The World Could Die Novels & Stories

Ang mapagharian ang mundo ng Acceria at pati na rin ang mundo ng mga tao! Wala ng sino man ang makakapigil sa mga magaganap na pagsakop ng lahi ng mga Zombie sa buong mundo! NANATILING nakapikit si Kendra, wala siyang lakas sa mga sandaling iyon na maski ang paghinga'y hirap siya. Isang butil ng luha ang nakatakas sa kanyang magkabilang mata. "Ito na ba ang katapusan?"bulong mula sa isip ni Kendra.

At sa itaas, ang Olympus Prime ay nagsisimula nang magpalabas ng isang Planetary Annihilation Core—isang sandata na kayang pasabugin ang buong Pilipinas sa isang iglap. Buhay pa ba si Leo matapos ang pagtatraydor ng Council? At paano haharapin nina Alistair at Serein ang isang sandata na kayang gumuho ng buong bansa ngayong ang kanilang kapangyarihan ay nagamit na sa kanilang huling pagsasanib? Ang katapusan ng mundo ay nagsisimula sa pagpili sa pagitan ng paghihiganti o pagliligtas.

Si Elliot ay hindi nakapagsalita sa sandaling iyon. "Hindi ko sinasabing masama ang mabuhay. Kamakailan lang, may iniisip ako, tulad ng kung saan napupunta ang mga tao kapag namatay sila. Mayroon bang ibang planeta na may matatalinong anyo ng buhay tulad natin? Mayroon bang mas malawak na mundo sa labas ng uniberso? Kung meron, ano kayang itsura?"

Paalala naman ni death kaya naman nagpanic ako sa isiping iyo hahah potek nakalimutan ko ng may importanteng event nga pala ngayon, mukhang napasarap ako sa pakikinig ng jwento ni Death hahaha. "Paalam na Death hanggang sa muli" Paalam ko kay Death. "Sige baka sa susunod na pagkikita natin ay makaya ko ng ikuwe to ang lahat" Nakangiting Saad saakin no Death kaya naman pumikit na ako at inisip ang demebsyon ng Mundo da Fantasia.

It was like having a nightmare when she’s actually awake. And that’s when she realized something. Na baka kaya ganun ang buhay niya dahil na-achieve na niya ang kanyang mission sa Planet Earth. Na baka kaya hindi niya mahanap ang gustong mangyari sa buhay niya dahil wala na sa mundo ng mga tao ang hinahanap niya. Na baka ganun na ang nararamdaman niya dahil okay na siya, she can go. She can already die.

"Mga pre... ayoko pang mamatay." Tahimik. Saglit lang, pero ramdam ko ang bigat ng katahimikan. Hanggang sa nagsalita rin sila, halos sabay. "Finally, Zuhair." Napailing si Hades. ”We thought life meant nothing to you anymore." "You're not bored with the world now?” Umiling ako, mabigat ang dibdib. "Bored pa rin. Pero hindi ang mundo ang tinutukoy ko."

Sa kahirapan ng buhay sa mundong kinabibilangan ay ibininta ko ang aking sarili gabe-gabe sa mga lalaki upang magbabayad kahit sintemo lamang at ito ay mahalaga na sa araw araw na pagbili ng pagkain, para narin magkalaman ang sikmura. Ang mundo ko ay walang batas, walang moralidad at higit sa lahat ay walang pinuno o namuno kundi ang kumayod para lamang mabuhay. Karamihan ay pera ang nasa isipan, pera ang mahalaga at pera ang bumubuhay sa kanila kapag magkaroon ng karamdaman ay napakamahal ng gamot, ang ilan ay hinayaan na lamang mamatay.

May kakaibang kabaliwan sa kanyang mga mata nang magsalita siya, malamig at walang emosyon. “Who cares if the world drowns after I die?” Saglit na natahimik ang buong set, para bang pati ang hangin ay tumigil sa paggalaw. Pagkatapos ay biglang napasigaw si Jam, hindi maitago ang tuwa at paghanga. “That’s perfect!” halos hindi niya maipaliwanag ang saya sa kanyang boses.

Nasaksihan ko kung paano siya ka-willing na tapusin ang buhay niya at iwan kami. How can I forgive my father if he flip my peaceful world to a miserable one? Life is very cruel. We don't know how we can reach the peaceful one. Madaya ang mundo at laging hindi pumapabor sa mga gusto nating mangyari. We are imprisoned in this ruthless world and we can't do anything but be deal with its unfairness. Because that's how the world keeps on orbiting. The world is spinning in order to pull us into its hypocrisy.

Life is a cycle of living and dying, and death is a constant thing in this world. It is inevitable, and the only thing that we can do when that time comes is to embrace it. Acceptance of the fact that nothing in this world lasts forever, and that all of our loved ones, including ourselves, will not be spared of the pain.