Novel & Cerita Tula Tungkol Sa Asyano

Tuluyan nang nagningning ang buong Pilipinas. THE END

The moon shines fully, illuminating the darkness outside and providing a glint of light to Svetlana’s eyes as she stared up at it while she sat on a bench with Ahrio next to her. “There’s a legend in Southeast Asian countries that whenever it’s the full moon, ghosts, monsters and other scary supernatural beings appear and roam the world of the living. Do you know that?” Ikniwento ni Svetlana ang isa sa mga nakakatakot na kwentong narinig niya mula sa kanyang pagkabata.

Manghang tanong ko. Napaawang ang labi ko nang makita kung gaano karami ang laman ng net. May mga dumating dala ang mga malalaking batya na tinatawag nilang "banyera". Makapal iyon at mukhang mabigat. May mga marka pa ng kung anong pangalan, siguro'y pangalan ng may-ari. "Yeah. Mostly referred to as tulingan ni Luzon. But we also have tulingan here. To us Ilonggos, aloy is the smaller version of tulingan," sagot ni Caio.

It's my first time na makasakay nang Yate. "Saan tayo pupunta, Seth?" tanong ko rito. "Sa lugar kung saan naroon ang tunay na kasiyahan ko. Pupunta tayo ng Tawi-tawi," sagot nito. "Ano'ng gagawin natin do'n?" "Nakita mo ba ang mga 'yan?" saad nito sa akin sabay turo sa ilang mga libro, school bags, at ilang mga gadgets? "Ano'ng gagawin diyan?"

"Akala ko hindi kana tutuloy," Malalim na bumuntong hininga si Asia, kung hindi siya tutuloy at mag tatago na lang ay sigurado siyang pamilya niya ang babalikan ng mga ito. Pinipilit na lang niyang tanggapin ang kapalaran niya, suwerte na lang siya kung buhay pa siyang lalabas sa gabing iyon. "Yung mga VIP ba ngayon kilala mo sila?"

"Promise, hindi ito prank! Totoong surprise ‘to. Basta, siguradong mag-e-enjoy ka." Biglang napaisip si Mia. "Mama, nasaan po ba ‘yun? Ano po bang meron doon?" Napangiti si Lila at masayang nagkwento. "Sa South Korea tayo pupunta, baby. Isa ‘yun sa pinakamagandang bansa sa mundo. Alam mo bang may magagandang cherry blossoms doon? May mga palasyo at mga lugar na parang nasa fairy tale! Tapos, matututunan mo rin ang kultura nila—ang pagkain nila, ang wika nila, at ang masasayang festivals nila."

Got the point? "Philippines." Sagot ko naman dito. Bumadha naman sa mukha nito ang pagtataka. Halatang di nito alam kung ano yun. "Saang kontinente yun?" Tanong nito na takang taka at halatang nag-iisip din. "Asia, sa Earth." Maikling sagot ko dito. Napakunot naman ang noo nito at tila nagloading ang bawat impormasyon hangang sa naintindihan na nito.

"Hindi. Mas bagay sila ni Kino. Tingnan mo, nag-effort pa magpahabol ng pagpapabili ng malaking stuff toy bago tayo umuwi para lang sa kaibigan 'raw' niya." Pinilit na ngumiti ni Andy bago sinulyapan ang stuff toy na si Komasan na yakap niya. "Pinabili po ito sa inyo ni Kino?" singit ni Andy sa pag-uusap ng dalawa. Tumango ang dalawa. "Oo, galing kami sa Japan. Papauwi na kami ng ipahabol ni Kino 'yan." sagot ni Tita Demmy. Nakaramdam ng pamumula si Andy.

Napaangat siya nang tingin. Mabilis ang kilos ng mga ulap ng mga sandaling iyon. At mayamaya lang ay naipon na ang mga ito hanggang sa tuluyan nang mangitim ang paligid. Doon na nagsimulang manginig ang tuhod ni Asia. Ang dibdib naman niya ay napuno nang takot. At imbes na kumilos para maghanap masisilungan, tulala siyang nakatayo sa bahaging iyon. Unti-unti na ring pumapatak ang ulan hanggang sa lumakas.

mahinang bulong ng kanyang anak ngunit rinig naman ito ng lahat. She chuckled and replied, “They are using Tagalog, baby. It’s a language used by Filipino people.” “Is it in Europe?” “No.” Umiling siya rito. “It’s in Southeast Asia.” “Oh.” Napatango-tango ito. “Eat more vegies, okay?” aniya sa anak. Nakangiti namang tumango ang bata at nagsimula nang kumain.