to let it break you.”

Sa bahay, siya ang anak na babae na lumalaban para sa tiyahin. Tatlong mundo. Isang Elle. At kahit ilang beses pa siyang matuksong sumuko, paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili na, “Hindi pera ang halaga ko. Hindi katawan ko ang puhunan. Uutakan ko ang mundo, basta’t manatili akong buo.” ---

Nasaksihan ko kung paano siya ka-willing na tapusin ang buhay niya at iwan kami. How can I forgive my father if he flip my peaceful world to a miserable one? Life is very cruel. We don't know how we can reach the peaceful one. Madaya ang mundo at laging hindi pumapabor sa mga gusto nating mangyari. We are imprisoned in this ruthless world and we can't do anything but be deal with its unfairness. Because that's how the world keeps on orbiting. The world is spinning in order to pull us into its hypocrisy.

Sometimes silence is the best answer to every complicated thing and situation. "In another life, I would be your girl. We keep all our promises, be us against the world." Us against the world? Psss! Me against him kamo. Tsk!

At lalong walang dahilan para makisama nang higit sa kinakailangan. Dahil kung may isang bagay na natutunan ko sa mundo... Hindi lahat ng taong mukhang mabait ay totoong mabait. At mas lalong hindi lahat ng mayaman ay mapagkakatiwalaan.

“Oo nga, e. Matagal na tayong walang solid na bonding. Napapansin ko rin na masyado na akong nagiging busy sa mga ginagawa ko, wala na akong time sa babaeng mahal ko.” “Hindi naman sa sinasabi kong umaangal ako sa mga ginagawa mo. Alam ko naman na para ito sa atin at para na rin sa buong mundo. Kumbaga, parang sa movie, ikaw ang alas ng buong mundo. Isa ka sa magtatanggol sa amin kaya naiintindihan ko. Pero, puwede naman ‘di ba na magsingit manlang tayo ng bonding natin kahit ilang oras lang?”