Tula Ng Pasasalamat นิยาย & เรื่องราว

“Pa, maraming salamat sa lahat. Alam kong kahit hindi mo iyan pinapakita sa akin, ramdam ko na mahal na mahal mo ako. Maraming salamat, dahil hindi mo ako iniwan at kinaya mo akong palakihin kahit mag-isa ka lang.” Malapit na sila sa altar at nang magtagpo ang mata nila ni Lucas, na ilang sandali ay magiging asawa na niya, ay hindi niya mapigilan ang matamis na ngiti na kumalas sa kanyang labi.

Tumalima naman agad ito at pumikit at inilagay ang nakataob na mga palad sa dibdib. "Lord, thank you this food, thank you sa good health naming lahat. Thank you din po na may papa Zach na ako, at sana po hindi na po s'ya aawayin at susungitan ni mama Pau. At sana din po masarap ang luto ni lola araw-araw kasi minsan matabang na po at minsan naman maalat. siguro po dahil tanders na si lola! Amen!" dasal ni Joshua.

mahinang sabi niya. ‘Yun lang ngunit ramdam ni Alexis ang malalim na kahulugan ng pasasalamat. Hindi basta “thank you.” Isa ‘yong “salamat sa lahat.” Sa lahat ng pag-aalaga, pagtitiis, pagmamahal… sa panahong hindi niya nasasabi kung gaano siya nagpapasalamat. Hindi na rin kumibo si Alexis. Tumango lang siya. Mahinang tango, pero sapat na para magkaintindihan sila.

Ito'y luha ng pasasalamat. Pasasalamat para sa pagmamahal na natutunan niyang tanggapin, kahit hindi para sa kanya. Pasasalamat para sa mga aral na iniwan ni Jal—ang tapang na ipahayag ang nararamdaman, ang katapatan sa sarili, at ang kakayahang magpaalam nang may dignidad.

Jela Pov Masaya kami para sa'yo, hija," yakap sa akin ni Tita. "Salamat po sa inyo, Tita," masayang pasasalamat ko. "Congratulations, Jela," "Congrats, bes," "Congratulations," Bati nila sa akin, nagagalak ko naman silang sinagot ng salamat ang lahat. Pero sa gitna ng palakpakan at batian, ay ramdam ko rin ang ilang matang nagtatanong lalo na ang mga kaibigan ko.

At patuloy pa ring umaagos ang tubig ilog ng marahan at matiwasay gaya ng mga pusong naibsan sa pagdudurusa. -------------------------------------------- "Salamat, Pablo. At sinamahan mo ako sa pumunta nang sa simbahan," anya ko sa binatang kasakay ko sa karwahe papunta ng simbahan ng Santa Lucia. Ipinakita ko sa kanya ang kagalakan sa pasasalamat kong iyon. Kahit hindi man makakita ay nadama ko naman sa timbre ng tinig ang kagalakan rin niya sa pagsagot sa akin.

puno ng emosyon ang bawat salitang binitiwan ni Marius saka niyakap ang matanda. Nangingislap habang pinangingiliran ng luha ang mga mata ni Mang Tasyo nang magsalita ito matapos tanggapin ang regalo. “Maraming salamat sa inyong dalawa. Hindi ko lang masabi kung gaano kalaking pasasalamat na nandito kayo ngayon. Pero salamat,” anitong bahagya pang pumiyok dahil sa pagpipigil nitong mapaiyak.

"Thank you." Pasasalamat ni Thaddeus ng matapos siyang pahiran ni Maria ng ointment. Tipid itong ngumiti sabay sabi, "walang anuman." "Okay ka lang ba?" Maya-maya'y tanong ni Thaddeus kay Maria bigla kasi itong natahimik. Tumingin ito ng deretso sa kanya. "Gusto ko lang magpasalamat sa tulong na nagawa mo sa akin muntikan na kitang hindi pagkatiwalaan. At muntikan ka pang mapahamak dahil sa akin. " Naiiyak na sabi ni Maria rito.

“Hindi ba dapat magpasalamat ka sa kanya? Hindi dahil sa nakikinabang tayo kaya ko ‘to nasabi pero dahil hindi niya ‘to dapat ginagawa pero ginagawa niya para sa ‘tin. Wala man tayong maisukli sa ngayon. Pero malaking bagay ang pasasalamat. Bibihira ang ganitong mayaman sa mundo.” Nag-thumbs up si Renzo sa kanya. “Very well said, Tay.” Tay? Kelan pa kayo naging mag-tatay?! “Thank you,” bulong ko. “Ha? Are you saying something?” tanong ni Renzo habang nakalagay ang kamay sa tenga, kunwaring hindi naririnig. Pinandilatan ko siya, bago tumingin kay Tatay. Si Tatay naman ang nagdudumilat sa akin.

Kabanata 47 Tumango si Althea at nagpasalamat sa matandang babae. "Salamat po, Lola." Ang matalinong mga mata ng ginang ay tumingin sa kanilang dalawa, at sa wakas ay huminto sa masayang pagtingin kay Althea.