Novel & Cerita Tula Ng Pasasalamat

pahayag ko pa sa kanila “Diyos ko, salamat Hera! Ngayon pa lang nagpapasalamat na kami sa iyo.” Nakayukong sabi ni Aling Maria kaya inabot ko ang kanyang kamay “Maliit na bagay lang po yun! Hindi ko po kayo pababayaan, pangako ko po yan!” nakangiting sabi ko sa kanya “Ate salamat po! Pagbubutihan ko po ang pag-aaral ko!” sabi ni Pilar na first year highschool na pagpasok niya sa skwela

reklamo pa nga ng lalaki sa kanya. Kinuyom ni Jyla ang mga labi dahil nga sa nabubuong pagkairita sa amo niya. Nagpasalamat na siya rito kanina at nagpasalamat na naman siya ngayon. Ano bang klaseng pagpapasalamat ang gusto nitong matanggap sa kanya? “Pwede mo sabihin sa ‘kin, sir, kung paano kita mapapasalamatan nang maayos?” Hindi niya pa nga napigilan ang pag-arko ng kilay.

“Salamat, Ate Tori.” Ngumiti si Cecily, isang pasasalamat na mula sa puso, habang ang malalaking butil ng luha ay pumatak sa kaniyang pisngi. Alam niyang tapos na ang pinakamahirap na hakbang, pero hindi ibig sabihin na dadali na ang proseso at mga susunod niyang araw.

wika naman nito sa dalaga na "Sana nga anak, sana nga makabalik na ang anak ko. Gusto kong humingi ng tawad sa kanya gusto ko siyang yakapin at gusto kong ipadama ang pasasalamat ko dahil gumaling ako ng dahil sa kanya." "Nay uuna na po ako!" singit naman ni Xander sa kanilang dalawa. "Ah---- sige anak pasencia kana at hindi na kita na abyad ng ayos." "Nay salamat po ng marami nabusog po ako at huwag po ninyong intindihin lahat ng nagawa o ginawa ko ay pawang pasasalamat sa lahat ng pang unawa ninyo sa akin. Sige po nay aalis na ako at babalik nalang sigura ako bukas pasensya na po kayo talaga lamang kailangan ko ng umalis."

Tumingala siya sa itaas at umusal ng pasasalamat sa diyos. Ngayon lang niya napagtanto na totoo nga na may diyos, totoo na mayroong nakikinig sa mga dalangin nila, at naniniwala na siya na mayroong himala. Sa sandaling iyon ay nalaman na rin ng mga kaibigan nina Leon at Lara ang result, masayang-masaya ang mga ito at halatang nasisiyahan dahil mas nakikita nilang tumatatag sina Leon at Lara that time.

Ito ay luha ng labis-labis na tuwa, pasasalamat, at kaginhawaan. Bago pa man makapagsalita muli si Reina, mabilis ko siyang dinaluhong at sinunggab ng isang napakahigpit na yakap. Isiniksik ko ang aking mukha sa kanyang balikat at umiyak ako nang umiyak sa labis na kagalakan. "Maraming salamat, Reina! Maraming-maraming salamat sa iyo at sa Panginoon! Salamat dahil hindi mo siya pinabayaan! Maraming salamat!"

Tama nga siya dahil kitang kita sa mukha ni Faith ang tuwa at mukhang nagustuhan nito ang tungkol sa pagpapaubaya niya sa ibang gamit ng condo . '' oo sige . Thank you pala sa pagpapatira sa akin dito '' '' hindi kaba mauubusan ng pasasalamat '' kanina pa ito nagpapasalamat at parang hanggang sa isang taon niyang maririnig ang pasasalamat na salita .

Namula ang aking pisngi. "T—thank you, sir," nakayukong saad ko rito. Saka ito nagpaalam sa akin. Nasundan ko na lamang ito ng tingin. Humugot ako ng malalim na buntong-hininga at naglakad patungo sa pasilyo papunta sa aking opisina. Salamat sa Panginoon at hindi ako late. Argh!

Saglit siyang luminga sa paligid, waring tinitiyak na ayos na ang lahat. "Gusto kong ipaabot ang taos-puso kong pasasalamat sa inyong lahat na naglaan ng oras upang makasama ako sa espesyal na gabing ito. Alam kong abala kayo sa inyong mga gawain, kaya’t labis akong nagpapasalamat sa paglalaan ninyo ng oras para rito." Bahagya siyang huminto, bumuntong-hininga, at nagpakumbaba.

“Ikaw pala ‘yun! Wait pasok ka dito,” Lumabas si Gracie upang pag buksan ito ng gate at nagpasalamat naman si Lira sa dalaga. “Thank you ha? Thank you ‘din at nilgtas niyo ang mga kapatid ko.” Hindi sasapat ang salitang thank you ni Lira para sa pasasalamat niya sa mga ito. Hindi niya alam ang gagawin kung maging sa mga ito ay mayroong mangyayaring hindi maganda.