Walang Hanggan Paalam นิยาย & เรื่องราว

Hindi bat magiging boring din ito kung masyadong perpekto? Hindi natin malalaman Ang ibang bagay kagaya na lang kung gaano Tayo kayang mahalin ng isang tao o kung Tayo Hanggang saan kayang magmahal. May mga pangyayaring kailangan maganap upang mabigyan kasagutan Ang ibang mahiwaga Dito sa Mundo. Mga limitasyung nahihigitan bigla ng Hindi namamalayan anu pa man Ang sitwasyun dahil lubhang makapangyarihan ng puso.

"Lola, handa ko pong harapin ang problema kahit gaano paman iyan kahirap. Naniniwala po ako na malalampasan ko ang lahat ng ito." Unti-unting lumalabo sa paningin ni Alea ang matanda hanggang sa tuluyan na nga itong nawala. Nagising si Alea at nakita niya ang napakaraming alitaptap sa paligid. Tumingala siya sa kalangitan at kaniyang nakita ang maliwanag na buwan. Pinagmasdan niya ito at sinabi niya ang lahat ng kaniyang nararamdaman. Kinakausap niya ang buwan at kahit papaano ay gumaan ang kanyang pakiramdam.

Gaya ng nakita kong balyena na lumalangoy sa kalangitan? Hindi. Baka imahinasyon ko lang iyon. "Ang sumunod naman sa mga ispirito'y ang mga Diety. Kalahating tao, at kalahating diyos na tagapamagitan at nagpapanatili sa kapayapaan sa dalawang panig ng mundo. Kaya huwag kang magtakha sa mansyong mayroon kami sa lugar ninyo. Dahil matagal na taon na kaming naninirahan doon upang pagmatyagan at tyimpatyahin ang lahat sa Gaia maging sa mundo ng mga mortal."

At sa gabing iyon, sa taas ng mundo, sa tabi niya, ramdam ko na sa kabila ng lahat ng kasinungalingan, lihim, pangungulila, at sakit… kami na ang parehong langit. Hindi kami ulap na madaling dalhin ng hangin. Hindi kami hiwaga na nawawala sa dilim. Kami ay langit. Malawak. Walang hanggan. At sa bawat tibok ng puso namin, ramdam ko na ngayon, walang makakapigil sa amin.

Bagama't nahulaan na niya ang sagot, hindi napigilan ni Esteban na mapabuntong-hininga pagkatapos sabihin ito ni Liston Santos. Para sa kanya, ang hindi kilalang apocalypse ay parang isang madilim at walang katapusang mundo. Wala siyang ideya kung ano ang mangyayari sa bawat hakbang ng paraan, at ang hindi alam na ito ay puno ng kawalan ng katiyakan at panganib, na labis na tinataboy ni Esteban. Mula sa napakabata edad, nakasanayan na ni

Walang balita. Parang nawala si Heidi sa mundo. Pero may mga bagay na hindi nawawala— kahit gaano pa katagal. At sa ilalim ng lahat ng katahimikan— may isang tanong na hindi namin tuluyang masagot. Kung siya ba ay tuluyan nang nawala— o naghihintay lang. Sa gabing iyon— tahimik ang paligid. Tahimik ang bahay.

Sa labas, maliwanag ang araw… parang walang pakialam ang mundo sa sakit na nararamdaman niya. Adrian… nasaan ka man, bulong niya sa isip. Please… come back to us. Hindi man siya nakahanap ng kasagutan sa araw na iyon, isang bagay ang sigurado. Ang pag-asang minsang umusbong ay nadurog, pero hindi tuluyang nawala. Dahil hangga’t walang malinaw na katapusan, maghihintay si Celestine.

Walang alinlangan. Just hope.

Nanlamig ang likod ko. Hindi direkta. Pero konektado. Ibig sabihin— may nagbabayad. May nagtitiyak na buhay si Sol. Pero hindi siya inilalabas. Hindi siya kinikilala. Hindi siya pinapakita sa mundo. Isang tahimik na pagtatago. Bakit? Ano ang alam niya? At paano ako konektado rito? Lumakad ako pabalik sa sasakyan. Hindi ako lumingon.

Wala ni isang tunog mula sa labas—ni yabag, ni hangin na sumisipol sa bintana—parang huminto ang mundo sa sandaling iyon. Sa gitna ng katahimikang iyon, mas lumalakas ang mga bagay na hindi sinasabi. Mga titig na hindi nagkakasalubong pero ramdam ang bigat. Mga salitang naiwan sa lalamunan, hindi na nailabas dahil mas mabigat ang nararamdaman kaysa sa kaya ng boses. Ang oras ay tila humahaba, mabagal, parang ayaw magpatuloy. Bawat segundo ay may dalang tanong—ano ang susunod na mangyayari, at sino ang unang gagalaw?