Waiting For Rain Novels & Stories

"Maraming salamat. Hindi ko aakalaing nandidito ka rin." "I just want to make sure na meron kang karamay. I know how it feels to be lonely," paliwanag niya. Muli naming nilusob ang ulan at tumakbo patungo sa waiting shed at saka sumilong. Umupo kami sa isang bangkong yari sa kawayan at saka pinunasan namin ang aming basang katawan. "I just realised that rain is the most wonderful thing on earth," sambit niya na hindi pa rin kumukupas ang ngiti.

Naghintay pa ako ng taxi na dadaan pero wala na talaga akong mahanap. Lumakas na ng sobra ang ulan kaya basang basa na ako. Tumakbo ako at naghanap ng masisilungan hanggang sa makarating ako sa waiting shed. Sana titila na ang ulan. Naghintay ako ng kalahating oras don pero hindi parin talaga tumitigil ang ulan. Mas lalo pa itong lumalakas. *thunder rumbles* "Ahhh!!"

Dahil maraming nangyari noong nakaraan, idagdag pang naging abala siya sa pag-aalaga kay Rain, nakalimutan niyang isauli ang perang iyon. Sinilip niyang muli ang laman ng sobra. Sobrang kapal niyon at kulay blue green pa. Ganito ba talaga ang mga taong sobrang yaman? Kung makapagtapon ng pera parang barya lang sa kanila? Maya maya pa'y nakarinig na siya ng ugong ng sasakyan. Agad siyang tumayo at hinintay na pumasok si Rain. Hindi naman siya nabigo dahil ilang sandali pa, lumitaw na sa kanyang harapan ang lalaking hinihintay niya.

sagot ko nang ayain niya akong sumabay sa kaniya. Ang malas naman kasi. Ngayon ko pa naisip mag-overtime kung kailan tag-ulan. Bukod sa wala akong payong, wala rin akong masakyan. Sana talaga dinala ko na lang ang sasakyan, eh. Ang labo la ng kalsada, dahil sa lakas ng buhos ng tubig mula sa langit. Sa sobrang lamig sa labas, parang gusto ko na lang ulit pumasok sa loob at doon na lang magpalipas ng gabi. Mukha kasing walang balak tumigil ang ulan. Iyak nang iyak ang langit na balak pa yatang pabahain ang buong Metro Manila.

Pinapaorder na siya ng waiter pero hindi niya muna ginawa at humingi nalang muna siya ng service water. Hanggang sa ang minute nalang sanang paghihintay niya ay naging isang oras na. Nakailang tingin na rin siya sa suot na wristwatch pero kahit anino ni Zierelle ay hindi pa rin dumarating. Ilang mag-couple na ang naglabas-masok sa naturang lugar at sweet sila habang kumakain ngunit heto siya pinaghihintay at nagmamasid lang sa mga ito ng may inggit na nararamdaman sa damdamin.

Hindi ko alam kung anong gagawin. It went on for hours. Nanginginig akong naghihintay ng kung sino mang papasok sa kwarto p-para makahingi ng tulong o kahit ng tubig man lang pero walang dumating. Hindi ko na alam kung anong oras na. I could just see from the window that it’s already dark. At maliwanag pa noong humig ako rito.

"Nagdududa ka pa ba? God gave me a second life and even the woman I loved." "Oo na. Naniniwala na ako. Pero bakit nga tayo huminto?" "Look around, sweetie." Pinagala naman si Jade ang tingin. "Ganito magiging kalawak ang ating mundo. Did you feel the freedom?" "Yes." "Did you feel the happiness?" "Masaya ako lagi kapag nasa tabi kita." The information from Pag-asa Weather Station is accurate as the rain started to fall. And no season can stop Miko now for his planned proposal.

Akala ko ako lang ang maliligo pero ngayo'y dalawa kaming basang basa na sa ulan. I started scrubbing. I feel my cough subsided a little. I think the medicine starting to work. Five minutes passed and we were still under the rain. When I looked up at the sky, it's dark. I guess the rain has no intention to stop. I closed my eyes and let every drop of water drip down to my body. I lift both arms in the air. I felt the rain. I couldn't hear any other sound around me except the noise of the raindrops. I smiled.

Palinga-linga si Raine sa paligid habang hinihintay ang kanyang sadya. Napabuga siya ng marahas na hangin. Muli siyang napainom ng tubig. Kanina pa siya naghihintay pero hanggang ngayon, wala pa siya nakita ni bakas ng anino ng kanyang ka-meet. Habang tumatagal ay mas lalong nilulukob ng kaba ang kanyang puso. Hindi siya mapakali. Natatakot siya na baka may nakakilala sa kanila oras na lumalabas na sila sa kwarto'ng ito.

"Do you remember rain?" Nanigas si Yuhei. Walang gumalaw. Walang huminga. Parang biglang lumamig ang buong silid. "Ano?" Mahina ang boses niya. "Rain." Ulit ni Elijah. "Strong rain. A warehouse. A flashlight." Biglang sumakit ang ulo ni Yuhei. Napaatras siya. Mga imahe. Mabilis. Magulo. Ulan. Usok. Sigawan.