Tula Ng Pasasalamat Mga Nobela at Kwento

Pero sure ako na gwapo talaga siya! Napangiti ako bagamat pumatak pa rin ang mga luha sa mga mata ko. Tears of joy ba ang tawag sa ganito? siguro nga! laking pasasalamat ko kasi na hindi natuloy ang masamang binabalak saakin ng mga unggoy na yon! Mabuti na lang dumating ang savior ko! "S-salamat po Kuya!" Buong puso kong pasasalamat saka hinawakan siya sa dalawa niyang kamay.

“Inurong ko ang kaso ni Nica, hindi sayo. Wala ka sa posisyon para magpasalamat.” Anong mahirap doon? Madali namang pasalamatan ka ni Nica. napakabait niya at gusto ka talagang maging kaibigan. Ikaw lang ang laging lumalayo. Papapuntahin ko siya dito para magpasalamat sayo–” “Wag na,” mabilis na putol ni Agatha. “Ang hindi niyo pagpapakita sa harap ko ang pinakamalaking pasalamat na maibibigay niyo. Salamat sa inyong lahat.”

dagdag pa niya habang malambing na nakatingin sa akin. "Salamat… salamat at hindi mo ako iniwan," bulong ko habang pilit kong pinipigilan ang luhang namumuo sa mga mata ko. "Hindi mo na kailangan akong pasalamatan. Asawa kita. Responsibilidad ko na ipadama sayo na ligtas ka at may masasandalan ka. Ako nga ang dapat magpasalamat sayo dahil tinanggap mo ako. Salamat, Wifey."

Pagkatapos maghugas kamay ay patakbo na silang nagtungo sa lamesa. "Salamat sa food Papa Jesus," sabay ulit sila bago kumain. Pati pag-pray tamad na rin sila, kaya sinasanay ko na magpasalamat sila kahit simple na thank you lang. Pero kapag sinipag sila mahaba-habang panalangin naman ang ginagawa.

Naluha ang kanyang mga mata at nanginig ang kanyang boses. “Narinig ko na malapit ka ng ikasal. “Masaya ako para sa inyong pareho.” Bago pa siya matapos magsalita, nagsimula ng tumulo ang kanyang mga luha. Pagkatapos, tumalikod siya at tumakbo palabas ng banquet hall. Sa sumunod na sandali, inihampas sa lamesa ni Leonardo ang wine glass niya. Malagim ang ekspresyon niya. Walang alinlangan niyang hinabol si Dora.

Huminto siya nang bahagya, tiningnan ang mga nakatambak na regalo, at muling binalingan si Tita Min. "Isang malaking bagay para sa akin ang pumunta rito para makita ka ngayon. Hindi naman po ganoon kamahal ang mga bagay na 'yan, ngunit maliit na paraan ko lang 'yan para ipakita ang aking pasasalamat at ang aking seryosong intensyon."

“Basta huwag ka titingin or pumikit ka - At dapat nga magpasalamat ka sa akin.” “At bakit naman dapat kita pasalamatan? Hindi porket may nangyari satin paninindigan kita!” “Huwag ka ngang assumero, walang nangyari satin at hindi iyon mangyayari dahil ayoko sa matanda!” “Anong matanda? Makakatikim ka talaga sa akin?” “Basta magpasalamat kana lang dahil inalagaan kita! Puro ka suka kahit tignan mo pa sa labahin mo!”

____ Dear Readers 👋 Una sa lahat, isang taos-pusong pasasalamat sa inyong lahat na sumabay sa bawat hakbang ng kwento nina Caleb at Lyra sa pagtawa, sa pag-iyak, sa kilig, at sa pagmamahal na sabay nating naranasan mula simula hanggang dulo.

Pasasalamat Sa lahat ng sumubaybay sa mahaba at puno ng pagsubok na paglalakbay ni Brayan Brilliones at ng kanyang pamilya, mula sa kanilang pagiging makapangyarihan, sa kanilang pagbagsak sa kahirapan, hanggang sa kanilang muling pagbangon at huling sakripisyo para sa sanlibutan—isang taos-pusong pasasalamat.