Tula Tungkol Sa Asyano Novels & Stories

"Kailan ka natutong kumain ng pagkaing Asyano? Base sa hitsura mo ay isa kang Russian." " Natuto ako noong natikman ko ang pinakamasarap na lasa. Yung kakaibang lasa." Ngumisi ang donya. Ang tinutukoy niya ay ang lasa ni Luis. Nanggagalaiti na sa galit ang thailander. " Saan mo naman natikman ang lasang iyon? " Napahalakhak ang donya." Maniniwala ka ba kung sasabihin ko sa iyong Hindi pagkain ang tinutukoy ko? "

"Ganyan na lang ba ang pananaw mo? Akala mo ba isang department store lang ang kaya niyang itayo?" "Dad, hindi ba masyado mong pinaniniwalaan si Esteban? Sa lugar na tulad ng Sandrel, talagang posible bang makapagtayo siya ng isang napakalakas na mall? Ang Laguna nga ang may pinakamalaking shopping mall sa Asya pagdating sa sales, dahil nasa isang core city ito at naroroon ang pinakamaraming luxury brands sa buong kontinente." paliwanag ni Tian Honghui.

sagot ni Alona, na abala sa pag-check ng kanilang mga dokumento. “Mommy, excited na po kami! Totoo po bang maraming puno sa Pilipinas?” tanong ni Aniego, nakasilip sa bintana ng eroplano habang papalapit sila sa Pilipinas. “Maraming-marami, anak! At may mga tanawin tayong hindi mo makikita dito sa New York. Makikita niyo ang ganda ng mga beach, mga bundok, at masasarap na pagkain!” sagot ni Alona, puno ng saya habang iniisip ang bagong karanasan na makikita ng mga bata.

Isang walang katapusang madugong aura ang bumalot sa maliit na bansa ng Japan na parang lason na ambon. Tumawa nang malakas si Shura Spiderwoman. “Tao, sa tingin mo ba iisa lang ang Aoda Sasaki? Sasabihin ko sa’yo ang totoo. Ang mga banal na panginoon mula sa sampung pinakamalaking shrines sa Japan ay pawang mga miyembro ng Shura tribe. Sa lalong madaling panahon, ang Shura tribe ay makakabalik na sa mundong ito. Pagdating ng panahon, ang mga tao ang magiging baboy na kakainin namin. Hahahaha!”

AYA’S POV "Aya, nandito na tayo. Gising na," malambing na bulong ni Lucius habang dahan-dahang tinatapik ang balikat ko. Iminulat ko ang aking mga mata at ang unang nakita ko ay ang madilim na kalsada ng Pila, Laguna. Ang mga puno ng acacia sa gilid ng highway ay parang mga higanteng anino na sumasalubong sa amin. Malayo sa malamig at bakal na hangar ng Seletar, ang hangin dito ay amoy sariwang damo, basa ng hamog, at may kasamang amoy ng sinusunog na tuyong dahon sa malayo.

"Hala tingnan niyo ang buwan! Kulay pula!" "Di ba ito yung tinatawag nilang eclipse?" "Oo ito yun." "Hoy wag mo daw ituro ang buwan mapuputol daliri mo!" "Sira! Bahaghari yun!" Dinig kong kaguluhan sa labas. Di ko na rin napigilan ang sarili ko na tingnan sa labas ang nagaapoy na pulang buwan. This is not a fantasy novel. Disclaimer: Ang Tierra del Fuego ay hinango ko mula sa isang bansa sa latin america. Totoo ang Tierra del Fuego, wala nga lang sa Pilipinas.

Chapter 279 Nasa isang makipot na eskinita sa Lucena City ang lumang tindahan ng kakanin at minatamis. Sa kasalukuyan, napapalibutan na ito ng mga pasadyang boutique ng mga amerikana, sapatos na gawa sa balat, alahas, at mga katutubong habing terno. Maraming tindahan ang may palamuting karatula na nagpapakitang bahagi sila ng pambansang pamana.

Magkayakap silang nakahiga, mabagal ang paghinga, at sa mukha nila’y bakas ang parehong pagod at kakaibang kasiyahan na para bang wala nang ibang mahalaga sa sandaling iyon. Samantala, sa malawak na lupain sa Asya, nakatayo ang napakalaking hacienda ng Pamilyang Clinthon—isang pamilyang bigatin at kinatatakutan sa buong kontinente. Ang bawat sulok ng lupain ay bantay-sarado ng mga tauhan na may mahahabang baril at matitigas ang tingin, na para bang kahit hangin ay hindi basta-basta makakapasok nang walang pahintulot.

tumango pa ako “As I was saying, sa hilaga ang lahat ng klase mo kasi sakop ng mga tao ang boung 5th floor. Sa north east naman pwede kang bumili ng kahit anong gusto mo basta nasayo ang card mo. Sa silangan lahat ng pagsasanay kaya magkikita at magkikita lahat ng 4th year tuwing hapon para magsanay meroong sampong groupo base sa rank mo at nasa 10th team ka”

Hindi nila magawang sumagot dahil sa takot na nadarama nila. “Sumagot kayo! Mga lapastangan!” ani ng maliit na tao. “H-hindi rin namin alam, isang bruha ang nagdala sa amin dito, sa Asya. Galing kami sa malayong bansa,” sagot ni Naro.