Novel & Cerita Walk In Tagalog

Erica "Bakit ba mas gusto mo ang maglakad? May kotse naman ako, pwede naman tayong sumakay nalang pero mas pinili mo ang mapagod." Palatak nito habang naglalakad kami at halata mong napapagod na siya, paano ba namang hindi eh naka high heels pa ito. Hindi ko tuloy maiwasan ang matawa sa loob ko ngunit naaawa naman.

Para siyang tumatakbo pero napaka kalma niya padin Naka heels paman din ako "Wait lang" bulong ko at napatigil nalang sa pagtakbo para maghabol ng hininga Pinagmasdan ko ang layo namin sa isat Isa, sobrang layo na niya saakin ambilis niya kasing maglakad "Wait lang" bulong kong muli at pinikit ang mata para pakalmahin ang sarili Ramdam ko ang pawis ko sa nuo ko, ilang sandali pa ang lumipas hanggang sa...

Pwede nang makipaghabulan dito. "Walk faster." Ngumuso ako. Sumasakit ang aking tagiliran sa sobrang bilis ng aking ginawang paglakad-takbo kanina. Pero kahit na puno na ng reklamo ang aking isip ay sinunod ko ang utos nito na bilisan ang paglalakad. At nang makarating ako sa kanyang tabi ay pansin ko ang pagkunot ng kanyang noo.

“Bakit kailangan kong matutong maglakad nang may bilang? Hindi ba pwedeng maglakad lang nang normal?” “Because you're a high-fashion model now, Marco, not a random guy walking in the mall,” malamig kong tugon habang nakakrus ang aking mga braso. “Pero marunong naman akong maglakad! Twenty-two years ko nang ginagawa 'to araw-araw!” reklamo pa niya habang nakahawak sa kaniyang mga bewang. “Hindi iyon ang klase ng walking na tinutukoy ko. Ang kailangan mo ay ang lakad na makakakuha ng atensiyon ng limang daang tao sa isang silid nang hindi ka nagsasalita.”

Wala namang nangahas na lapitan ako. Naglalakad lang ako pauwi ng apartment ko. It was hard for me to communicate from the others. So I decided to just walk from here to my apartment. I have a bike but it still not fix. Kailangan ko pang bumili ng mga parts kaso ay wala pa akong pera dahil hindi pa ako nakakasahod mula sa part-time job ko.

I wanted to punch her but I know, Wala akong laban. Tahimik ang paligid, lahat nanunuod at nakikiramdam. Tumigas ang tingin ko sa luha na tumulo galing sa mga mata ko. Kinalma ko ang sarili ko at pinakiramdaman ang palibot. Tumayo ako at pinikit ang mga mata, inalala ang binasa ko kanina. How to walk without sound? Yan ang nilagay ko sa search box ng G****e when I remember the day I came here.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Kaso naramdaman niyang hindi pa din kaya ng mga paa niya. "Please, please! Makisama ka naman!" She kept whispering habang tinititigan ang mga paa niya, ngunit wala pa ring nangyayari, she couldn't feel her feet. Tumango siya at pinipigilan ang luha, pilit siyang ngumiti at kahit na hindi niya alam ang posibleng nangyari ay inilakad niya ang mga paa niya, she felt glad dahil sa kabila ng lahat, nagawa niyang lumakad.

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

"Tigilan niyo nako parang awa niyo na please! pabayaan niyo nakong makatakas!! Sigaw ko "Oh bakit huminto ka sa pag takbo, napagod kaba o sadyang kunting hakbang mulang makikita muna ang langit? sige na maglakad kana para walang bahid na dugo sa mga kamay namen dahil ikaw din ang gumawa ng dahilan para mamatay ka!!! kaya ano pang hinihintay mo gawin mona!!! Pagtatawa nila "Pinahirapan mo pakami kakahabol sayo, hihinto karin pala, tapos ngayon takot ka ang bagal monaman talon na" hirit pa nung isa medyo matanda na