Tungkulin Sa Pamilya นิยาย & เรื่องราว

"Wala kang choice anak. Pinsan mo yan kaya kung ano ang mangyayari jan ay may pananagutan ka din." "Hay naku! ang dami ko nang obligasyon sa pamilyang ito!"nreklamo nya. "That is because ikaw ang pinaka responsable sa ating pamilya anak. Pinagkatiwala na namin sayo ang lahat." Hindi nya alam kung compliment ba yun o parusa sa kanya... napabuntong hininga nalang cya.

Habang nag-uusap kami, naramdaman kong mas nagiging matatag ang aming koneksyon. “Alam mo, Mikaela, sa bawat usapan natin, mas lalo akong nakakaunawa sa mga responsibilidad natin bilang pamilya. Hindi tayo nag-iisa,” sabi ni Troy, may kasiguraduhan sa kanyang boses. “Oo, at ito ang simula. Kailangan lang nating ipaglaban ang mga pangarap natin. Hindi ito magiging madali, pero kaya natin 'to,” sagot ko, puno ng determinasyon.

May sinumpaan siyang tungkulin kaya gagawin pa rin niya ang nararapat. Pero hindi siya makapapayag na magtatagumpay ang mga ito sa gagawin ng mga ito sa pamilya niya.

Bulalas ko sa sarili. " Bakit kasi ayaw mong aminin sa family mo. Alam kong tanggapin ka nila kung ano ka. Ang mahalaga doon na gamapanan mo ng mabuti ang obligasyon mo bilang anak at napatakbo mo ng mabuti ang negosyo mo."

Minumulqt ng Ama ni Grae ang anak niya na ang pag papamilya ay hindi isang basta-bastang desisyon dahil ang pag papamilya ay dapat na pinaplanong maigi at hindi dahil sa gusto mo lang. Having a family is not easy like what others think, kapag pumasok ka sa ganong klaseng commitment kailangan alam mong makakalimutan mo na ang sarili mo at tanging kasiyahan na lang ng pamilya mo ang tanging gugustuhin mo ngunit syempre hindi mo pa rin pwede na kalimutan na ang sarili mo, kailangan mo na maging malakas at matatag sa bawat pagsubok na darating dahil ikaw bilang haligi ng tahanan ikaw ang magiging lakas or ikaw ang magigung source of strength ng pamilya mo. You need to be strong for your family.

Iisa na lang ang tanging paraan para maligtas ang pamilya sa kahihiyan. Ang akuin ang responsibilidad na sana ay ang kambal niya ang gagawa.

Puwede ko naman sigurong gampanan ang responsibilidad ko bilang asawa at ina sa mga anak namin na hindi nakokompromiso ang trabaho ko sa grocery. “Ako ang magtratrabaho para sa magiging pamilya natin, Martina. You have nothing to worry about. Basta dito ka sa bahay natin at alagaan ang mga magiging anak natin, syempre pati ako.” Pilyo niyang sagot pa sa akin. Sa kabilang banda ay may punto naman siya. Hindi basta-basta ang pagbuo ng pamilya kaya kailangang mag focus ako hanggang sa maging maayus ang bubuuin naming pamilya.

And I really feel so bad about it. “Kaya pasensya na kung pakiramdam mo nagtraydor kami sayo. Hindi totoo yun. Paano namin yun gagawin e pamilya mo kami? Mama mo si mama at ako ang ate mo. Tungkulin namin ang protektahan ka dahil bunso ka namin.” Nang masabi niya yun lahat, tumalikod na siya at umalis sa harapan namin.

Habang patagal nang patagal ay nagiging malabo ang buong paligid para sa akin. Hindi maaari. Kailangan kong lumaban. Hindi ako puwedeng sumuko. Ilang beses man akong mabigo, kailangan ko pa ring sumubok nang sumubok. Proprotektahan ko pa ang aking pamilya at magsisilbi akong pananggalang nila sa kahit anumang panganib. Iyon ang aking misyon at sinumpaang tungkulin— ang dahilan kung bakit gusto kong maging malakas at mabuhay nang matagal kasama sila.

Walang ginawa si Lovely upang pigilan ito, kagaya noong bata pa kami ay ngingisi-ngisi lang itong nanood. Aping-api talaga kami noon sa pamilya noon porke nakatira kami sa kanila. Ultimo sahod ni mama ay hawak nila. Ang dahilan nila ay nakatira kami sa kanila. At dahil sa pakikisama ay kailangan naming mag pasensya. Pero hindi na ngayon. Wala akong utang na loob dahil matagal na kaming bayad sa kanila. Sobra pa nga. Saka may pamilya na ako… hindi ko sila obligasyon.