Valeria Novels & Stories

biro ko pero muli niya naman akong hinalikan. "Sabi ko na nga ba e, patay na patay ka talaga sa akin. Ang ganda ko kasi diba?" mahina kong tinampal ang kanyang kanang pisngi. "C'mon say it...Veronica Valderama you're so pretty..." dahan dahn kong binigkas ang bawat sa salita...." c'mon, say it.. di ako bababa dito." hamon ko pa sa kanya na parang bata. "Sigurado ka ba dito, Nathaniel?" muling tanong ng Tito niya." Anak ba ni Architect Valderama 'to?"

Chapter 3 Niyayaya si Terron ng kaibigan niya na si Gerald para lumabas nang sa ganon ay makapag enjoy sila. Dating gawi mambabae pero tumatanggi siya na laking pagtataka ng malapit niyang kaibigan. Sa mga ganon kasing lakad ay hindi tumatanggi ang isang Terron Hernandez. Inaasar pa nga siya nito na anong masamang hangin daw ang nakadali sakanya.

Lahat ay nanonood. Nagsalita si Valeria, ang boses ay matatag. "Pinaparamdam mo sa akin na parang apoy ako sa isang mundong sinubukang gawing maliit ako. Pinoprotektahan mo ako, nagbukas ka para sa akin, at ginawa mo akong sapat na malakas para maprotektahan ang sarili ko. Hindi ako nilikha para mapasakamay ng sinuman, ngunit ibibigay ko ang sarili ko sa iyo... magpakailanman."

Tahimik silang bumalik sa loob ng kombento. Kinabukasan ng hapon ay dumating na ang taong sinasabi ni Padre Antonio na siyang makakatulong sa akin. Isa itong matandang babae na sinasabi nila ay manggagamot daw na nagmula sa bundok Himalaya. Isang beses sa isang taon lang daw ito bumababa sa bundok at ngayon lang ay napilitang bumaba dahil na rin sa pakiusap ni Padre Antonio. At napag-alaman din namin na kapatid pala ito ni Padre Antonio.

“Woah! Akala ko puro ka lang katarantaduhan. May puso ka pala.” “Tsk!” Tumingin si Fire sa huling mensahe ni Valeria. “Thank you, Fire!” Si Valeria na hindi mahilig sa mga luxury bags, jewelries, or any girlies things—gumastos ng napakalaki para sa isang lalaki? Bumuntonghininga ang binata. Hindi pa siya kumikilos ay talo na siya. ******* PINIGILAN ni Valeria ang pagtulo ng napipintong luha sa mata.

“Marami tayong pag-uusapan.” Umupo ako. Ramdam ko ang bigat ng liwanag na nakatutok sa amin, para bang bawat kilos ko’y minamasdan. “Ako si Valeria Argos,” aniya. “Isa ako sa mga founder ng organisasyong kumupkop sa’yo. Hindi ito ang main base namin, nasa Spain iyon. Isa lang itong hideout. Dumating ako rito dahil gusto kitang makausap nang personal.”

I never met his daughter in person ngunit nakita ko na sa picture ang mukha niya, she looks so fragile and weak. At ngayong kaharap ko na siya, napatunayan kong madali ko siyang masisira at magagamit upang makapaghiganti. "I'm Valerian Fernsby, it's such an honor to meet you, my Wife," I smiled at her, tinignan ko siya mula ulo hanggang paa. Mabilis kong napansin ang mga bandage sa legs niya kahit nakatago ito sa mahaba niyang black dress.

Matteo asked, spreading his arms on the backrest of the sofa, may hawak na alak ang isa niyang kamay. “Are you Timothy Valderama?” “Shut up!” Asik niya, pero tinawanan siya ng barkada. Hindi rin maintindihan ni Timothy kung bakit nawawalan siya ng gana sa mga babae kahit ialay pa nila ang sarili nila sa kanya. Nakakpagtaka.

Di nga niya alam kung paano niyang natiis kaninang madaling araw habang pauwi siya sa apartment. Nagluto siya at pagkatapos ay naligo. Pupuntahan niya si Aster sa bahay nito. Nang makakain si Veloera ay pumunta siya sa kuwarto niya kinuha ang bag niya at isang bond paper. Matapos iyong sulatan ay inilagay niya sa isang malinis na white envelope at nai-seal. Nag-ayos si Velora. Simpleng blue dress ang kanyang suot. Pero litaw na litaw ang ganda niya dahil sa mestistahin niyang aura. Tinernuhan niya ang kanyang ng white flat sandals.