Unstoppable In Tagalog Novels & Stories

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”

sagot ni Mason Kinabahan na ako at lalo akong natakot! Hindi kami pwedeng umalis lalo na ako dahil wala naman sa akin ang passport ko. Pangalawa, wala pa si Della at nasa sa kanya ang passport niya. At pag nag-usisa si Mason, maari na niya akong mabuko! “Hon, what do you think?” “Ha?! Ah eh, siguro huwag na muna!” tulirong sagot ko kay Mason

Pinainom ko siya ng tubig dahil mukhang naabot na niya ang boiling point niya. "May idinagdag pa siya sa pustahan namin. The impossible one, I have to make him fall for me and vice versa, as a sign of defeat kailangan halikan ang panalo. Kapag natalo ako, kailangan ko siyang pagsilbihan hanggang April tapos kailangan ko ng umalis sa school."

dagdag ko. “Please, I'm begging. Kung pwede ba umalis na lang kayo? Umalis na kayo, p-please..” pagsusumamo ko. Hindi ko alam kung ano pang mangyayari kapag tumagal pa sila dito. Marahas ko muling pinunasan ang luha ko bago tinalikuran siya.

"Then yes-I mean...no. I can buy a lot of shops though kaya walang kwenta." "Kung ganoon...magiging sapat na ba ang pagmamahal ko sayo?" Pinunasan ko siya ng pilik mata. Siya scoffed. "Hindi, alam ko na. Sabihin mo na lang sa wikang Filipino para magkaroon ng challenge. At tsaka, alam kong nakalimutan mo na..." Nakangiting sabi niya. sabi, "Hindi mo kaya, di ba?"

saad ko "imposible naman yun bess. try mong alalahanin kung sinong kasama mo at pano ka naka uwi dito "walang kung maalala sobrang lasing ako nicole. siguro sarili kulang ang nag uwi saken dito atsyaka wala namang iba na nakakaalam ng bahay ko bukod sa inyong dalawa ni venice kaya malamang mag sarili akong umuwi dito.

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon

Ginawa niya iyong pagkakataon para magsalita. "I…left them. Iniwan ko sila sa Manila at nauna akong umuwi dahil hindi ko na kayang paabutin ang isang araw na hindi nalalaman kung bakit malamig ka sa akin. Kung hihintayin ko pa ang bukas, baka mabaliw lang ako roon habang parang tangang nag-aantay ng reply mo na hindi naman dumadating," nababasag ang boses na sambit niya.

Kabanata 102 "Dahil sa pagiging matapang ni Fatima,Nagawa niyang pahintuin ang sasakyan nang lalaking kumidnap sa kanya.Ngunit Ang pagiging matapang niyang iyon ang naging dahilan kung bakit nakaratay siya ngayon sa Hospital. Dahil sa lakas nang pagkakabangga sa sasakyan,Kumatos ngayon si Fatima at kasalukuyang binabantayan siya nang kanyang ina. "Bakit sa dinami dami nang tao sa mundo,ikaw pa ang pinaparusahan !' Pwede namang ako nalang , Dahil ako naman ang may maraming kasalanan nung wala ka pa sa mundo at naghahanda ka palang mabuo! ' Ako sana ang parusahan mo , Dyos koooo! ' Wag ang aking anak! '' Nakiki-usap ako, gisingin niyo na ang aking anak.

"Hon pwede na ba today?" "Hon 2 days pa para sure, unless you want some blood." "Hahaha! Okay, I can staill wait. Good that it will be in Tagaytay." "Mas romantic ang pag pop mo ng cherry ko." "Shit ka tinitigasan tuloy ako." "Hahaha, your so horny!"