Understanding The Self Philosophy Novels & Stories

"People always have their choice and path to take. Kung depressed ka ay may pamimilian ka pa rin. Ang magpakatatag o magpadala sa hirap. Alam kong hindi lahat ay kayang magtago ng emosyon. But taking your own life because of pain won't justify the sin you committed. It's all selfishness. Ang mga taong gano'n ay hindi man lang nag-iisip ng matino. They don't know that taking their own lives won't end their suffering. Mas lalo lang nitong dodoblehin ang paghihirap nila….sa impyerno." "What the hell do you know about those things? Aren't you a self-centered person?" Tumayo siya at tiningnan akong mabuti. "It seems that you misunderstood me--well, most people, anyway. May mga oras na makasarili

Ako ba ang tinutukoy nito o ang kapatid ko? Inihanda ko ang sarili upang lumaban, kahit alam ko sa sarili kong wala akong alam sa pakikipaglaban at kahit konting self-defense ay katiting lang ang nalalaman ko. Why did I not enroll in that? Ngayon ay labis akong nagsisi dahil hindi ko man lang maipagtanggol ang sarili ko. But even then, there is a lingering feeling deep inside me that wants to come out. Yung kagustuhan kong matagal ko nang tinatago pero araw-araw kong hinihiling na mangyari. Pero nilabanan ko iyon dahil isa iyong kahangalan. I want this guy. I want him to hurt me while fucking me hard. I wanted to be submissive to this handsome man…but I reigned myself. Hindi ako dapat nag-ii

You need to only depend on someone, and that someone is yourself, per se. Nandiyan lang ang ibang tao para tulungan ka, hindi para dumepende ka sa kanila. Naging helper ako ng amponang iyon dahil ayaw kong may kumuha sa akin na pamilya. I built my own philosophy and beliefs. I needed to work for myself, para walang kung sino ang puwedeng gumiba ng pinaghirapan ko. I needed to stand on my ground, alone. One day, three girls approached me while I'm cleaning the window pane. Lahat sila mahiyain, lalo na ang pinakabata sa tatlo-Riane.

I said at my tears are falling from my eyes, nakita ko si Christ sa gilid ko ng dalhin ako sa kwarto at kasama namin ang mga doctor na tinatanggal ang damit ko. “I am sorry, I’m such a close minded person, and that is the reason why the people I cherish, suffered because of my selfishness.” Saad ko at napapikit ng dumampi ang kamay ni Christ sa ulo ko, marahang hinaplos at unti-unti akong inantok ng may iturok sa akin. “Ayoko na makita silang nasasaktan, I am also tired of trying to understand myself, even I, hindi ko rin maintindihan ang gusto ko–”

Siguro iyon ang simula ng pag-unawa. Napansin ko na habang lumalayo ako, natututo akong pahalagahan ang sarili ko. Natututo akong hindi palaging isuko ang sarili sa galit, sa pagmumulto ng nakaraan, o sa presensya ng lalaking minsang naghari sa puso ko.

Ang pahayag na iyon ay hindi madali tanggapin. Ngunit ito ang katotohanan na kailangan nilang harapin: Ang konsepto ng fixed self ay maaaring hindi sapat para sa bagong uri ng existence na kanilang pinapasok. Sa isang pribadong pag-uusap, nag-usap sina Elian at Mara tungkol dito. “Do you think we’re losing something?” tanong ni Mara. Saglit na nag-isip si Elian bago sumagot.

Napataas ang isang kilay niya at natawa. “Hindi mo na rin kailangang sabihin iyan sa akin. I knew myself-- everything. Kahit lahat ng bagay na maiipintas sa akin nang isang tao ay alam ko. At balewala lang ang mga iyon sa ‘kin. Kung ganoon sila mag-isip, then who cares? Hindi naman noon mababago kung ano ang naabot ko ngayon,” may pagmamayabang na turan niya. Umismid ito. “That’s really who you are.” Ang tinutukoy nito ay ang pagiging mayabang niya.

Ang pagkabigo’y hindi sumisimbolo ng katapusan, kundi katapusan upang matutunan muli ang bagong kabanata. Hindi niya alam kung anong nangyayari sa kaniya pero nang hindi makayanan ang pagdadalamhati agad siyang tumakbo sa pintong nakasara. Hindi na niya alintana ang kung sinong kumakatok ba sa pintuan niya. Wala siyang naiisip sa kasalukuyan kundi maglabas ng sama ng loob. Pumasok siya sa loob ng banyo at humagulgol na umupo roon. “I’m sorry, Self. I’m sorry to be hurt. I’m sorry for being not enough for anyone. Sorry for my insecurities that affect you a lot. I’m sorry, please forgive me, Self.”

singit naman ni Parsha. Natawa kaming lahat. Tama naman siya, ano pa’t nagsisikap ako kung yung sariling future ko hindi ko mapaghandaan. Hindi naman sa gusto kong maging makasarili, pero sa tagal ng panahon na naging selfless ako, pwede naman sigurong maging selfish rin minsan.

Ngumiti ito at nag-umpisang gumawa ng sarili nitong tsaa. Halos masamid siya matapos maka-recover sa tagpong iyon. Wala siyang naintindihan sa mga sinabi nito dahil panandaliang nag-shut down ang utak niya. She thought something would happen but unfortunately... 'Hoy fortunately yun!' sermon niya sa sarili nang may nangahas na parte ng kanyang utak na magnasa sa lalaking ito. 'Tumigil ka self! Kelan ka pa naging ambisyosa?' Wala sa sariling ininom niya ang tsaa, hindi na rin niya ininda kahit medyo mainit pa ito. Basta ang kailangan ay maikalma ang mga sarili.