Unasked Family Novels & Stories

For the past six years, am I still scared? “Mommy I hope you don’t get mad but I want you ask you about this badly…” nakaramdam ako ng kaba dahil sa sinabi ni Asher. “About your family mommy. Why aren’t you introducing your family to us? I don’t even know if you have a sister or brother. If you are the youngest or the oldest.”

Naiintindihan niya. Anong magulang ba ang hindi magnanais na maging malusog ang anak nila? At sinong magulang ang hindi mangangarap na makita ang susunod na salinlahi ng kanilang pamilya—isang pamilyang buo, may mga anak, may mga apo, at may pagpapatuloy? Mahina siyang nagtanong, “Wala na ba talagang pag-asa ang sakit niya?”

Nakasara ang panga niya, parang hindi pa rin humuhupa ang init ng nangyari. May parte sa akin na gustong sabihin na kahit ano pa man, uncle niya pa rin si Adonis—kadugo niya pa rin iyon. Kailangan ba talagang umabot sa ganito? Pero pinigil ko ang sarili ko. Family matter niya ito. Hindi ko dapat pakialaman. Napansin niyang nakatitig ako sa kanya. “Do you have any questions?” tanong niya.

“No. Hindi na siya nagtanong ng mga detalye. Alam niya kung gaano ako kapribadong tao. And your boss was too considerate to ask.” Nakahinga ako nang maluwag. Hindi ako handang maging bukas na libro sa lahat. Pero nang muling sumagi sa isip ko si Cindy, nabagabag na naman ako. “What about Cindy? And your parents? And mine? Hindi ko pa nasasabi sa pamilya ko. Hindi ko rin alam kung paano ko sasabihin.” “They all know.” “W-what?” Paanong alam na ng pamilya ko? Paano niya sinabi at ano ang naging reaksiyon ng parents ko?

nakangiti pa na sagot ni Shiela kay Ayesha. "Ako rin po ay excited na mabuo na talaga ang pamilya namin. Kasal na lamang naman po talaga ang kulang sa amin at tiyak po na ang nga bata po ang unang una na matutuwa kapag magkakasama na kami palagi. Minsan po kasi ay natatanong din ng mga bata kung bakit daw po kami hindi magkakasama sa bahay ng daddy nila. Mahirap pa po kasi na ipaliwanag sa kanila ngayo kaya mas maganda na rin po na magkakasama na nga po kami para wala na po silang tanong pa," sagot naman ni Ayesha.

Tiara asked. My jaw clenched. "If their using us to get back to my family, I'll make them taste their own medicine!" Bakit nila kami idadamay kung pamilya ko ang puntirya nila? Matagal na akong bumukod sa kanila. Are they expecting me to run to my family and ask help? Then they're wrong. I'm not going to ask help from them. Like Tiara said, we will figure out how to solve this problem without their help.

Huminto panandalian si Old Master Chaffman bago nagtanong, “Sabihin mo: Sinong makapangyarihang tao ang nakabangga mo? Kaninong pamilya siya nabibilang?” “Hindi ako sigurado kung saan silang pamilya galing…” tugon ng hindi siguradong Peace, hindi alam kung ano ang sasabihin. “Ano?!” Nagtinginan ang mga miyembro ng Chaffman family habang hindi alam kung ano ang sasabihin at mukhang hindi sila natuwa.

Nakaupo kasi ako sa lap niya habang siya naman ay masarap na nakasandal sa sofa. “Papaano pala iyon, wala bang pamahiin sa inyo na bawal ikasal ang dalawang magkapatid sa parehong taon? “ umiling lang siya. “Paano kung hilingin nila?” tanong ko. “Siguro naman ay hindi nila gagawin dahil hindi naman talaga ako belong sa pamilya nila. I didn’t even use their surname.” Sagot niya.

Naaksidente siya, at habang lumalaban siya para sa buhay niya, palihim na kumikilos ang kaniyang pamilya kasama si Jacob para manipulahin ang aming kapalaran. Questions consume her. Bakit? Paano? Kailan? Ang mga tanong na ito ay paulit-ulit na sumasabog sa utak ko na parang isang sirang structural layout na hindi na kayang ayusin ng kahit anong kalkulasyon.

"Kinakabahan lang." Bahagya siyang natawa. "Why?" Hindi ako agad nakasagot. Paano ko ba sasabihin? Pupunta kami sa mansion ng pamilya niya. Pamilya ng mga Stryker. Isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa. At ako? Isang ulila. Isang working student. Isang babaeng walang apelyidong kilala. Walang pamilya.