Waiting For Rain Novels & Stories

“Uhm... hindi ka ba muna magpapahinga?” “Hindi... mamayang midnight na tayo magpapahinga.” Napalunok na lang si Rain at agad na kinuha ang bote ng tubig sa tabi ng kama para uminom dahil sobrang nauuhaw na siya. Mahaba-habang oras pa kasi ang hihintayin niya bago mag-hatinggabi. “Ah... ah... ah... sarap... ang sarap... ugh!”

Tinatahak ni Ruth ang daan pauwi noon, malakas ang ulan subalit hindi niya iyon alintana. Ang mga tao ay kanya-kanyang silong sa mga saradong tindahan at naghihintay ng pagtila ng ulan. Ang ilan sa mga batang nakasilip sa bintana ng mga bahay nila ay sinusundan siya ng tingin, naiinggit sa kanya na isiping naliligo siya sa ulan.

He can live whatever the life he want basta't tigilan niya na lang ako. Huminga ako nang malalim at tiningnan ang tiyan kong medyo malaki na rin ang umbok. Nakaupo ako sa tapat ng bintana at pinapakingan ang patuloy na bumabagsak ng ulan. Rain might be a bad weather for other people, pero kabaligtaran ako. I've always love how comforting the rain sounds and how loud but beautiful the thunder is. Gusto kong makapag-relax ngayon para makapag-isip-isip.

May tiwala naman ako sayo e. Kinagabihan wala na akong ginagawa at oras narin ang uwian ko. Pupunta pa ako sa bar ngayon. Nag text na si Rain sa'kin kani-kanina lang. Siguro ay ako nalang ang kulang doon kaya puntahan ko nalang para matigil ang Rain na yon. Asan naba si Lucas Rain? Ika nga ni Junny na nainip. Hintayin niyo nalang pupunta din yon. Sagot naman ni Rain sa kanya.

Mula rito, tanaw ko ang usok na marahil ay nagmumula sa seremonya na nagaganap sa dalampasigan. Pumikit ako at dinama ang malamig na hangin ng maulang gabi. Malayo man sa akin ang mga patak ng ulan, may mangilan-ngilan pa ring naliligaw at natatangay ng hangin patungo sa akin. It's raining. But it's not going to be a reason for the people of Castel to stop the rites. Instead, it would actually motivate them to feel the rain. Since for them, it was a sign that the moon is there to heed their manifestations. The moon is there to listen to them.

She’s reading my message. The rain didn’t stop for hours. From her cubicle, Rhea watched the streaks of water slide down the glass, blurring the view of the city below. It was oddly comforting, the way the world looked softer when it rained — like everything ugly was hidden for a while. She rested her chin on her palm and stared at the brown envelope now tucked neatly in her drawer. She told herself she wouldn’t think about it anymore, that she’d throw it away before she got too curious.

Habang naglalakad siya ay napansin niyang dumilim ang kalangitan at maya maya pa ay biglang bumuhos ang ulan, naghanap siya ng pwede niyang masilungan pero wala siyang nakita kaya wala siyang magawa kung hindi ang magpatuloy sa paglalakad kahit mabasa pa ng ulan. Tiniis ni Hailey ang lamig ng dulot ng ulan at naglakad pa rin hanggang sa makakita siya ng pwede ng masilungan dahil alam niyang hindi pa siya nakakalahati para makarating sa labasan. Umupo siya sa isang maliit na waiting shed at niyakap ang kanyang sarili, hihintayin niya na lang ang pagtila ng ulan bago maglakad ulit dahil baka hindi niya na kayanin pa ang lamig.

Gusto niya kasing makita ang dalaga araw-araw. “Malapit na akong umuwi. Just wait patiently, anak. I have a surprise for you pagbalik ko.” Nanlaki ang mga mata ni Pita. Bakas ang saya sa mukha ng bata. “Really? Go home tomorrow!” Natawa si Amos. “Not tomorrow. Maybe… next next next day. Basta, wait for me. Huwag kang maging pasaway sa lolo at lola mo, hmm?”

To give the justice they need 3 Although it's not great the way i planned 2 I know they're now happy and contented 1 They can definitely REST AND PEACE Nakangiti kong pinikit ang aking mata sa hinintay ang magiging mitsa ng aking buhay... ******* Dahan dahan kong imunulat ang aking mata ng marinig ko ang isang boses ng babae na hindi kalayuan sa akin. Sinubukan ko igalaw ang aking katawan ngunit hindi ko kinaya dahil sa sobrang sakit ng aking nararamdaman 'D*mn I am alive?!'

Alam niyang ano man oras ay bubuhos na ang ulan. Mula sa harap ng computer ay tumayo siya at tumanaw sa labas. Ngayon na tuluyan na siyang pinatahimik ng bangungot na nagtulak sa kanya para magtrabaho sa gabi. Mas gumaan na ang kalooban niya sa ulan. Ngayon lang niya naisip na kapag umuulan, naitatago niya sa likod ng malakas na tunog nito ang tunog ng kanyang pag-iyak. Magagawa niyang maitago sa ilalim ng ulan ang kanyang mga luha. Now, midnight rain gives her comfort instead.