Void Spirit Novels & Stories

hindi ko mapigilan ang sikretong mapangiti. Inangat ko ang aking ulo ng makita kong dali daling umalis si Sir at tila may pupuntuhan.. “ Fighting” pasikretong cheer ko kay Sir Liam.

Sa isang buntong-hininga na parang pagsuko mas humigpit ang yakap ni Rogue kay Selestina. Sa sandaling iyon, sa loob ng pribado niyang silid, ang malupit na bilyonaryong tagapagmana ng mga Vertudazo ay hindi na ang untouchable na tao na kinatatakutan ng lahat. Isa na lamang siyang lalaki na nilulunod ng multo ng nakaraan, ngunit mahigpit na kumakapit sa kaisa-isang taong pinili pa ring manatili sa kabila ng ginawa niya rito. •••••••••••••••••

Third Person POV Manghang-mangha ang dalaga matapos nitong makita ang buong paligid,para siyang nasa loob ng paraisa ng mga sandaling iyon,ang ganda ng ambience,hindi nga lang nature kundi artificial pero ganun pa man nagmumukha itong totoo dahil binubuhay iyon ng Cristal water na hindi niya alam kong saan nang gagaling. Ang led light ay naka depende sa mood ng isang tao,kapag namamangha bigla itong nagiging kulay buhay,na sinasamahan ng green lights,kapag nakakaramdam ka naman ng lungkot bigla iyong nagiging dem light. Hindi siya makapaniwalang ginawa iyon ng isang sikat na researcher.

WARNING: SPG ALERT 🔞 Abby's POV "Oh... shit! baby that's it! Faster Ughhh" Sagad na sagad na bumabaon ang malaki at matabang k*****a ni Senator Dominic sa loob ng bukana ko. Kasalukayang nasa ibabaw ako nito at nangangabayo.

pilit kong pag-iwas. "No," iling niya. "It's not just the face. It's the way you speak, the way you move your hands when you're nervous, the way you speak Mandarin with that specific accent. It's the scar on your left wrist. Lahat na sa'yo. I know every inch of you, Ashanti."

Like fire within their bones, like every part of them that came from a dead star is, once again, alive. ALAS- SAIS ng gabi natapos ang kanilang pag ehersisyo at kainan kaya naman pagod ang dalaga na naka-sandal sa dibdib ng binata. Tahimik ang paligid at ang paghabol ng kanilang hininga ang tanging maririnig.

Umangat ang kaliwang kilay ko. “Hindi ka natatakot?” “Nope. Why would I?” confident naman na pagkakasabi niya. “Paano kapag may biglang multo dyan?” he then shrugged. “Humans are scarier than ghosts Carmela.” “Sabagay. Agree rin naman ako dyan.”

May diin niyang sabi. Gaya ng sabi ko kanina, pagod na ako. Pagod na ako sa lahat ng bagay. Hindi na ako nababahala kung malaman pa ng lahat ang tungkol sa sunog. Mamamatay naman ako. "Wala na akong magagawa. Nangyari na. May their soul soul rest in peace. Sisihin nila si Mariya."

Ito ang haharapin niya upang kahit paano ay makagawa siya ng antok. "Maganda raw 'yan, ano na nga title?" Tanong ni Lori na lumabas ng sariling silid. "Minsan i-try mo mag komiks," wika pa nito. At saka inihagis ang ilang pirasong komiks sa tabi ng kinauupuan niya. "Mamaya, bago ako matulog, eto munang Destiny, na nauna kung hawakan," wika niya nang sulyapan ang mga komiks sa kanyang tabi.

Sa tabi niya ay isang magandang dalaga, malinaw ang boses, at may kumpiyansa sa sarili. **“Third senior brother, tulungan mo akong makahanap ng crystal spirit beast. Malapit na ang kompetisyon para makapasok sa likod ng bundok. Kailangan ko ng wood crystal spirit beast para gawing sword spirit. Kapag nagawa ko ’yon, siguradong mananalo ako.”**