Tula Para Kay Lola 소설 & 이야기

Pagkatapos ay bumaba upang kumain. “Lola ba’t tatlo baunan ko? At kay laki pa nitong isa?” “Tinanggal ko ang takip upang makita ang laman ng malaking tupperware. Namilog ang mga mata ko ng makitang pinaupong manok ang laman nito.” “Wow! Sarap naman ng ulam ko ngayon, tikman ko lang ‘tong hita– Aray!” Mabilis na hinampas ni Lola ang kamay ko.

"Alam mo, madalas akong nakababad sa F******k at I*******m. Naghahanap kasi ako ng paraan kung pqpaano mapuputol ang bisyo ng Lolo Dan at Papa Pablo mo sa mga manok." "Lola, may alam akong paraan." "Talaga?" "Kumain tayo araw-araw ng spicy chicken pastel." Nadako ang tingin ng lahat sa dalawa na nagbubulungan nang malakas na natawa si Lola Tasing. "Hindi ka lang guwapo." Pinanggigilan ng pisil ng matanda ang mga pisngi ni Hardhie, "Napakatalino mo pa!"

Dahil… Si Lola Camella, ay nagbibigay lamang ng biyaya, samantalang sina Lola Cristobal, at Lolo Cristobal, ay nagpapakita ng pagkakapantay-pantay at paggalang. Itinuturing talaga nilang apo sa tuhod si Hiraya. Hindi na kailangang gawin pa niya ang anumang bagay—basta masaya siya, masaya na rin sila. "Lola, hindi po binili sa kalye ang mga dinala kong gamit. Hindi ninyo po makakabili ng ganitong uri ng bagay kahit saan mang tindahan sa kalsada."

Hagalpak ng tawa ang matanda. "Lola naman!" Kandahaba ang nguso niya. "Masyado kang matatakutin, iha." Maluha luha na ito sa katatawa. "Lola, baka atakihin ka niyan sa kakatawa mo." Ibang klase tumawa si Lola. Walang hingahan. Labas pati gilagid. Malakas na binatukan siya nito. "Atakihin ka ri'yan!"

Bigla ko tuloy na-miss sina Lolo at Lola. Binigyan ako ni Ante Basing ng unan na ang amoy ay sinauna na rin! Base sa itsura niyon, mukhang buhay pa sina Lolo at Lola ay nage-exist na iyon at mula pa noon ay hindi na rin nakatikim ng laba. Katunayan ay meron pa iyong mapa ng buong bansa charot!

Malakas na reaksyon ni Tito Roman at lola, napatayo akot napakapit kay Jeremy ng akmang lalapit na si Lolo sa kanya. "Wala kang alam kaya wala kang karapatan makialam dito?!" Sigaw ni Lolo saka akmang kukunin na ang baril pero sinampal ulit siya ni Lola. "Ngayon, papatay ka dahil nabubunyag ulit sng baho mo?" Hindi rin makapaniwalang tanong ni Lola.

Hindi niya mapigilang hindi makaramdam ng munting awa para sa kaniyang lola. “Lola, don't be sad na po... I promise, dadalawin kita ulit dito. We'll play again and we'll plant sunflowers as you promised me.” nakangiting tugon ni Terra habang nakatingala sa kaniyang lolo. Pilit na pinigil ni Donya Matilde ang patulo ng kaniyang mga luha. Tumango-tango siya kay Terra at pilit na nagpaskil ng mga ngiti sa kaniyang labi.

Napatawa kaming tatlo, ngunit may kakaibang init sa dibdib ko habang pinapakinggan sila. “Pagdating natin sa bahay,” biglang sabi ni Lola Zaniella, “magluluto tayo ng kare-kare.” Napatingin ako sa kaniya. “Talaga?” tanong ko. “Oo naman,” sagot niya. “Ikaw ang maghihiwa ng gulay, si Lora ang bahala sa pagluluto, at pagkatapos kumain, sa pool area tayo magku-kuwentuhan. Matagal na tayong hindi nagkakasama nang ganyan.”

Inaayos ko ang malapad na payong habang si lola at nag aarrange ng mga biscuit, bilo bilo, puto mga mineral water at marami pang iba. Inayos ko sa di-kalakihang cooler ang mga mineral at softdrinks. Nang may tumawag sa akin. "Oh Lando! Ikaw pala yan!" Si lola habang nakaupo na sa kahoy na upuan. Halong lalaki at babae ang grupo nila Lando. "Opo lola! Manonood kami ng parada! Pabili naman po.." Ngumiti ako at binigay sa kanila ang kanilang binili. Nagbigay ito ng five hundred pesos.

tila nag aalalang sabi ni Lola nang inumin niya ang fresh milk. Low fat? May gano'n ba? "Okay lang, La. Basta gatas ayos lang sa'kin," nakangiting tugon niya. "Napansin niyo po ba si Bunny?" dugtong na tanong niya saka sumubo ng garlic bread. Titig na titig pa rin sa kan'ya si Lola Anastacia. May nasabi ba siya mali? "L-Lola?" pukaw niya rito. Kumurap kurap naman ito at ngumiti na rin sa kan'ya.