Tula Tungkol Sa Mithiin Sa Buhay Novels & Stories

Bumuntunghininga na ang katiwala saka tumayo. "Ayokong ikwento sa'yo ang nakakalungkot na parteng iyon ng buhay ng alaga ko. Gusto kong siya mismo ang magbubukas ng napakasakit na pangyayaring iyon sa buhay niya sa'yo."

hindi ko na natapos ang gusto kong itanong sa kanya ng harapin niya ulit ako at magaang binigyan ng ngiti. "Ang gusto ko lang sabihin sa 'yo ay naka-plano na ang buhay natin umpisa pa lang. Talagang, minsan, may kailangan lang talaga tayo pagdaanan na hirap sa buhay natin. Dahil kasama iyon sa plano ng Tadhana para sa atin para mas maging matibay tayong tao at para rin mahanap rin natin ang sarili natin."

Hindi makapaniwalang napatitig siya sa 'kin. "Seriously? Sa tingin mo ba ay magagawa mong i-apply sa tunay na buhay ang mga napapanood mo?" Napasimangot siya. "Ako na ang nagsasabi sa 'yo, magkaiba ang nangyayari sa tunay na buhay at sa mga palabas. Sa totoong buhay ay paniguradong hindi ka na makakatakas at tatagal pa ng ilang oras." Kinagat ko ang ibabang labi para pigilan ang sarili na matawa nang malakas.

Hindi natin kailangan manloko ng tao at manggamit para lang umangat. Kung gusto ng magandang buhay, magsikap at paghirapan. Sana mai-apply at ma-realize iyon ni Tita Taliana. Pasalamat pa nga siya at hindi siya pinakulong. Pinaalis lang sila rito dahil kung makukulong si Tita Taliana, sa kulungan na ang magiging bagong buhay niya. Nakaupo lamang ako sa sofa ngayon habang nasa kandungan ko ang bulaklak. Napangiti ako at biglang gumaan ang loob ko sa hindi malamang dahilan.

I believe a person’s life is like a page in a book—each page has its own story, with lines full of joy, verses full of tears, and words that leave deep marks in every heart. Minsan ay maikli at diretso ang teksto, parang mga sandaling dumadaan ng mabilis ngunit nag-iiwan ng matibay na alaala. Minsan naman ay mahaba at masalimuot, parang mga yugto ng buhay na puno ng paglalakbay, pagtuklas, at mga pagsubok na nagpapatibay sa ating karakter. May mga pahina ring tila walang kabuluhan sa una, ngunit kapag nagtagal, doon mo makikita na iyon ang mga bahaging nagbigay-kulay at kabuluhan sa ating kwento.

Hindi dahil sa mapili ang kanyang pamilya o inuuna ang katayuan sa lipunan kundi dahil sa maraming bulung-bulungan na magiging paninirang-puri na tiyak na magpapahirap sa kanyang tahimik na buhay. Ang tsismis ay mas malupit kaysa sa pagpatay. Maraming tao ang hindi nakatiis dahil sa tsismis, na piniling wakasan ang kanilang buhay nang hindi nag-iisip nang malalim. Ayaw niyang magwakas nang trahedya ang babaeng kanyang minamahal. Mula doon hindi siya naniniwala sa pag-ibig, at walang balak na umibig.

garalgal kong tanong kahit pa alam ko ang ibig niyang sabihin, sadyang parang ayaw ko lang tanggapin “Hmm.. dahil po sa dami ng dugo na nawala sainyo, nalagay po sa alanganin ang buhay nyo, and to save your lifr po we need to sacrifice tha f-tus.” sagot nito na tuluyang nagpahagulhol sakin.

Kabanata 7 Sabi nila, pantay ang mundo. Sabi nila, walang pinapanigan ang tadhana at tuwid ito kung tumingin sa mga nabubuhay... sabi nila... hindi malupit ang buhay sa mga naghihirap na. Pero—bakit ganito? Bakit ganito ang buhay ko kung totoo lahat ang mga iyon? Bakit ang buhay kong lugmok na nga, mas pilit pang dinidikdik paibaba?

Unti-unting tumutusok sa balat ko. Ganito pala ang pakiramdam ng mga taong umangat sa buhay. Magiging topic sa chismis ng mga kapitbahay na walang ibang ginawa kundi ang bantayan ka. “Umangat sa buhay at tuluyang kinalimutan ang sariling ama.” Akala ba nila nakalimutan ko talaga ang sarili kong ama? Tuloy-tuloy lang kami sa paglalakad hanggang sa makapasok kami sa loob ng bahay at nakita ko si Tita Maria na nakikipagtawanan pa sa mga barkada niya.

Tumingala siya sa limang salitang nakaukit sa gitna at mahina niyang sinabi, “Master, ano nga ba talaga ang mahabang buhay? Limang daang taon ba iyon o isang libo? Nabuhay ka ng isang libong taon at nag-cultivate ka ng limang daang taon dito, pero sa huli, hindi mo rin nalampasan ang kamatayan. Meron ba talagang paraan sa mundong ito para mabuhay nang kasing tagal ng langit at lupa?” Pagkasabi nito, napangisi siya at umiling. “Masyadong malalim ang inisiip ko. Paano mo naman malalaman ang sagot? Kung alam mo, sana hindi ka namatay tatlong daang taon na ang nakalipas.” Pagkatapos nito, hindi na niya muling tiningnan ang couplet at itinulak na niya ang pinto gamit ang kamay.