Void Spirit นิยาย & เรื่องราว

Sa unang tingin, ang 'Spirited Away' ay parang isang fairy tale na pinalubog sa mitolohiya at pang-araw-araw na ritwal ng Japan — pero habang tumatagal ang panonood ko, lumalalim ang pakiramdam na hindi lang ito pantasya; ito ay praktikal na leksiyon sa paniniwala sa espiritu. Nakikita ko ang paniniwala sa espiritu dito bilang isang uri ng animismo na tahimik na ipinapakita: lahat ng bagay, mula sa ilog hanggang sa pinakamaliit na uling na tupa, ay may sariling presensya o kaluluwa. Isipin mo ang eksena ng ilog na natunaw sa isang dambuhalang nilalang na puno ng polusyon; hindi lang iyon special effect — simbulo siya ng paggalang at pananagutan sa kalikasan, at ang paraan ng paglilinis sa kanya ay parang seremonya ng paglilinis o 'harae' sa Shinto na tradisyon.

Praktikal din ang pagpapakita ng mga ritwal: ang mga papel na ofuda, ang paglalagay ng asing, ang pagkilala sa pangalan — lahat ng ito ay may kahulugan sa kontekstong espiritwal. Nakakatuwang isipin na si Haku ay hindi lang tauhan kundi isang espiritu ng ilog na nawalan ng pangalan at direksyon, at ang pagbabalik sa kanyang orihinal na pangalan ay parang pagbabalik ng kanyang kaluluwa. May personal na koneksyon ako dito; tumuntong na rin ako sa ilang lumang shrine sa Japan at ramdam ko ang parehong estilo ng ebidensya ng paggalang sa di-nakikitang mundo: tahimik, praktikal, at puno ng maliliit na ritwal na naglalapit ng tao sa kalikasan. 'Yubaba' at ang bathhouse ay parang microcosm ng isang lipunan ng espiritu, kung saan may hierarchy, pampaligo na ritwal, at ekonomiya ng palitan tungo sa paggalang.

Sa emosyonal na lebel, ang pelikula rin ay nagsasabing ang paniniwala sa espiritu ay hindi laging malambot o mabait; minsan itong komplikado, mapang-akit, at sinasalamin ang ating mga hangarin—tingnan mo si No-Face na nagrerepresenta ng kalituhan ng konsumo at kalungkutan. Ngunit sa pinakatama, pinapakita ng pelikula na ang komunikasyon at paggalang — simpleng mga kilos tulad ng paggising ng responsibilidad, pag-alam ng pangalan, at paglilinis — ang susi para sa pagkakasundo ng tao at espiritu. Kapag lumabas ako mula sa pelikula, ramdam ko na naglalakad din ako sa isang mundo na mas maraming di-nakikitang presensya kaysa iniisip natin, at may maliit na galak sa pag-aakalang pwedeng makiangkop ang kabahayan natin sa mga ritwal na iyon.