Tula Ng Pasasalamat นิยาย & เรื่องราว

Tapos, bigla siyang yumuko nang malalim, isang perpektong 90-degree na yuko. Nang tumingala siya, makikita sa kanyang mga mata ang luhang hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa sobrang pasasalamat at emosyon, parang isang taong sobrang tagal nang nasa dilim at sa wakas ay nakakita ng liwanag. Sa nanginginig na boses, sinabi niya, "Salamat!"

Umiling nang paulit-ulit si Claudia, diniretso ang kanyang buhok nang nakokonsensya, at sinabi nang hindi natural, “Hindi… Parang sarili kong kuya si Charlie. Tinulungan niya ako nang sobra, kaya sobrang nagpapasalamat ako sa kanya.” Sinabi nang sobrang seryoso ni Vera, “Minsan, ang pagmamahal ay nabubuo sa dahan-dahang pasasalamat. At saka, kung isang prutas ang pagmamahal, ang pasasalamat ang isa sa pinakamagandang pampataba ng lupa.”

“Salamat sa Diyos. Saan ka papasok?” “Sa Haute Cuisine de Lara po.” pangalan iyon ng restaurant na papasukan ko. “Doon ka ba nakapasok? Abay sikat na restaurant yon dito saatin! Napaka swerte mo at doon ka nakapasok. Balita ko'y mataas daw mag pasahod doon.” hindi makapaniwalang turan ni tyang Lena. “Oo nga po Tyang. Talagang hindi po tayo pinababayaan ng Diyos.” maluha luha kong turan. Labis ang pasasalamat ko sa panginoon.

Sabay-sabay silang nagpalakpakan. "Thank you everyone. I really appreciate y'all for remembering my birthday every year, you guys are an angel." pasasalamat n'ya sa lahat at kitang-kita ni Kaylee ang saya sa mga mata at ngiti ng lahat. "Oh kumain na tayo. Sabayan n'yo akong kumain lahat." aniya pa at tumango naman ang mga ito.

"Hindi ka man lang magpapasalamat?" "Salamat!" "Hindi ako tumatanggap ng pasasalamat nang hindi galing sa puso." Ikinulong ni Yeonna sa mga palad ang mukha saka pinakawalan ang malakas ang iyak. "Sige lang..." Hinaplos nito ang likuran ng dalaga, "Ilabas mo ang nararamdaman mo para hindi mabigat sa dibdib mo."

wala talaga siyang masabi kundi ang tanging magpasalamat dito. Nang mapansin niya na nagpasalamat na naman pala siya rito at bigla siyang nagyuko ng ulo. “Palagi na lang akong nagpapasalamat sayo dahil sa dami ng ginagawa mo sa akin. Salamat talaga kahit na wala pa akong magawa para sayo.” medyo nahihiyang sabi niya rito. “Pasensya ka na.”

Adrian (taos-puso at tumingin kay Belle) "Salamat, Belle…" (binanggit ang pangalan ni Belle na may pusong puno ng pasasalamat) "Sa lahat ng mga pinagdaanan namin ni Ana, hindi ko inaasahan na darating ang ganitong pagkakataon. Salamat at tutulungan mo ako. Hindi ko kayang bigyan siya ng ganitong kaligayahan kung hindi dahil sa inyo."

Nasa hapag-kainan kami at nag simula na kaming kumain, ang paborito kong tortang talong na ang aming ulam ngayon. “Huwag kalimutang mag pasalamat,” paalala ni tatay. Tumango ako at nag simulang manalangin. Pumikit ako at ipinag-siklop ang aking mga palad. “Good morning, dear Lord! I thank you for a new day full of good work to do.

At pagpasok nila— bumungad agad ang tarpulin: WELCOME HOME, AMARA Sa ilalim nito— ang mga katulong, nakahanay, may hawak pang bulaklak. “Welcome home, Ma’am Amara!” Napahinto si Amara. Biglang bumigat ang dibdib niya— hindi sa sakit— kundi sa dami ng emosyon. Napangiti siya. Pero kasabay noon— tumulo ang luha. “Salamat po…”

Nangingi-babaw sa loob ng kwarto ang mabangong amoy ng insenso na nagmumula sa mga hawak nilang incense stick. Ang bawat isa ay umuusal ng isang pasasalamat para sa mga pagpapala na kanilang natanggap maging ang pagbabalik ng kumpanya sa kanilang pamilya. Isa ito sa kanilang tradisyon ang magsagawa ng paghahandog ng mga sari-saring pagkain sa kanilang sinasamba bilang pasasalamat sa araw-araw na pagpapala na kanilang natatanggap.