Waiting For Rain Novels & Stories

Maya stood by the window, watching the rain pour steadily down, the soft light of the late afternoon filtering through the droplets. There was something peaceful about the rhythm of it, something that calmed her unsettled mind. But today, peace was fleeting. After all the decisions she had made in the past few days, today felt like the calm before the storm.

Tahimik lang sila, habang panaka-nakang pinagmamasdan ang mga dumaraan sa kanilang harapan. Hanggang sa basagin na ni Lucas ang katahimikan, “You know, Glay, problems are like rain. Minsan malakas at may kasama pang kulog at kidlat na parang walang katapusan, minsan naman ambon lang na dumadaan. But remember that every time the rain stops pouring, another shinny day will come sometimes, it also comes with a rainbow.”

"It's... It's okay... I'll just wait here. I'm trying to call someone from---" "Look, the rain won't stop anytime from now. Kapag naghintay pa tayo, siguradong maaabutan tayo ng pagtaas ng tubig. This area is located near the biggest creek in the whole city of Parañaque." Halos pasigaw na sabi nito para marinig niya. Nakikita rin niyang halos basa na rin ang suot nito dahil sa malakas na ulan. Nag-uumpisa na ring umagos ang paunti-unting baha galing sa mataas na parte ng kinaroroonan nila. "O-okay. Wait."

Papunta ako ngayon sa open field parking lot para doon na lang hintayin si Ivory. While walking, I notice the black sky. It’s almost 7 and there are no stars above. I couldn’t even see a glimpse of clouds. Probably, it will rain tonight. I hope Ivory is already here before that happens. I look at my phone when it vibrated. I saw Ivory replied back. ‘Wait ate, naipit ako sa traffic. I’ll be there in 15’

She staring at the ceiling, blanket wrapped around her body and a breathing is fanning on her neck. Mariin niyang pinikit ang mga mata at humugot ng malalim na hininga. Hindi niya alam kung ano ang kanyang dapat na sabihin. She just lay there, staring at the ceiling, and waiting for the rain to stop pouring. “How long are we gonna stay here?” she asked, deciding to finally break the silence. “How long are we gonna stay like this?”

Pagkausap ni Anna sa batang nasa sinapupunan niya. Kung hindi man ito ang tamang panahon para mahalin si Brett ay maghihintay si Anna ng tamang panahon na maging puwede na ang lahat. Tumulo ang mga luha ni Anna, pero buo na ang loob niya na umalis at lisanin ang mansiyon. Sa katunayan ay nasa baba na ang mga gamit niya.

Ang tagal niyang naghintay, at hindi na niya palalagpasin ang pagkakataon ngayon. “Nasaan si Rain?” Seryosong tanong ni Jam, salubong pa rin ang kilay. Kahit anong iwas niyang isipin ang sugat ni Rain sa leeg ay hindi siya nagtagumpay, dahil nanatiling paulit-ulit sa isip niya ang imahe na ‘yon.

Wala naman kaming relasyon. Parang pinagbagsakan ako ng langit at lupa. Parang end of the world na for me. Paano nga kung may kasama siyang babae? Paano na ako? Paano na ang future namin? "Oh? May sakit ka na naman ba? Ilang araw na namin napapansin na wala ka lagi sa mood." pansin ni Cloe dahil hindi na ma-plantsa ang mukha ko sa pagkagusot.

When I felt my feet getting numb, I just sat on the grass in the middle of the woods. Shit these tears! Why they can't stop even just for a minute. I am tired...fucking tired. Tumingala ako sa kalangitan ng may malaking patak ng tubig ang bumagsak sa aking balikat. Shit! It's raining. Well, maybe this is the way of God to remind you that he's with you in every pain. He will cry with you. My tears poured as the rain pouring hard.

“I . . . I can’t. Hindi ko pa kaya, Yhel.” Dahan-dahan siyang bumitaw sa yakap at hinawakan ang pisngi ko. Marahan niyang pinunasan ang aking mga luhang walang sawa sa pagpatak. “I will wait. Maghihintay ako, love. Hihintayin kita.” “Alam mo naman sigurong wala na kami ni Rain, ‘di ba?” nababasag ang boses kong tanong sa kanya. He nodded.