Walk In Tagalog Novels & Stories

*gulp* bakit ganito siya makatingin? "If I give you a chance, mamahalin mo na ba ako?" inulit niya yung sinabi niya and still... SPEECHLESS! ///////////

(1 Peter 3:3-4 NIV) I closed my eyes and took a deep breath. Saka ako naglakad papasok ng school gate. Hindi ko pinansin ang mga taong nakakasalubong ko. May sinasabi sila pero hindi ko 'yon pinakinggan dahil wala na akong pakialam sa kanila. Pagkalipas ng ilang minutong paglalakad, narating ko na rin ang Class 10-A. Nasa ika-apat na palapag ito ng Junior High School building. Yay! Narating ko na rin sa wakas!

Teenager lang? "Kanina ka pa nag-iilove you sakin. Baka mamaya magsawa ka na kakasabi niyan sakin." biro ko sa kaniya. Natawa siya sa biro ko. "Hindi ako magsasawang sabihin sayo ang tatlong salita na may walong letra na iyon. Kahit uugod-ugod na tayo, lagi kong sasabihin yun sa iyo para malaman mo kung gaano kita kamahal." aniya habang matiim na nakatitig sakin. Binigyan ko siya ng mabilis na halik sa labi.

"Actually, nandito na ako nung tawagan kita." "Ha? Paano pala kung hindi ako pumayag na sumama magsimba, di nasayang lang ang effort mo pagpunta dito sa bahay?" "May plan B na ako." "Ha? May plan B? Ano ang plan A?" "Plan A- ayain kang sumimba. Kapag hindi ka pumayag, plan B naman." "Ano naman ang plan B?" "Samaham ka sa kung anumang lakad mo."

Nagbihis ako ng hoody jacket, maong na pantalon at sapatos. Tiningnan ko ang oras sa relong nasa bisig. Pasado ala-sais na ng gabi at kalat na ang dilim sa labas. Bago pa ako maabutan ng mga tauhan niya, kailangan ko ng umalis. Sinamantala ko ang pagkakataong maglakad muna papalayo ng bahay habang isinuot ang hood ng jacket sa aking ulo. Narating ko ang kanto na wala man lang nakakasalubong o nakikita. Saktong may paparating na traysikel at pinara ko kaagad saka nagpahatid sa bus terminal.

“Go away, you’re phobia might betray you” “I don’t care about it Krist” Tinapik niya ang kahoy sa kamay ko at hinubad ang kanyang outer shirt tinali niya ito saaking kamay bumabagala ng sandal ko nang makita ko ang naka sandong katawan ni Ten. Inalalayan niya ako sa paglakad, “Walk! Or I will be the one who will torture you!” He warned me with his serious look I cannot walk.

natatawa kong sabi. “Malamang. Ikaw si Goliath, ‘di ba?” “Tss.” Nagsimula na ako sa paglakad. Bahagya kong binagalan dahil baka hindi niya ako mahabol. Hindi pa man kami nakakalayo ay bigla akong napahinto nang may humarang sa daraanan ko. “Aray ko, letse! Ayusin mo naman iyang paglalakad mo!”

sabi pa niya pero hindi ko siya nilingon. "Babe" Manigas ka. Kausapin mo mag-isa ang sarili mo. "Face me!" seryoso niyang utos pero wala akong pakialam. Medyo nawalan na din ako ng ganang maghanap ng damit na maisusuot kaya tumayo ako at nagsimulang maglakad habang suot pa din ang two-piece na bigay sakin. "Are you mad? Where are you going?"

All of my life Wondering how they met and what makes it last If I found the place Would I recognize the face? "Well, yun talaga ang plano ko, ang paniwalain ka na simpleng dinner lang ang gagawin natin." "Grabe ka!" Sabay hampas sa dibdib nito. He chuckled and tighten his hug. (Music) Something's telling me it might be you Yeah, it's telling me it might be you (Music) So many quiet walks to take So many dreams to wake And we've so much love to make

pagsasalay pa nito. "Ah see, gusto niyo ho bang samahan ko kayo mamaya sa Bayan Manang, oo nga po pala may pasalubong po akong bestida sa inyo na tiyak na babagay sa inyo!"Inilipag na muna niya ang kinakain at dali-daling naglakad sa silid nilang mag-ina sa tuwing narooon siya. Agad niyang kinuha ang paper bag na katamtamang lamang ang laki na katabi ng shoulder bag niya. "Naku, iha! nag-abala ka pa, lagi na lang na may dala-dala ka kapag lumuluwas ka rito galing Maynila,"may ngiting sambit nito matapos nitong maabot ang paper bag.