روايات وقصص ضمن Tula Tungkol Sa Paggalang Sa Buhay

tanong pa niya sakin habang nginunguya 'yong kaning nasa bibig niya. "Hindi naman." sagot ko naman. "Ibang iba ang buhay namin dito kaysa sa buhay na meron kayo." aniko. "Dito, kapag nagluluto ka, maglalaan ka pa ng ilang oras para gumawa ng apoy. Do'n naman sa inyo, hindi na kailangan. Kapag gusto mong kumain, maghuhugas ka na lang ng kamay tapos pwede ka nang kumain. Hindi mo na rin kailangan mag igib ng tubig para makapag ligo ka. Tapos hindi mo na kailangan problemahin ang pera sa pang araw-araw na gastusin."

Ang simula niya kasama ito ay isang pagkakamali. Isang desisyong ginawa sa pagitan ng damdamin at kahinaan. At ngayon, wala na siyang ibang gustong gawin kundi ayusin ang kanyang buhay. Magtrabaho. Mag-ipon. Para sa operasyon ng kanyang ina. Para makabili ng sariling bahay. Para mabigyan ng mas maayos na buhay si Tilly. Iyon na lang ang mahalaga.

Mayroon siyang tinapay na may mantikilya habang buhay, may mga tagapag-alaga sa bahay at isang tsuper na magdadala sa kanya kahit saan. Pero kung babalik siya sa pamilya Talbot, wala na siyang matitira kundi utang. Palaging namuhay ng komportable mula pagkabata, paano niya matatanggap ang isang buhay na puno ng kahirapan? Pinagpag ni Rosalie ang mga kamay niya mula sa pagkakahawak ni Roxanne at nagtago sa likod ni Ethan. "May asawa na ako, Nanay. Hindi kita matutulungan!"

"K-Kuya Gael!" "Tapusin mo 'yang pagkain mo, Tallulah at sa susunod don't you dare to do this again dahil hindi na ako mag-aalala sa iyo. Learn to take care yourself at huwag mong idepende ang sarili mo, ang kaligayan mo sa ibang tao dahil hindi lahat sila, mananatili sa tuwing kailangan mo sila. Learn to look what life is, hindi 'yong nakasentro ang buhay mo sa akin at kung paano mo ako makukuha. Be mature! Subukan mong mabuhay nang wala ako, na hindi ako iniisip dahil kung sa tingin mo magiging masaya ka kapag kinasal tayo, nagkakamali ka dahil hindi iyon mangyayari."

Ang mahalaga ay kung paano mo ginugol ang buhay mo. “Lahat naman tayo mamamatay. Wala namang pinagkaiba kung sa masakit o tahimik na paraan. Ang mahalaga, 'yung mga karanasang nadaanan mo habang nabubuhay ka,” sagot ni Galeno.

Sorry po tita naging insinsitive po ako. No worries laurine hija. Ang mahalaga ang buhay, patulot tayong lumalaban sa kabila ng lahat ng mga kakulangan natin sa buhay, hindi lang naman umiikot sa mga materyal na bagay ang buhay, marami ang mas mahalaga kumpara dito. Halika na.. May palaisdaan din tayo rito hija.. Wow tita.. Like may shrimps, hito, telapia at crabs.

Kundi bilang isang paalala— na minsan, nagkaroon sila ng isang yugto ng buhay na nagturo sa kanila kung paano magmahal, kung paano bumitaw, at kung paano magpatuloy.

"Paano mo nasabi?" Isang paliwanag ang kailangan niyang itatak sa isipan ng kaniyang pamangkin. "Para tumubo ang isang punla ay dapat dinidiligan. Kung hindi madiligan ay maaari itong matuyo at mamatay. Kaya kung mapapansin mo sa mga hardinero sa mansion ay araw-araw silang nagdidilig at inaalagaan nilang mabuti ang kanilang itinanim. Kaya may maganda tayong hardin. Ganyan din ang mga buntis. Kailangan din nila ng alaga."

Marahan niyang hinahaplos ang likod ni Thea habang mahinang pinapahiran ang mga luhang tumutulo mula sa mga mata nito. "Ang buhay ay talagang mapaglaro kung minsan, Thea, hindi natin alam kung saan o paano tayo itinatadhana. Minsan nasa taas tayo minsan naman nasa ibaba. May mga oras na panalo tayo ngunit mas malaming ang pagkatalo," mahina ngunit buo ang tinig na payo ni Elara. "Ang buhay ng tao ay puno ng mga pagsubok. Nasa atin iyan kung babangon ba tayo, o hindi. Ngunit kung magpapadala tayo sa takot at sakit, kung susuko tayo talagang talo tayo sa laban ng buhay."

Napa iling na lamang ako at niyuko ko ang aking ulo upang tignan ang bulak na kinukuha ko. "Maraming paraan para mabuhay. Hindi niyo kailangang manakit ng tao upang gawin iyon." Saad ko. "Kung ganon, anong puwede naming gawin upang manatili ang aming yaman?" napa simangot na lamang ako.