Tulang Pilipino นิยาย & เรื่องราว

Balik na tanong niya habang salubong ang mga kilay. Sandali pa itong nagisip habang ni-rerecall ang pangalan na James Tiu. "Oh yea, James Tiu, He was an Italian-chinese-filipino wine expert" lahad nito "I heard of him. yea. Balita ko ay successful ang launching niya ng wine products niya." "F*ck," mariin na bulong niya sarili ng mapagtanto kung anong klaseng tao ang meron sa taong iyon. Naiinis siya na ang isang katulad nito ay pinatulan pala ng dating asawa.

“Of course, Daviah. Maraming dagat sa Pilipinas. Did you know that the Philippines has 7,641 islands? So maraming dagat doon. If you want to see one, Palawan is one of the best options. You can ask Lolo Edie to take us on a trip to Palawan if you want because maganda ang dagat doon. We can swim and have a bonfire at night.” Napaangat si Belinda at Daviah kay Valeria nang sumabat ito.

Tumango tango niyang sambit. "Hapon ka pero mas fluent ka magtagalog kaysa pinsan mo no?" puna ko kasi madalas ang conyo ni Rare. Hindi maaring hindi magsamot ang tagalog at Ingles sa isang sentence. "Yeah, mas laking Pilipinas kasi ako Kumpara kay Rare. Half japanese lang rin naman ako eh. Nga pala dont say this to Rare. Please?"ngumuso siya at nag pauppy eyes.

Sa kabilang parti sa unahan ay may narinig silang umaangil na parang asong gutom na gutom. “Sa tingin ko nasa Pilipinas tayo mga kasama,” ani ni Naro. “Pilipinas? Malayong bansa ‘yon ‘di ba?” “Oo. At sa Pilipinas lang makikita ang mga nilalang na tinatawag nilang aswang,” “What are those?” “Mga kumakain ng tao, Adalyn.” “Ooh gossh. Nakaligtas nga tayo sa witch, pero parang hindi tayo makakaligtas sa mga aswang.”

Sa halip, binuo niya ito mula sa mga simpleng bagay: ang amoy ng bagong saing na kanin, ang tunog ng tawa ni Elara habang naglalaro sa dalampasigan ng Batanes, at ang katahimikan ng mga gabing siya lamang ang nagmamay-ari ng kanyang isip. Dito sa dulo ng Pilipinas, kung saan ang mga bahay ay gawa sa matitigas na bato upang makayanan ang pinakamalalakas na bagyo, natagpuan ni Mariel ang kanyang tunay na kuta. Wala nang salamin. Wala nang mga camera. Tanging ang malayang hangin na nagmumula sa Pasipiko.

ang nahihiyang sagot ni Serena. “Oh,please,call me Jasmine.I’m so excited about this project,Serena...Imagine,half of the scenes is in the Philippines,so there’s a bigger chance na makakauwi tayo ng Pilipinas!Oh,I can’t wait for the shooting to start!” ang excited na sabi ng babae. “S-Sure,Jasmine...I miss going back home,too.It’s been ten years since the last time I went to the Philippines...” ang pagkukwento ni Serena.

sagot ko sabay awat sa kanya dahil natutok na niya ang baril sa ulo ng lalaki. "Sa hitsura niyan? Baka nga hindi na yan abutin ng kinabukasan mamatay na yan ng kusa." Tiningnan ko ang lalaki na lupaypa na at puno ng dugo ang mukha papunta sa katawan. Tangina naman kasi, bakit ba kasi namin nagulpi ng husto.

- - - - - - - - - - - *********** Rowy "Hoy!" Tinapik siya sa balikat ng kanyang kanyang kaibigan na si TASIA MILANDRO na kagaya niya at kinse-anyos pa lamang. Umupo ito sakanyang tabi. "Ano ka ba tasia! Kita mo ng nag-iisip ang tao eh." " Eh? Inutil. Anong iniisip mo? " Sabi nito, sanay na siya sa mga pinagsasabi nito.

Maniniwala kaya ito? "Iginagalang ko ang iyong pasya." malungkot nitong wika. Grabe, palatak ng isip ni Jia-napakahaba ng pisi ng mga unang Pilipino. Ganda mo, Matilda. Haba ng hair. "Macario, may nais sana akong itanong-" ani Jia makalipas ang ilang minuto. "May kakilala ka bang Albularyo?" pagbabakasakali ni Jia. Nabasa niyang naniniwala ang mga sinaunang Pilipino sa mahika at himala. Baka posible rin namang may kakayahan ang mga albularyo na masagot ang mga tanong niya.

Pero huli na Nagawa na niyang kunin ang dangal nito. Nang umalis siya ng tuluyan sa Pilipinas ay pilit niyang binaon ang ginawa niya at sinabi na hindi na siya babalik ng Pilipinas. Pero nagbago lahat 'yon ng malaman niya ang nangyari kay Kiara ng magkwento ang kaibigan niyang si Kier sa kanya ng bisitahin siya nito sa America.