Novel & Cerita Very Sad Photo Love

Sinisisi ko talaga ang lalaking iyon dahil sa sobrang aligaga ko. Tuloy halos madurog ang keyboard dahil sa marahas kong pagtipa doon. Kinuha ko nalang ang phone sa tabi at binuksan ang i*******m ko. Matamlay na ini-scroll scroll ko ang aking newsfeeds nang mapansin ko ang post ni Phantom. It was a photo of a hand on a piano with a piece of rose flower, very aesthetic and captioned by 'I miss you' — location Milan.

Para kaming dalawang taong nagmamahalan. Pero ang totoo, isang palabas lang ang lahat ng ito. Dahan-dahan kong inalis ang kamay ko mula sa dibdib ni Dylan at lumayo ng bahagya. Mabilis ko ring ibinaling ang tingin sa ibang direksyon, pilit binabalewala ang pag-init ng mukha ko. “Amazing chemistry, you two,” natutuwang sabi ng photographer. “I swear, if I didn’t know better, I’d think you’re really in love.”

Ayoko kase na patuloy syang manahimik nalang at patuloy na masaktan hindi nya pwedeng yun lagi. ".....most specially, im man!" Singhal nya kaya pakunot ako ng noo. "Damn third what a stupid reason e ano naman? Love is a beautiful thing, its not only made for a man and a woman! You can love whoever you want and you can be who you really are!" Singhal ko na ikinatahimik nya. "Ayokong mawala sya----" "Wala ka bang tiwala? Sa friendship nyong dalawa?" Singhal ko kaya napatahimik sya, and i think i already convinced him.

Yun lang ang tanging masasabi ko dahil kahit anong sabihin ko ay hindi ko na maiaalis ang katotohanan na nasaktan ko siya. "I love you...I still love you, babyyy...please...say you still love me..." and he broke into tears. Hindi ko mapigilan na mapaiyak na rin. This Vander Cambridge in front of me is vulnerable and crying. Para siyang bata na walang kalaban laban at ang sakit sa pakiramdam.

Parang dinadala ng hangin ang mga salitang iyon ni Seven sa kanyang tainga. Umaalingawngaw 'yon at parang echo na bumabalik. Mabilis na sinulyapan niya ang iba pang larawan. Karamihan ay hindi na full-body picture. Mayroon na lang litrato ng mga mata, long, labi, ngiti... Parang tumigil sa pag-inog ang mundo habang isa-isa niyang tinitignan ang bawat larawan. "S-sino siya?" "My first love."

Malungkot ko siyang binigyan ng ngiti at bahagyang napabuntong hininga. “I think love is in everything...” I trailed off. Nag-huhukay muna ng lakas na loob mula sa kaloob-looban. At nang may kaunting nahukay ay saka ko lang tinapos ang pagsasalita. “Love is when you feel fear, hatred, anger, trauma and all the feelings that you could feel. Yung sa akin kasi it's everything. The hatred is there, fear, sadness and the trauma. And I know it's love because if it's not love what I gave back then, then maybe I shouldn't have felt those feelings at all.”

Tensyonado ito bagay na ikinataka pa niya lalo "Sino ba 'yan? Kanina ko pa napapansin ang pag-vibrate ng phone mo pero 'di mo man lang sinasagot." "Wala. Hayaan mo na," sagot nito. "Tara, alis na tayo." Nagtataka man, kibit-balikat na lang s'yang sumunod sa kaibigan. "Ang weird, ha." naibulong niya sa huli.n

tumango ako sa kanya pero alam kong wala sa loob ko 'yon. "Couple Goals." caption sa larawan. The moment I saw the photo that is posted in Kathiana's account parang namanhid ang aking buong katawan. Larawan ito ni Kath kasama siya. Makikita ang saya sa mukha ni Kathiana dahil sa laki ng mga ngiti nito.

“Hindi ko sinasadyang umamin sa’yo. Wala pa sa plano ko ang magconfess, pero totoong mahal kita. Hindi ako nagbibiro, pero ayaw ko ng ganito tayong dalawa. Gusto ko maging magkaibigan pa rin tayo. Alam kong wala kang feelings para sa akin at tanggap ko ‘yun, pero huwag mo namang sayangin ang friendship na sinimulan na natin. Ayaw kong mawala ‘yun dahil mahalaga ka sa akin. Ayaw kitang mawala sa buhay ko. Kaya please, huwag mo na akong layuan dahil nahihirapan ako.” “Sorry.” Agad na tumulo ang mga luha ni Hillaree dahil naapreciate niya ang mga sinabi ni Hezekiah para sa kaniya. Hindi niya inakala na meroon pang tao na ayaw siyang mawala at si Hezekiah pa lang ang nakakapagsabi ng gano’n sa k

i can't bear it any longer . Lumihis ako at pasimpleng pinahid ang luha kong tuloyan nang tumulo sa aking pisngi,,dinig kong tinatawag nila ako but l can't just let them see my tears and vulnerability because none of them doesn't know my feelings with my bestfriend, ayaw kong isugal ang friendship namin just because i fell inlove with her.