Toxic Playing Victim Quotes Novels & Stories

"Ay, hindi naman puwede ’yon! Nagbigay siya ng motibo tapos biglang ganern?" "Same. Ayoko rin ng gano’n. Kung ayaw na niya, magsabi siya! Toxic ng gano’n," I commented. Tumawa si Joyce at napailing. "Ayoko rin, pero hindi niyo ba napapansin? Kung anong ayaw natin, tayo rin ay gano’n. Ayaw natin sa toxic, eh tayo naman ang toxic. We sgould check ourselves, too. Minsan, sarili natin mismo ang problema. Lahat tayo ay nanghuhusga nang hindi natin namamalayan..."

Alam kong nakatitig lang ito sa akin dahil palagi nitong binabasa ang mga reaksyon ko sa kaniya. "Hindi ka pa rin talaga nagbabago. Hindi ka pa rin pumapayag na maabuso ka kahit na huli na para bumawi o gumanti pa. Saka ka lang gagalaw kapag hindi ka na inaasahan ng kalaban." Naiiling nitong puna sa akin kaya naman tumawa na lang ako sa sinabi nito. "Malamang? Hindi kasi talaga ako naniniwala sa past is past. Hindi ba at mayroon din ngang quote na don't do unto others what you don't want others to do unto you?"

Hindi para ipahiya ang biktima kundi para ipaalala sa lahat na ang kasalanan ay nasa gumagawa ng karahasan, hindi sa taong nasaktan. Sa lecture hall kanina, malinaw niyang sinabi, “Bullying is never the victim’s fault.” Ang mga salitang iyon ay paulit-ulit na umuukit sa isip ni Amarah. Parang may maliit na ilaw na biglang sumindi sa loob ng matagal nang madilim na kwarto. Gusto niyang magsalita. Gusto niyang sabihin ang lahat. Gusto niyang aminin na nilapastangan siya ni Professor Villalobos.

“P-Pero hindi ako malandi, hindi ako manggagamit, w-wala akong inagrabyadong tao.” Nanlisik ang mata ni Victor na dinuro ako. “Gagawin mo pa kaming sinungaling! Kaya ka nga sa club nagtrabaho para makapang-biktima ka ng mayayamang gaya ko! Tingnan mo na lang ang mga kaibigan mo, puro matatandang mayaman ang asawa! Mga mukha kayong pera!” Napatid ang pisi ng pasensya ko sa sinabi nito. “Pagsalitaan mo na ako huwag lang ang mga kaibigan ko! Wag kang mandamay ng iba at manliit para lang masabi mo na tama ka!”

Patuloy iyong tumutulo mula sa aking mga mata, at siguradong mas dumagdag lang iyon sa galit ni Lionel. “Don't act like you're the victim, Katherine, because you never were,” aniya. “You're just playing dumb and innocent to wrap all of us around your little fingers. Kung iiyak ka lang at magtatanga-tangahan sa harap ko… ibababa na kita.” Bago niya pa matapos ang sinasabi ay nanginginig kong kinalas ang belt ko at tumakbo ako agad sa gitna ng kalsada.

If you can't play the good guy, sometimes you've got to play the villain. Villains are not born, they are made. I don't want to do this. Pero araw-araw pinapaalala sa akin ang mga ginawa nilang pagpatay. Gabi-gabi kong napapanaginipan ang gabing ng trahedyang iyon. Naging bangungot na sa akin. Naging parte na siya ng nakaraan ko, at hindi ako papayag na wala akong gagawain. Hindi ako maghihintay kung sino ang kikilos para sa akin kung ako ay kaya ko naman gawin.

Pray Boys I'm going to tell you what a demon once told me; It's okay to want your own happiness. It's okay to care about yourself the most. When someone hits you, it's okay to hit back and then ask them; 'what the hell do you expect?' It's okay, you're not obligated to sit there and smile and swallow every drop of poison that they give you. You're more than furniture, you're not their shiny toy. You’re human, you have every right to say.

ang mga mata nito ay nagsusumigaw ng katapangan bago ito muling nagbitaw ng mga salita. "Hindi ko kailanman inisip na ang buhay na mayroon ako ngayon ay puno ng kahihiyan. Ayaw kong parusahan at sisihin ang sarili ko sa kasalanang ginawa naman ng ibang tao. Ang masasabi ko lang sa mga kapwa kong naging biktima ng pang aabuso, 'wag tayong manahimik. 'Wag matakot. Alam kong mahirap pero tapangan niyo ang mga loob niyo at tumindig kayo para sa mga sarili niyo. Kasi sa huli, walang magsasalba sa inyo kundi kayo lang din."

"Ang dami po kasing issue ng ibang tao, maliit na bagay ay pinapalaki. Kahit hindi na sakop sa pang araw-araw nilang buhay ay pilit na pinapaki-alaman. Minsan ay nakapapagod din po ang tulad nila kaya hindi rin natin masisisi ang iba na lumalaban na pabalik. Tapos ang mga taong paki-alamira sila pa ang pa-victim." May tawa akong narinig mula sa kanya. "You know what, matapang ka. No wonder pinakasalan ka talaga ng kapatid ko. Huwag lang siyang loloko-loko dahil makatitikim talaga siya," naiiling niyang sabi. Hindi ko na naman alam ang isasagot.

Naramdaman ko ang pagdugo ang ibabang labi ko na tumama sa singsing nito. I wanna defense myself but i can't, i'm so done! Pinagbubulungan na ako ng tao, she keep on throwing bad things about me, napuno ako ng idamay nito ang pamilya ko lalong lalo na ang anak ko. No one has right to talk like that about my son and family! Mabuti sana kung ako lang! And i was just a victim here!