Use For Cutting Through Bones Novels & Stories

Pinagmasdan ko ang pag-angat-baba ng dibdib niya habang sinusubukang kumalma. Lumakad ako paikot sa kanya na parang hayop na gutom sa pagresbak. Binuksan ko ang isa ko pang pouch. Kinuha ko ang isang maliit na blade—hindi kutsilyo, kundi ‘yung ginagamit sa precision carving. Para sa akin, kung iisipin o titignan, para itong isang mapanganib na laruan na gagamitin ko sa kaniya. “You ordered an ambush.”

Magkakasunod na atake ang ginawa niya gamit ang katana na mabilis ko naman na iwasan. Aminado ako na malakas siya para sa isang babae at hindi ko dapat ito baliwalain. Nadaplisan niya ang isang braso ko na kaagad din dumugo dahil sa talas ng sandata niya. Hindi ko ito ininda, nagpatuloy lang kami sa pag sagupaan hanggang sa nasipa niya ako ng malakas sa tiyan ko. Natumba ako at bago pa ako makabangon, mabilis na siyang nakaupo sa tiyan ko sabay sakal sa leeg ko. Napaubo ako at halos hindi na ako makahinga. Itinaas niya sa ere ang katana na hawak niya para kumuha ng buwelo sa pagtarak nito sa ‘kin. Kinuha ko ang double-edge knife ko na nakasabit sa aking leeg na ginawa kong kwintas. Maliit la

Nagngangalit ang mga kalamnan ko sa nakita ko. Kinuha ko ang malaking combat knife ko at umatake. I grabbed on of the scientist's neck and slowly tear his flesh. He was shouting but my eyes were burning with anger right now " You have no right to tamper human bodies you animal." Sabi ko habang iniikot ang nakatusok na kutsilyo sa leeg nya. Bumulwak ang dugo nya. At ilang segundo pa ay nalaguta ito ng hininga.

Ang thunder cleaver ni Wilbur ay tumama ng malakas sa blood sword. May nakakabingi na tunog ng pagsabog sa ere. Ang sword at cleaver ay tumama sa isa’t isa, at may wave ng spirit energy na sumabog mula dito. Mahirap malaman kung sino ang lamang. Umikot si Wilbur kay Jeremy ng may bilis ng kidlat, paulit ulit niyang ginamit ang cleaver.

Parang mga espiritu na dumadaan sa maze. Nakangiti ako sa loob-loob. “Good,” sabi ko. “Pero hindi pa tapos. May phase 2 pa.” SA LAMESA ko, nakaayos naman ang sampung combat knives. Kinuha ko ang isa, inikot ko sa daliri nang walang kahirap-hirap. “Ngayon, precision naman tayo. Kahit gaano kayo kabilis, kung hindi kayo marunong umatake nang tama, walang kuwenta.”

Nangangatuwiran ito na maaaring gamitin ni James ang Crucifer upang mabawi ang kanyang True Energy. Ang kailangan lang niya ay may gumamit ng mga needle sa kanya. “Sige. Anong kailangan mo? Gagawin ko ang aking makakaya para magawa ito." Ang Crucifier ay nakapulupot sa braso ni James sa anyo ng isang bakal na alambre. Nang bahagyang igalaw ni James ang kanyang braso, agad na nahulog ang bakal na wire mula sa kanyang manggas at maayos na nakapulupot sa kanyang kamay.

Durog na durog ito at nagsilabasan at kumalat na rin ang laman-loob nito. Puno na rin ng dugo ang kan'yang damit at scalpel, nang makitang tumutulo ang dugo mula sa maliit na kutsilyo ay agad niya itong nilinis gamit ang kan'yang dila. Pinagdidilaan niya ang matulis na scalpel hanggang sa maging malinis ito. “OH MY GOD!”

Gigil na tanong ko sa kanila lalong lalo na sina Jaeven at Degon na abala sa panonood kung paano nagiging abo ang bampirang pinatamaan ko ng dagger. Ang liquid death ay para lang yun sa mga bampirang gusto mong patayin. Yun ang ipinapahid sa mga armas para mapatay mo ang isang bampira. Ang mga naka sukbit na mga weapon sa katawan ko ay walang bahid na liquid death, yun yung napansin ko sa dagger nang pulutin ko to, ang kanyang kinang. Pag may kinang ang isang sandata ay may bahid ito ng liquid death pero sa malapitan mo lang sya nakikita kaya siguro hindi to napansin ng tatlong magkakapatid.

Gamit ang scalpel ay sinungkit niya ang bituk@ ng babae. Nagpupumiglas na lamang ang babae hanggang sa itinigil na ni Cain ang kaniyang ginagawa. "Oppsss. I don't want you to di3 easily. I want you to feel the p@in you inflicted to Andromeda. I'll k]ill you slowly. I'll make sure you will feel the p@in even in your 4fter life." Binitiwan ni Cain ang scalpel. Nahulog iyun sa sahig at tunog ng bakal ang maririnig.

Around him, his team worked in perfect synchrony, the rhythmic beeping of the monitors a constant reminder of the fragile life in their hands. Within minutes, he reached the sternum, the thick, protective bone that shielded the heart and lungs. “Sternal saw," he instructed, and the nurse promptly handed over the buzzing tool. The sharp whir of the rotating blade filled the operating room, slicing through the bone with mechanical efficiency. The sound was harsh, grating, a noise that could easily make an untrained observer uneasy, but in this setting, it was routine. No one flinched, no one hesitated. The team remained steadfast in their roles, each person focused on the intricate dance of sa