This Wasn't Me In Tagalog Novels & Stories

Kaya, kaagad niyang sinilip ang mga ibang posts at inalam ang buong detalye. Napatakip siya sa kanyang bibig at halos mangiyak-ngiyak nang makita niya ang sarili sa screen ng balita, "This is not true!"

Alam niyang singsing iyon! “Wala ng intro-intro mahal ko, will you be my wife? My forever? O Misis Hernandez?” nakangiting sabi nito. Parang gusto niyang sumigaw nang mga oras na iyon. Ito na ang pinakahinihintay niya. Umupo siya at tumitig sa binata na hindi nawawala ang ngiti. Para siyang teenager talaga sa mga oras na ito. OA na kung OA!

Sabi niya sa akin. Hala siya, Halatang seryoso ang gagi. Tapos yung 'I love you' niya walang can. Tapos panis! I can revive you daw ack! HAHAHAHA. Kaya kitang buhayin sa tagalog HAHAHA. Pak na pak at may dating Yawa.

Tanong ko "The charity work. Ugh I hate being in the same place with the poor! I wish I could remove that duty from us. Nasusuka ako tuwing nakikita ko ang maduduming mga taong iyon." Disgust ang itsura ni Queen Claudia habang binibitawan ang mga salitang iyon.

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

Chapter 12 Dream Adelone Cortes NAPAYAKAP ako sa sarili ko nang lumabas kami ng hospital. Medyo umuulan kasi kaya malamig lalo pa't gabi na. “Malayo ang bus stop. May payong ka ba, bruha?” tanong sa 'kin ni Kit. Napangiwi ako kasi wala akong payong at oo, malayo nga talaga ang bus stop. Maya-maya ay may kotse na pumarada sa harapan namin. Bumaba ang bintana at kinawayan kami ng lalaking nagmamaneho.

"Miss Santos, you mean to say, binato ka ng cellphone, kaya ka humawak ng kaldero?" “Yes, Your Honor! Kasi grabe sya, makasakit! Masakitan ako, as in! Murag gipatay ko ba!” Ano raw? Napatigil ako. Did she just—was that even Tagalog? "Miss Santos, Tagalog. Please." Pilit kong pinakalma ang sarili ko, but at this point, I was already regretting taking this case. “Ah, eh, ano po, ang sakit talaga kasi! Yung parang tinusok ang heart ko, pero sa ulo po pala natamaan.”

Hindi kaya siya scammer? :Kakaiba ka, hindi ako makapaniwala na makakaramdam ako ng ganito. I am shocked na nakakapagsalita pala siya ng tagalog. Hindi ko inakalang may makakausap akong ibang tao na magaling sa tagalog maliban kay Fritz, kay Ev, at sa mga parents ko. :Pilipino ka? Nakakapagsalita ka pala ng tagalog… Lumipas ang ilang minuto na walang nagrereply kaya ibinaba ko na lang ulit ang phone ko saka ipinikit ang mga mata ko.