Unravel Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Kabanata 2.2: Agdangan "Pasensya na at ito palang ang naluluto ko. Sana nag pasabi ka manlang na darating ka, naku kang bata ka." Masaya kong kinuha ang nilabon na saging at saka ito binalatan.

Ramdam din niya ang panginginig ng kamay ni Katherine at napansin niyang nakatitig lamang ito sa mga kalaban na walang makikita na kahit anumang emosyon. Humalakhak pa muli ang lalaki at tinititigan sila ng matalim isa-isa, "Ngayon, sabihin niyo sa akin kung sino sa inyo ang tagapagmana ni Mr. Rodelio na may pangalang Katherine Grace Yuzon. Ituro niyo lang sa'kin at makakalaya kayo!"

Sa sandaling hinubad ko ang panty ko, hinawakan ko ang alaga ni Matthew at ipinasok ito sa aking p**i. “Arghhh, masakit!” daing ko dahil sa sakit. Pakiramdam ko ay naging birhen ulit ako dahil sa kapal ng alaga ni Matthew na talagang nag-unat sa aking p**i, kaya ramdam na ramdam ko ang hapdi.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Ano nga ba ang aasahan ng dalaga sa ibang tao kundi ang husgahan siya, mataas man o mababa ang pinag-aralan ay walang pagkakaiba ang mga ito kung hindi ang unahing paniwalaan ang nakikita at naririnig bago alamin kung totoo nga ba ang lahat. Marahan siyang bumuntong-hininga at naghintay ng masasakyan, base sa text message mula sa kapatid ay maayos naman ang mga nangyayari ngayon sa ina ngunit hindi pa rin nagkakamalay mula kagabi.

ang panganay I am the second Sanjel Garrett Valdez Santos 5 years old ,“Garrett means rules by the spear,”ang pangalawa I am the youngest Lexa Everett Valdez Santos, “Everrett means brave as boar,”ang pangatlo Mas lalong naiyak si Sanjela ng magpakilala ang mga anak. “Mom, you don't need to cry now because you are strong enough already. And starting today we are all here by your side,” sabi ng panganay sabay pahid ng mga luha ni Sanjela.

sabi ko na lang atsaka ko siya inirapan. ~*~ Sumapit na ang umaga at nagawa ko naman makatulog sa malamig na sahig. Maya't maya nang lumalakas na ang tirik ng araw ay bigla na lang bumukas ang pintuan. At gaya ng inaasahan ay muli nitong iniluwa si Rolan.

Muling sabi ni Nexus. "Pero kapag bumalik siya dito o kapag nagkasalubong ang landas niyong dalawa, huwag mong kakalimutan na pasalamatan siya. Deserve niya 'yun." Ani Roniel saka ito tumayo na. "Oh siya, uuwi na ako at talagang nagrereklamo na ang katawan ko." Roniel then looked at him. "Umuwi ka na rin."

anito. Unti unti akong nakadama ng malamig na hangin na tumama sa aking batok at panga. Sanhi iyon ng unti unting pagkatanggal sa nakabuhol na bandahe. Ilang saglit ang nakalipas ay malaya na ang aking mukha. Dama ko ang kalayaan na halos apat na buwang nakatago sa ilalim ng kadiliman.