Tula Ng Pasasalamat นิยาย & เรื่องราว

madamdaming sagot ko kay Tita Celina. "Can I hug you?" "Sure Tita," saad ko at niyakap ito ng mahigpit. "Thank you so much po." "Sige na, matulog ka na. Thank you sa pa-gift mo." "Sana po magustuhan ninyo. Mura lang po 'yon pero galing po 'yon sa puso ko, Tita." "Good night, sweetheart. Once again, thank you."

Saglit siyang luminga sa paligid, waring tinitiyak na ayos na ang lahat. "Gusto kong ipaabot ang taos-puso kong pasasalamat sa inyong lahat na naglaan ng oras upang makasama ako sa espesyal na gabing ito. Alam kong abala kayo sa inyong mga gawain, kaya’t labis akong nagpapasalamat sa paglalaan ninyo ng oras para rito." Bahagya siyang huminto, bumuntong-hininga, at nagpakumbaba.

“Ikaw pala ‘yun! Wait pasok ka dito,” Lumabas si Gracie upang pag buksan ito ng gate at nagpasalamat naman si Lira sa dalaga. “Thank you ha? Thank you ‘din at nilgtas niyo ang mga kapatid ko.” Hindi sasapat ang salitang thank you ni Lira para sa pasasalamat niya sa mga ito. Hindi niya alam ang gagawin kung maging sa mga ito ay mayroong mangyayaring hindi maganda.

masaya kong pasasalamat sakaniya. Bahagya naman siyang umirap at ngumiti kaya, mas lalo pa akong napangiti sakaniya. “Next time, okay lang tumanggi sa mga imposibleng work ha? pasalamat siya at hindi ako pumapatol sa mga pabida.” sabi pa ni Kuya Ruel, kaya naman ilang akong ngumiti rito. “Sige po Kuya Ruel, mauna na ho ako. Maraming salamat ho talaga rito” saad ko pa, habang yakap yakap ang kaninang folder na ibinigay niya saakin.

ngumiti ako ng sagutin ito. Nakita king pumatak ang luha nito kaya naman natakot ako bigla. Niyakap naman ito ni Tina at pinatahan. "Nay, tahan na po masaya lang po siya Kuya Hayes.." naka ngiting wika ni Tina na kina ngiwi ko. "Pwede ba kitang mayakap Sir? Sobrang laki po ng pasasalamat ko na tinulungan mo ang mga anak ko. Maraming maraming salamat po!" pasasalamat nito sa akin at niyakap ako nito

Umusal siya ng pasasalamat sa Diyos habang mahigpit pa ring nakakulong sa mga bisig ng lalaking nakatakdang makasama habambuhay. RIEANN THE END

Ralia POV Nagkaroon ng simpleng programa. May dalawang batang kumanta ng isang awit na halatang pinagpraktisan. Medyo sintunado ang isa, pero buong puso ang pagkanta. May isa pang batang nag-recitate ng tula tungkol sa pasasalamat. Habang nakaupo ako roon, hindi ko maiwasang balikan ang nakaraan ko.

Mga luha ng tuwa, gulat, at pasasalamat. “Do you like it?” tanong ni Chirstian habang bahagyang nagtataas ng kilay, tila nahulaan na ang magiging reaksyon niya. Mariin siyang tumango. “Gustong-gusto ko.” Napangiti siya kahit may mga luha pa sa kanyang pisngi. “Salamat, Christian.” “Isang simpleng ‘salamat’ lang?” kunwaring nagtatampo si Christian. “Medyo nakakadismaya naman iyon.”

Habang naglalakad sila patungo sa kotse, tumingin si Neil kay Alona, at sa mga mata nitong puno ng pasasalamat, ramdam ni Alona ang bigat ng responsibilidad na kanyang tinanggap. **Neil** (mahina ang boses, puno ng pakiusap): "Alona... salamat. Alam kong hindi ko deserve ang pagtulong mo sa akin. Hindi ko alam kung paano ko babayaran lahat ng sakit na naidulot ko sa'yo... pero sana... sana pagbigyan mo akong magpasalamat, at sana'y matulungan mo akong gumaling."

tumutulo ang mga luha na pasasalamat n'ya rito habang ang mga mata ay nasa pagkain na nasa kan'yang likuran harapan . "Oh s'ya tama na ang iyak kumain ka na muna d'yan at mag-iihaw pa ako," bilin nito sa kan'ya at bumalik na sa harap ng mga inihaw nito. "Salamat po," mahinang pasasalamat n'ya rito at nagsimula ng kumain. Sobrang gutom na gutom s'ya at laking tuwa n'ya na may naawa sa kan'yang matanda. Mabilis n'yang naubos ang pagkain at sobrang nabusog din s'ya.