Novel & Cerita Mga Tulang Pilipino

Halos isang araw ang biyahe papunta rito! Saglit na kumilos ang ulo niya. Hindi kaya, ibang bansa ang pinanggalingan nito? Hindi Pilipinas? “What? Papapasukin mo ba ako, o hindi?” untag nito sa kan’ya. “Ha?” aniyang parang tanga. Napapilig siya ng ulo. “Pasok nga pala,” aniyang napahawak pa ng sintido.

Nag-aalala ang mga ito sa kaniya. Bago sila umuwi ng Pilipinas ay nag-celebrate muna sila ng mga kasamahan. Nagpakalunod sila sa alak at babae pagkatapos noon. Natutuwa siya kasi buo ang tropa niya na uuwi ng Pilipinas. Buo niyang maiiuwi sa mga pamilya nito.

Parehong nakangiti ang mga ito at masayang naghihintay sa kanila. Kaagad siyang yumakap sa mga ito. Masaya siya sa Pilipinas ngunit may mga pagkakataon din na nangungulila siya sa mga magulang. May mga pagkakataon na nahihiling niyang sana ay magkakasama sila. Masaya si Gilliane na makita at mayakap muli ang mga magulang lalo na at ilang taon din siyang nawala sa piling ng mga ito.

Sa kabilang parti sa unahan ay may narinig silang umaangil na parang asong gutom na gutom. “Sa tingin ko nasa Pilipinas tayo mga kasama,” ani ni Naro. “Pilipinas? Malayong bansa ‘yon ‘di ba?” “Oo. At sa Pilipinas lang makikita ang mga nilalang na tinatawag nilang aswang,” “What are those?” “Mga kumakain ng tao, Adalyn.” “Ooh gossh. Nakaligtas nga tayo sa witch, pero parang hindi tayo makakaligtas sa mga aswang.”

Hindi sila threat sa mga Pilipino. Ang totoong threat sa mga Pilipino ay iyong mga mahilig magsimula ng gulo. Payapa naman ang lugar pero darating ang mga pulis para manggulo. Anong laban ng placards ng mga nagrarally sa baril ng mga pulis?

Ngunit tila imposible ang iniisip niya dahil ayon sa bulung-bulongan ng mga katipunero ay nakatakda na itong dakpin dahil sa pagtatag ng La Liga Filipina. "Kasiya-siya ba sa'yo ang kinatha kong tula?" untag ni Macario. "Ha?" ani Jia. "Maaari kong bigkasing muli kung nanaisin mo?" tanong ni Macario. "Hindi na!" mabilis na sagot ni Jia. Pambihira, uulit pa talaga. Aniya ng isip ng dalaga. Bukod sa mahaba na malalim pa ang bawat katagang ginamit nito.

ani Lance na ang lapad pa ng pagkakangiti maging si Mafuyu. "Hai!" [Yes!] Iyon lang ba ang ipinunta ng mga ito rito? kung sa bagay, hindi na ako magtataka sa Family ni Mafuyu dahil halos ng busness nila ay narito lahat sa Pilipinas. Hindi magtatagal, sa dami ng mga ibang bansa na nagnenegosyo rito ay baka matabunan na ang pilipinas. O di kaya maging Philijapan na ang kalalabasan ng pangalan nitong bansa natin.

Paunlakan mo sana kami na tulungan kang hubugin pa ang iyong sarili. Nagmamahal, Humanimal University Ano raw? Humanimal? Ano iyon? --- Caridad Tampipi Ang hirap maging mahirap lalo pa't ika'y nakamaskarang mapagpanggap. Tukso sa paligid ay laganap, apektado pati ang iyong hinaharap. Sadyang kay hirap tanggapin, tayong mga Pilipino'y ginagawang alipin. Mababa ang tingin nila sa atin, kaya pangarap nati'y kay hirap abutin.

SOLARA'S POV: Makaraan ang ilang oras na byahe ay tuluyan na kaming nakarating sa Pilipinas. Sa bayang sinilangan ko. Sa lugar kung saan ako unang natutong mangarap at unang nasaktan.

Sa tatlong angkan na nakarating sa pinas, Aeta, Malay, Indonesian, ano kaya ako? Tapos idagdag pa natin yung mga panahon na sinakop tayo ng kastila, hapon at America. Anong lahi na ngayon ng mga Pilipino? Dapat nasa dugo pa ako ng lahi ni Lapu-lapu, palaban! Sabagay, parang nga. Kaya lang tatakwilin ata ako ng dakilang Datu dahil sa katangahan ko minsan. Opo, inaamin ko na nga.