Violet Eyes Novels & Stories

I sighed deeply. Nilagpasan ako ni Violet nang makabalik siya ng silid. Ang makapal at puting tuwalya ay nakapaikot sa kaniyang ulo. Bago man ang suot na blusa, kapareho pa rin iyon ng kulay ng kaniyang mga mata. "Okay na ba ang pakiramdam mo?" Natigilan siya. Nakatalikod siya sa akin at mukhang may kinukuha sa drawer niya.

Ang ganda talaga niya—ang mahaba niyang itim na itim na buhok na tila kumukintab pa at halatang madulas na lalong idinipina nito ang kaniyang magkaibang kulay na mga mata. Her right eye is amethyst violet while her left eye is emerald green. Ang tingkad ng mga kulay nito na tila kimikintab din na parang tunay na mga kristal ngunit napaka-misteryoso. She looks perfect and you can not see any imperfections in her.

At ganoon na lang ang mabilis na pagpintig ng kanyang dibdib nang maglakad itong palapit sa counter. Pinulot ni Violet ang isang nilagyan niya ng mainit na tubig kanina. At this moment, she wanted to crawl to run away. Nagsisimula nang pumatak ang luha sa kanyang mga mata. Sinubukan niyang gumalaw ngunit masakit talaga ang kanyang tiyan dahil sa takong nito. At nang makita niyang ilang hakbang na lang si Violet ay pinikit na niya ang mga mata at handa nang tanggapin kung ano man ang kanyang magiging kapalaran sa kamay ng asawa ni Violet.

Akala ko tatahimik na siya kaya lang ay muli siyang nagsalita, "I am and I will always hope for your happiness, Giovanna, remember that. If something happens, kagaya ng sinabi mo kanina, I'll always be here, okay?" Ilang saglit ko siyang tinitigan. Her deep hazel set of hooded eyes really looks cool. Kahit na contact lens lang iyon, nakakamangha pa ring makita. The natural color of her eyes is actually brown. Her set of eyes is looking directly at my round brown one. Nakasuot na nga ako ng sunglasses pero ramdam ko pa rin ang diretso niyang tingin sa mata ko.

Napakalakas ng aura na taglay niya. "Aaaaargh!!! Ilabas mo ako dito!" She yelled, and I was shocked na nasa harap ko na siya ngayon, at alam ko na wala na talaga siya sa sarili niya. Napatingin ako sa mga mata niya, at wala sila sa dati nilang kulay. Medyo pula at asul ang mga ito. Purple eyes. Totoo nga. Ito ang kulay ng mata ng maalamat na pinuno ng mga werewolves.

Dahil ba sa pera kaya ito napilitan? Kaya pala pamilyar sa kanya ang mga mata ng babaeng 'yon. It's the same shape and colors as Caramel's doe-like hazel-brown eyes. Malaki ba ang ibinayad ni Valentino kaya ito pumayag nang gano'n-gano'n na lang sa gabing 'yon? Nabalik lamang siya sa kanyang sarili noong nangangatal pa rin ito dahil sa lamig. Kailangan niya munang isantabi ang nalaman niya para tulungan itong maka-survive.

Gano’n si Tita Mela kapag pinupuri niya ang physical looks ko. “Ano ang kulay ng mga mata mo, hija?” tanong ni Yaya Cora sa akin. "Parang blue na parang purpol… iyon ba ang tawag sa gano’ng kulay, Trace? Iyong parang violet na mas dark…” baling at tanong nito kay Trace. “Purple, yaya.” Trace answered and corrected the pronunciation. “Iyon nga! Purpol!” “Blue po ang color ng ma—nga eyes ko…” I said and smiled at Yaya Cora.

When I saw her yesterday, I know it's wrong because the kid is too young for me but I was fascinated by her beauty. The kid owned the most beautiful pair of eyes with a distinct color, amber. Though mine is hazel brown which also captures attention especially to girls, her's is my favorite. It's very rare, and the way she looked at me yesterday it's like she hypnotized me. Hindi lang siguro ako, dahil napansin ko din ang paghanga sa mga mata ng kaibigan ko. "Tingnan niyo si gago,muntanga! Kumikibot ang bibig parang pwet na manok." Villegas commented.

Lumapit si violet sa kanya at hinalikan cya sa labi saka tumalikod na sa kanya. Hindi na nya ito tiningnan na lumbas dahil nalulungkot lang cya. Narinig nya nalang ang paglagatik ng pinto ng sinara iyon ni Violet.. tuluyan na itong nakalabas ng kwarto nya.

Kitang kita ko ang dalawang Violet na buwan na s'yang kagagawan ko noon—teka hindi kaya— Huli na ng maralize ko dahil agad na bumulusok ang kulay violet na liwanag mula sa dalawang buwan at papunta ito sa kinalalagyan ko. “Ahhhh!!!”