Walk In Tagalog の小説・ストーリー

seryosong wika ko rito saka siya iniwan "Zyair!" gulat na bulalas ko ng madatnan ito sa salas agad Ako nitong nginitian ng magtama ang tingin namin Nag tatakang naglakad Ako palapit rito nagulat Ako ng bigla ako nitong hilain payakap sakanya "I'm sorry if I walkout to you." bakas ang sinseridad sa tinig nito dahang dahang hinangat ko ang braso ko saka sinagot pabalik Ang yakap nito

“Inindyan mo kami kahapon. Hindi ka lumabas sa walking natin.” “Hindi rin naman kayo nag-walking. Nakita ko kayo, nagkuwentuhan lang kayo sa garden.” Napatawa ito. “Nakita mo pala? Hihihi! Eh, naglakad naman po kami papunta sa garden… mga sampung hakbang din yun!”

Tumango siya at muling sinubukan ang sinabi ko at sa pangalawang beses, mas maganda na ang kanyang lakad. "Good! Now, let’s try the power walk," sabi ko. "This is often used for high-fashion or strong, dramatic themes. Your steps are a bit faster, and you show more intensity in your expression." Pinakita ko kung paano ito ginagawa—mas matapang ang expression ng mukha ko, mas malakas ang dating ng bawat hakbang. Mabagal ko itong pinapakita nang maayos sa kanila para madali nilang matutunan. Mas mabagal ay mas makikita nila kung paano ang ginagawa ko. Mahirap kasing magturo ng nagmamadali dahil baka hindi agad nila matutunan.

medyo nahihiya niyang sagot dito "Ganoon ba? Okay..sige, it's your turn. After mo diyan, bumaba ka na para kumain." kaswal nitong wika at walang sabi-sabing naglakad na ito papasok ng walk in closet. Nagtataka man sa medyo malamig na pakikitungo sa kanya ni Zakari, ipinagkibit balikat niya na lang iyun lalo na at tinatawag na siya ng kalikasan.

Ngumiti ito ngunit hindi iyon umabot sa mga mata. “I just felt useless. Napakasimple na bagay ngunit hindi ko magawa. I can’t be weak, baby . . . Dalawa na kayong kailangan kong alagaan.” Napahilamos ito sa mukha, halatang dismayado sa sarili. “Honey . . . hindi mo naman kailangan madaliin ang lahat. Kung sa bagong silang na sanggol, nagsisimula ka pa lang na humakbang. Huwag mong biglaan. One step at a time.”

pang asar na tawa ni Kael kaya binato ko sya ng unan bwisit talaga kahit kailan. " Momma! That's how you walk kaya " paiyak na sigaw mi yanna at nag papapadyak na sa pwesto nya. " No, baby ganto oh " sabi ko dito saka tumayo at hinila sya papalayo ulit sa mga nanonood ko. " Chin up, stomach in, keep a poker face, then do your signature walk." sabi ko dito at sinunod nya naman lahat ng utos ko ginawa ko din ang sinasabi ko.

Hindi niya maiwasang mapangiwi. “Parang… kinakaladkad mo ako,” reklamo niya, mahina. “Think of it as a walk,” sagot nito, parang wala lang. “A walk?” halos hindi siya makapaniwala. Nang marinig niyang bumukas ang pinto, agad siyang kinabahan. “Jaxen… don’t tell me lalabas tayo?” “Let’s go,” kalmadong sagot. “Walk forward.”

--- --- --- "Ngayon naman..." --- --- --- "Ako ang pipili." --- --- --- Tahimik siya. --- --- --- Hanggang sa dahan-dahan siyang naglakad papasok ng bahay. --- --- --- Sinundan namin siya. --- --- --- Sa bawat hakbang... --- --- --- Parang bumabalik ang mga alaala. --- --- --- Ang hallway. --- --- --- Ang lumang hagdan. --- --- --- Ang amoy ng lumang kahoy.

aniya. "Pero—" "Umalis ka na." What? Did I hear it right? Kilala ba talaga niya kung sino ang pinalalayas niya? "But, uhm, I need your advice," palusot ko. "Leave." Biguan akong tumalikod at nanghihinang lumakad. Nasa gitna na ako ng paglalakad nang maisipan kong lingunin siya. Hindi nga ako nagkamali ng hinala dahil nakalabas na ang buo katawan niya sa pintuan. Mainam niyang pinanonood ang mga kilos ko.

Asaan ako? Wala ako dito kagabi. Nasa kalsada ako at naglalakad para makatakas sa mga taong humahabol sa akin. Ang huling natatandaan ko ay may muntikan nang makabangga sa akin kaya—oh my god!