Novel & Cerita Walang Hanggan Paalam

Para bang sa pamamagitan ng pagtitig sa kanila ay unti-unting nababawasan ang bigat na kanina ko pa nararamdaman. "I just hate it when someone just leaves without proper goodbyes. Na hindi ko alam kung may hihintayin ba akong bumalik o pagmumukhain ko nalang ang sarili kong tanga kakahintay sa taong umalis na pala. I hate it when someone just left me hanging together with my thoughts and what-ifs, pwede naman kayong magpaalam, maiintindihan ko naman."

Nasa huling hantungan bago ako pumanaw sa mundo. I am like a bomb ticking on them na anumang oras ay maaaring sumabog at mamatay. Kaya wala silang pakialam kung mamatay na lang ako bigla. Kailan ba sila nagkaroon ng pakialam sa akin? Mukha ngang mas may pakialam pa sila sa ibang tao kaysa sa totoong anak nila.

Usal nya. Tinitigan ko sya. Kailanman hindi ko naisip na darating kami sa puntong ganito na kailangan naming maghiwalay. Akala ko sya na iyong makakasama ko habambuhay, hindi pala. Lahat pala ng bagay sa mundo hindi permanente, lahat para temporary lang. Lahat pala may hangganan, lahat ibinigay lang hindi para angkinin habambuhay kundi panandaliang saya lang.

Sunod-sunod niyang tanong na mababakasan ng pag-aalala. Hindi ko rin namalayan na lumuluha na pala ako. Ni hindi ko nga naramdaman ang basa sa pisngi ko. Bilog nga talaga ang mundo, hindi mo malalaman kung kailan iikot 'to at mapupunta ka sa ilalim na mas nanaisin mo na lang na mawala sa mundo. I'm tired of being alone. Facing those problems alone. Kinakaya ko naman, pero minsan hindi ko maiwasang bumigay tulad ngayon.

Pero wala rin namang mawawala kung susubukan diba? I want to help. Kaunti lang ang kaalaman ko tungkol sa buhay ng mga gaya nila. Maliban sa delikado ang klase ng buhay na meron sila kung patungkol naman sa ugali hindi ko magawang isa isahin. Tumigil ako sa paglalakad ng pabalik balik at itinuon ang atensyon sa malawak na kalangitan. I closed my eyes, dinamdam ko ang malamig na simoy ng hanging gabi. Hitik ang langit ng mga bituin, ang buwan ang siyang nagsisilbi kong ilaw dito sa terasa.

“Upang makita ang mundo sa butil ng buhangin, at langit sa ligaw na bulaklak. Hawakan ang infinity sa iyong palad, at ang kawalang-hanggan sa isang oras. Isa itong uniberso sa loob ng mga basag na Chaos beads!” “Huh? Kung gayon, paano ako lalabas?” Ayaw nang manatili pa ni Alex dito dahil masyadong delikado. Kung alam niya na makakakuha siya ng ganitong uri ng mga resulta, hindi niya na pinulot ang butil kahit na mamatay pa siya.

Anong nangyari sa walang hanggan? Bakit naririto tayo sa hangganan? Akala ko wala nang katapusan Akala ko handa kang lumaban Ngunit akala ko lang pala ang lahat, Pinako mo ang pangakong akala ko'y tutuparin mo. Umasa akong tayong dalawa hanggang sa dulo, Pero napakatanga ko kasi naniwala ako sa'yo Naniwala ako sa kasinungalingang binitawan mo

“Just us. And a new chapter.” Habang unti-unting lumalabo ang ilaw, tumigil ang mundo sa paligid nila—walang bala, walang away, walang luha. Ang natira lang ay halakhak, yakap, at mga pangakong hindi na kailanman mababali. ---

” Dahil sa nararamdamang inis ay hindi na nagawa pang mapigil ni Faith ang mapa taas ng tinig. Sinabayan niya ng malakas na boses ang mahaba niyang litanya sa pag babakasakaling matinag niyon ang lalaking ngayon ay kaharap niya na ngunit walang nangyari. Ilang sandali pa silang nag titigan ni Zack. Faith doesn’t want to look away, of looking away would mean that for the nth time in forever she’d lost again with him, then she doesn’t want to back down.

Walang labis, walang kulang. Huminga nang malalim si Mona. Hindi niya alam kung dapat ba siyang manatili o tahimik na umalis kapag dumating na ang matanda. Pakiramdam niya’y para siyang naligaw sa mundong hindi niya talaga kinabibilangan.