Novel & Cerita Tula Tungkol Sa Pandemya Tagalog

Palusot ko. "Kilala kita, hilain ko dila mo ng dumaretsyo pananalita mo e." Pagsusungit nito. "So san nga galing? Mukhang mamahalin ah?" Panguusisa nito. "M-may nagbigay b-birthday present.." saad ko. "Ahh ganon ba." Saad naman nito, wow parang di narinig na birthday? Ni hindi man ako ginreet kahapon tsk! May iba na kasing pinagkakaabalahan!

sagot ko naman. "Bumalik kayo, huwag kayong tumuloy sa balak niyo. Nandito kami sa inyo kasi... ang mga tao dito ang unang ni-rescue. Tukuran Zamboanga Del Sur ang una naming palilikasin dahil nagmula sa Luzon ang virus kaya medyo matagal-tagal pa itong kakalat sa mindanao," pagpapaliwanag niya dahilan para malito ako.

Paulit ulit kong sigaw sa kanya. Pagdating sa ospital ay agad siyang tinakbo papunta sa Emergency Room. Nanginginig ang buo kong pagkatao. May bahid pa ng dugo ang mga kamay ko. My Kuya hugged me. Hindi pa rin ako tumatahan. Pinikit ko ang mga mata ko para manalangin. Sana iligtas niya ang Mama ko. "Makukulong ang may gawa kay Mama, bunso. Pinapangako ko 'yan sa'yo." Bulong ni Kuya.

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

"Pangasinan po, maam. Mga cards and i.d's nyo po ang laman at alam ko pong napaka importante po nito lahat." "Ah, oo naku salamat ha, iha. Hayaan mo magkita tayo bukas. Kasalukuyan kasi akong narito sa maynila baka bukas sadyain kong magtugo riyan. Salamat ulit ha. Ang akala ko tuluyan ng nawala yang mga yan. Buti at isang gaya mo ang nakapulot may mabuting puso na maisauli sa may ari. "

Oo bakit? "Mukhang wala ka na" ."Ayos lang ako, basta ang daming nangyari" "Things like what? Tell me, what's wrong?" Tanong ng matalik niyang kaibigan. Napabuntong-hininga niyang ikinuwento kay Anthony ang lahat ng nangyari noong weekend. Napansin niyang tahimik si Anthony, habang sinasabi nito sa kanya ang bawat detalye.

sabi ni Alex habang inilibot niya ang tingin sa grupo. “Tulad ng nakikita mo, lahat kayo ay may sakit. Ang tanong, nakakahawa ka ba?" Pinag-aralan niya ang grupo. “Mukhang natatakot kang hawakan ang tubig. Parang nahawa na rin ang balat mo, kaya siguradong hindi ito inumin. Kakalat ang sakit kapag wala kang gagawin sa tamang panahon. Huwag mong isugal ang buhay mo para sa kaunting pera." Kinawayan ni Alex ang kamay kay Maryann, na nagpapahiwatig na dapat siyang tumawag ng pulis at ng ambulansya. Ang mga maysakit ay humagulgol at sinabi ni Alex kay Maryans at nanginginig ang kanilang sitwasyon. sa iyong alak. Malamang na inupahan sila ng iyong mga kakumpitensya para mahawahan ang lahat sa gaw

sagot ng matanda (Ano bang kinukulit? Nagkekwentuhan lang kami!) “Pasayloa ko! Ihatod ko si Papa sa balay!” napakunot naman ang noo ni Troy dahil hindi naman niya maintindihan ang sinabi ng lalake (Pasensya ka na! Ihahatid ko na si tatay sa bahay!) “Sorry, hindi ako nakakaintindi ng Cebuano!” sabi naman ni Troy

"P-po? L-limang libo?" Tumango naman si Tita Lucy saka hinawakan pa siya sa kamay. "Ang service ko na nga ang pinaka-cheap, eh! Kung tutuusin, binigyan pa kita ng discount. Dapat nga eight thousand ''yon. 'Tsaka mababawi mo rin naman 'yan kapag nagkaroon ka ng projects."

Naiiling niyang wika. "Sweetheart kung ano man ang iniisipi mong kakaiba diyan.Dismissed it, iyong dati kasi na tinitirahan na dampa nina Mama Dhalia. Pinatayuan ko na i ng malaking bahay, hinihintay ko lang bumalik si Lola Ofen doon. kaso, ayaw na niyang iwan sina Lola Devi at Lino, naiintindihan ko naman iyon. Mas nasanay na siya rito kasama si Zeki. Sana maikunsidera mo bago ka sana bumalik sa Maynila na mapasyalan mo iyon kasama ka at ng anak natin."