Tula Tungkol Sa Pandemya Tagalog นิยาย & เรื่องราว

panenermon nito "Baka kasi gumawa ka ng eksena kilala kita, baka mamaya sigurin mo si Ice pag nalaman mo yung nalaman ko na na misunderstood ko pala." paliwanag ko "And next time, pakinggan mo muna ako if may gumugulo sa isip mo magsabi ka sakin okay?" ani Ice sakin at hinaplos ang buhok ko. 2 days na pala akong walang malay, gawa narin ng tinurok nila sakin nung i-C-CS ako.

Yuzon subalit kaagad siyang nagsalita, "Si Kath po, kamusta?" Sandali siyang nilingon ng matanda, "Maayos naman ang lagay niya. Kailangan lang niya ng pahinga sa ngayon." Pagsisinungaling na lang ng lolo dahil ayaw na niyang ipaalam pa ang tungkol sa tunay na kundisyon ng kanyang apo. Muli itong nakaranas ng trigger sa mga putok ng baril at dugo dahilan para muling makaranas ng depression.

sagot ko naman. "Bumalik kayo, huwag kayong tumuloy sa balak niyo. Nandito kami sa inyo kasi... ang mga tao dito ang unang ni-rescue. Tukuran Zamboanga Del Sur ang una naming palilikasin dahil nagmula sa Luzon ang virus kaya medyo matagal-tagal pa itong kakalat sa mindanao," pagpapaliwanag niya dahilan para malito ako.

Paulit ulit kong sigaw sa kanya. Pagdating sa ospital ay agad siyang tinakbo papunta sa Emergency Room. Nanginginig ang buo kong pagkatao. May bahid pa ng dugo ang mga kamay ko. My Kuya hugged me. Hindi pa rin ako tumatahan. Pinikit ko ang mga mata ko para manalangin. Sana iligtas niya ang Mama ko. "Makukulong ang may gawa kay Mama, bunso. Pinapangako ko 'yan sa'yo." Bulong ni Kuya.

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

Kalokohan. Social inequality really sucks kung ganoon. "Tulala ka nanaman, Tiara. Do you mind if I ask you what's on your mind?" Napabaling ang tingin ko kay Yana nang tanungin niya ako. We're at the canteen right now, eating peacefully.

"Pangasinan po, maam. Mga cards and i.d's nyo po ang laman at alam ko pong napaka importante po nito lahat." "Ah, oo naku salamat ha, iha. Hayaan mo magkita tayo bukas. Kasalukuyan kasi akong narito sa maynila baka bukas sadyain kong magtugo riyan. Salamat ulit ha. Ang akala ko tuluyan ng nawala yang mga yan. Buti at isang gaya mo ang nakapulot may mabuting puso na maisauli sa may ari. "

Oo bakit? "Mukhang wala ka na" ."Ayos lang ako, basta ang daming nangyari" "Things like what? Tell me, what's wrong?" Tanong ng matalik niyang kaibigan. Napabuntong-hininga niyang ikinuwento kay Anthony ang lahat ng nangyari noong weekend. Napansin niyang tahimik si Anthony, habang sinasabi nito sa kanya ang bawat detalye.

Tuluyan nang nagningning ang buong Pilipinas. THE END