Village In Naruto Novels & Stories

“Kung susugod ang mga tauhan ni Emannuel Golisha, mapo-protektahan pa rin kami ng mga tauhan niyo!” “Hindi lang sila ang nakabantay ngayon, Elizabeth. The whole village is alert. We have former high-ranked militaries here and top snipers stand by at the entrance of the village. Hindi mo sila madadala sa Southshire dahil nandito ang pamilya nila.” Inagaw niya ang kamay mula rito.

Hindi rin nakatulong na sinubukan nitong pawalain ang namumuong tensyon sa pamamagitan ng paghalakhak, “pasensya ka na kung kailangan namin kayong padaanin sa Lunaris. Biglaan lang ang desisyon na ‘to.” “Oh. That.” Lucas cleared his throat to gather composure to regard the matter at hand. “It’s okay. The village was a nice sight, though. The land it owns seemed rich since the livestocks and the farmlands are thriving. It’s pleasing in the eyes.” It was really a great thing that Lucas paid attention to the view earlier while he thought of the smoke from afar, still pondering what’s happening from the place he and Jonas saw earlier.

Baka malayo pa ang lalakarin bago makita ang mga kabahayan. Ilang minutong paglalakad pa ang lumipas ay may nakita na kaming kabahayan. Parang abandonadong village na ito dahil walang katao-tao sa mga bahay at gawa lang sa kahoy ang karamihan. Naalala ko tuloy ang isang movie na napanood ko. Naligaw sila sa isang liblib na village at hindi nila alam na mga mamamatay tao pala ang mga residente doon. "Saan ba rito, hijo?" Tanong ni inspector.

“Sige.” “Zedhryx,” panimula ni Alice, bahagyang sumandal habang nagsasalita, “sa outskirts ng city, may maliit na bayan na tinatawag na Spray Village Town. Maliit lang ‘yon, baka hindi mo pa naririnig.” Bahagyang ngumiti si Zedhryx. “Narinig ko na. Maganda ang tanawin doon, ‘di ba? May ilang eksena pa nga sa isang movie na doon kinunan.”

"Pay for my shirt. Oh, well, I know you can't afford it." "Isara mo bunganga mo kung ayaw mong makahalikan ang tigre dito. Palunok kita nang buo, eh." "Urghh!" Naiiling na binalik ko ang tingin sa paligid namin. Malawak ang lugar, para siyang village na ang mga nakatira ay mga hayop. May mga batang nag-aabot ng pagkain sa giraffe. I can't believe my eyes I'm seeing such a wonderful creations.

sabi niya na tinawanan ko. “Magbo-book ako ng grab eh pagbaba ko sa village na.” “Kahit na, I will inform Mang Narding na abangan ka na sa gate para pagdating mo ay nandoon na siya.” Hindi kasi pwedeng pumasok ang kahit na anong pampublikong sasakyan sa loob. Exclusive village at para daw sa seguridad ng mga nakatira doon na puro mga mayayaman. “Ikaw ang bahala, love.” May mga ilang paalala pa siya na akala mo ay hindi mapakali. Hindi ko mapigilang tawanan siya dahil nga para na siyang tatay o nanay ko kung umakto.

Aster gritted his teeth “Don’t try my limits, Lu. Just tell me where is he!?” Lu gave him provocation grin, “Why are you asking a predator to find the prey?.” One second, after that time a peaceful village surprise the whole villager with a loud bang in one place. Lumabas ang lahat ng villager sa bawat tahanan dahil sa mapanaganib na awrang kanilang naramdaman. Bawat isa sa kanila ay hirap huminga, hirap ding labanan ang suppression ng mga awrang nagkalat sa paligid na kanilang ikinaluhod, ang ibang villager na mahina ang katawan ay nawalan ng malay.

At nakarating sila sa isang maliit na village. May malalaking mga puno ng willow at mga ibon na nagpapahinga sa gate ng village. Kulay pula ang mga ibon. Matapos makakita ng mga bisita na palapit, tumilaok sila na parang mga manok. “Ito ang ancestral village ng pamilya namin.”

Ngayon, puno ito ng kulay, blueprint ng mga bahay. Ito na ang bagong era: Era of rebuilding, compassion, and peace. Nathaniel unfolded the map. “There is a small village in the east,” paliwanag niya. “Tinamaan sila ng mahabang tagtuyot ngayong buwan. Kulang sila sa tubig at harvest.” Napakunot noo si Elera. “Oh no… so they need help?” “They need leadership,” dagdag ni Cassandra. “Someone who can listen, understand their needs, and find solutions.”

Mahabang paliwanag nito. Tumango na lang ako para matapos na ang usapan. Ayoko munang magsalita, nakakapagod. “Sige, maiwan na muna kita.” Umalis ito. Nakaburol ang mga labi ng magulang ko sa maliit na simabahan ng village na tinitirhan namin. Sa village namin, na hindi ko alam kung kanino na ipapasa. Wala pa ako sa tamang edad para humawak sa ganitong kalaking bagay.