Vengeance Is Not Ours It's God's Novels & Stories

tanong ng uncle niya, ramdam na ramdam ko ang bigat ng mga titig niya sa akin. “Let her do her job, uncle. That’s what she deserves for being a useless mother and wife,” sagot ni Flyn. “And why is that?” Uncle Lucien asked him again. Halos naisin kong maglaho na lamang doon dahil ayokong marinig ang usapan na iyon. “She killed our child," Flyn said, full of hatred.

Clarke Dankworth Pov Gusto ko sana na habulin si Everest at yakapin pero naduduwag ako, na bigla rin ako sa mga sinabi niya, akala ko ako lang ang nasasaktan, pero mas nasasaktan pa pala siya kaysa sa akin. At iyong mga luha niya gusto kong punasan iyon ng mga kamay ko, hindi ko kaya na nakikita na umiiyak siya, nadudurog ang puso ko. Dahil sobrang iningatan ko siya dahil mahal ko siya eh. Siya na nga sana ang babaeng dadalhin ko sa altar at ang gusto kung maging ina ng mga anak ko. Pero sayang lang dahil hindi na iyon matutupad, dahil isa nalang siyang babae na minahal ko sa nakaraan. Ayaw ko rin na magkaroon kami ng alitan ni Don Roman dahil lang kay Everest. Kaya mas mainam na maghiwalay

Hindi pa rin ako umalis at hinayaan ko muna itong kumalma. "My father already died since he killed mom, I have come this far from that former Rhedd. I won't hurt him if he doesn't hurt me,and I won't ever forgive him." kalmadong sabi niya, Napa buntong hininga ako. "You know what? I can't blame you kung Hindi mo sya mapapatawad pero tao lang tayo lahat tayo nagkakasala, kung ang diyos nga ay kaya tayong patawarin kahit gaano pa kabigat ang kasalanan natin tayo pa kaya. Rhedd, kahit balibaliktarin mo man ang mundo sya pa rin ang ama mo." Ang mahabang pagpapa unawa ko dito.

Ang mga babae, ay dapat mahalin muna ang kanilang sarili. Sabi ni Millie, "Tatlong taon na ang nakalipas, tumakas si Avery nang malaman niyang naaksidente si President Carlson at nasa vegetative state. Hindi ko inaasahan na uhaw na uhaw pa rin pala si President Carlson sa kanya at hinanap ulit siya pagkagising nito. Mas mabuting iwan na lang ang ganitong klaseng lalaki!"

Pero hindi siya tumigil. Tinuloy niya ang pag angkin sa akin. Naging marahas siya. Mas naging brutal. At habang umiiyak ako sa sakit, sinasakal niya pa ako. “Sinungaling ka! Maruming babae ka!” Tahimik na nakinig si Manang Wenggay matapos kong ikwento ang lahat. Pagkatapos, marahan niyang hinawakan ang kamay ko. “Ashanti,” sabi niya. “Makinig ka sa akin. Wala kang kasalanan. Kung meron man, iyon ay ang ginusto mong sumaya bago ka ikulong sa buhay na hindi mo pinili.”

Everything is under their thumb. But perhaps this is God’s plan—because a jail cell is too kind for them. They don't deserve a trial they deserve something more. I will rise again, and I swear by everything holy I will show no mercy to those who stole my brother’s life. Just you wait, Volkov. I am coming back to ruin your empire. I will burn it to the ground until nothing is left but ashes.”

Sinapak ko siya bago tumayo. “Fuck you! I should have killed you before! You owed me your life!” panggagalaiti niya. He tried to stand up to attack me but he can’t move properly. I laughed nonchalantly at his delusional claims. “We don’t own life. I owed no one but Him.” I pointed my gun at his head. “But you have courted death, so I must consign you to hell.” When I said hell, I meant her.

Gustuhin man nilang buhusan ng tubig ang apoy, nababatid nila na lalo lang itong lalaki at kakalat at baka pati sila'y madamay. " Huwag niyo ibaling saakin ang lahat ng galit niyo dahil sa dami ng mga taong inapakan niyo, tiyak na ganoon rin karami ang karma na babalik sainyo, " dagdag ni Lucine, " Doña Victoria, sana hangga't maaga ay ipagtapat niyo na ang mga kasalanan niyo. Alam nating hindi madaling mabuhay sa kulungan, pero mas lalong hindi madaling mabuhay sa impyerno. " Lalong tumindi ang galit sa mukha ni Victoria, binalak na muling pagbuhatan ng kamay si Lucine subalit may pumigil sa kamay niya.

"Pero hindi ang perang galing sa—" "—I know, I understand, you know, as much as you despise my other job, I despise it more, isang bagay na iniiyakan at pinagsisisihan ko, I worked to a person who happened to kill my mom and your brother...isang katangahan ko dahil lang umiral ang galit ko, ang paghihiganti ko, siguro kung may natutunan ako sa dalawang taon na pananahimik mag-isa, iyon ay ang hindi ka magpadala sa galit mo or else things will get so dark around you, I was embraced by my vengeance, mali lahat iyon"

Bago pa ako tuluyan makalayo nang hilain niya ang braso ko dahilan upang matigil ako sa pag-alis. "Do you heard who we are reffering to... that person?" tanong niya. Umiling ako. "Walang pangalan na nabanggit." Hinarap ko siya. "At kung sino man ang ipapapatay mo ay huwag mo na ituloy. Maaawa ka sa tao na mayroon din naghihintay na mahal nila sa buhay. You don't know kung anong problema ang kinahaharap nila and you as a privileged one, just let them be. Kung may atraso man sila sa'yo ay patawarin mo na lang. Ang panginoon ay nagpapatawad then why can't you? Let the karma fuck them up. Revenge is just a mere childish thing."