Triggered In Tagalog Novels & Stories

Namamawis na din ang kanyang mga kamay tanda ng sobrang nerbiyos. "For fucks sake! Bakit ba kasi ako nininerbiyos? This is not the first time that we are going to have sex, goddamn it!" She asked herself. You're not nervous. You're just excited. Pagkontra naman ng kanyang isipan. "Damn! Excited nga ba ako?" Muling tanong niya sa sarili.

tila mapanuksong tanong niya " Syempre naman ate.. magkaibigan kami ". paliwanag ko ngumisi naman siya..." Magkaibigan ba talaga? or magka-IBIGAN ". pang-aasar nito " Para kang baliw ate.. kaibigan kasi.. friends kung sa English ". kaunti nalang maiinis na ako pinanlakihan ako nito ng mata.." Asuss!alam ko budhi mo!lumalandi ka nanaman ah ". landi agad?

Singhal niya sa akin at dinuro ako sa sintido. "Bilisan mo dyan at hindi lang iyan ang trabahong naghihintay sayo!" Saad niya pa bago ako talikuran. Tikom ang bibig at tahimik akong umiiyak habang sinimulang hugasan ang nakatambak na mga hugasin. Isang buwan na mula noong sabay na namatay sa car accident sina mama at papa. Pumunta sila sa University na pinapasukan ko upang sunduin ako para sabay kaming pupunta sa Sagada ngunit sa kasamaang palad nabunggo ang sasakyan nila ng isang ten wheeler truck sanhi ng pagkamatay nilang dalawa. Sinisi ko ang sarili ko. Kung sana hindi lang ako nagpumilit na pumunta ng Sagada sana buhay pa sila ngayon. Kasama ko parin sila. Kasalanan ko kung bakit sila n

ani kisses kaya naghagalpakan kami sa tawa. Well, their presence gave us more warm. Masaya naman na kaming lima, but like what Daz said. The more the merrier! Pagsapit ng alas kwatro ay nagligpit na kami ng gamit. Hindi ko alam kung bakit pero kanina pa talaga ako kinakabahan, pakiramdam ko ay may hindi magandang mangyayari. Tiningnan ko ang cellphone ko at lowbat ito. Nagpaalam na ako sa mga kaibigan ko para puntahan sa kabilang building ang kapatid ko. Pero nauna na daw itong umalis at mukhang nagmamadali raw kaya agad akong tumakbo pababa ng building.

Napakapit naman ako sa bakal dahil sa bilis n'yang magpatakbo. "Dahan-dahan, baka madisgrasya tayo!" paalala ko dahil sa isang maling galaw ay pwede kaming mamatay. Sa halip na pansinin ako ay mas lalo n'ya pang binilisan ang pagpapatakbo. Napakapit na lamang ako ng husto. Pumasok kami sa isang gubatan, masyadong masukal ang paligid at maputik kaya naman halos tawagin ko na ang lahat ng santo at nagdadasal na sana buhay pa kami pagkatapos nito.

Wika ni Mark, na itinakio ang mga palad sa mukha. "It means inlove ka na sa kaniya, kahit hindi mo pa siya nakikita o nakikilala nang lubusan." Tanong niya rito. Nakita niyang tumango ito habang nakatakip pa din ang mga palad sa mukha, Kaya niyakap niya ito nang mahigpit. "Sorry, baby, hindi pa talaga ako handa, sorry talaga..." Saad ni Joan sa sarili at mas mahigpit pa niyang niyakap si Mark. Napalingon na lang sila ng marinig nila ang pagtawag ng ama ni Joan.

Wala na s'yang pag-asa pa. Isa... Dalawa... Tatlo... "FIRE!" Kasabay niyon ang ilang beses na pagputok ng mga baril na tumatagos sa katawan ni Isagani. Ang pag-agos ng kaniyang dugo mula sa kanilang katawan ang lalong ikinahina ko. Bago s'ya pumikit at mawalan ng malay, nakita kong ngumiti s'ya sa akin. At para bang may narinig akong bulong sa kan'ya na tanging ako lang ang makaririnig...

I was shocked, doubtful, overwhelmed, and happy all at the same time. Hindi ko na napigilan pa ang sarili ko at tuluyan na akong napahikbi. Tinakpan ko na lamang ng mga palad ang mukha ko at napatalungko habang humahagulgol. Nawiwindang pa rin ako, nalulula, pero higit sa lahat ay... masayang-masaya. “How would I know? Y-You're not telling me anything...” “I was just waiting for you, but you are not telling me anything either.”

sabi ni Senyor na nanggagalaiti sa galit. I am 16 year old, Grade 11 in High School when i experienced that i need to work with my mother since my father left us we flied here in Cebu and start a new life, just me and my mother. Ngayon nakakulong ang aking ina ay wala akong ibang ginawa sa gabi kung hindi umiyak at hindi na makapasok sa eskwelahan dahil nagkalat na ang pangyayaring iyon since De Marquez is famous here in Cebu. Araw-araw ay napunta ako sa mansiyon ng De Marquez dahil sila lang ang may kapangyarihan para pakawalan ang aking ina sa kulungan

Or is it because I'm afraid what will happen next? Gusto kong sumigaw na tama na, na itigil na ang lahat ng ito, pero traydor ang aking sariling katawan. Hanggang sa ang mga galit na h***k ay naging banayad at mapanabik. Parang ang tagal naming hindi nagkita't nagkasama kahit araw-araw naman kaming nagkakaharap. Nag-aalab ang bawat dampi ng kanyang mainit na labi. Mas lalong nasindihan ang mainit kong pakiramdam.