Novel & Cerita Waning

“Gentle? Ewan ko lang ha. Pero makailang ulit mo na ’yang sinabi sa ’kin. Lagi ka namang nagwawala sa loob ko.” “I will keep trying. Ang sarap mo kasi, mahal.” Kita naman ni Wixon ang pamumula ng pisngi nito. “Shameless! Ahhh . . .” Umica moans softly nang bahagyang kumilos si Wixon. “Can I move further now?” puno ng pagpipigil na tanong ni Wixon. “Do as you please, Wixon. As I've said, two weeks kang dyeta after this . . .”

Ang bilis ng oras. Iyon ang nasabi ko nang makitang sumisilip na ang buwan sa langit kahit na hindi pa man masiyadong dumidilim. Si mommy Lavenia, nasa kwarto nagpapahinga dahil nahimatay siya kanina no’ng binababa na sa ilalim ng lupa si Mamo. Expected ko nang ito ang mangyayari…

Halos isang buwan na rin ang nakakalipas mula ng mamatayan ako ng anak pero iyong sakit ay sariwa pa rin sa aking pakiramdam. "I will never be the same again. Malaking parte ng pagkatao ko ang nawawala at kahit kailan ay hindi ko na matagpuan iyon, Faller." "Kung hindi mo na matagpuan pa, hayaan mo akong punan iyon. Shane, nandito pa ako. Nandito pa ako ,sweetheart."

He pouted like a baby saka isinandal ang noo sa aking balikat. Nag kwentuhan lang kami at nagtawanan sa daming nakakatawa na ikunweto ni Lucas, hindi din pwede na walang bugbog sarado sa amin at si Lucas din iyon dahil puro hampas at sabunot ang inabot niya kay Dreana kada tatawa ito, napapailing nalang kaming dalwa ni Lawrence. Napag desisyonan ng dalwa na umuwi na at bumisita nalang bukas, kaya naman nag paalam na ito sa amin at kila papa.

"Networking? Ano iyon?" My Ghad! Mauubusan na yata siya nang mga banat sa dead-signal nitong lalaking ito. "Ang bagal mong...hay! Huwag na nga lang. Napaka-slow ng brain cells mo. I am trying to make your stomach appeared some butterflies too. Pero alam mo. Mauubusan na ako nang hininga, ng mga pamatay kong words of wisdom ay matagal bago mo pa iyon maintind—"

Habang lumipas ang oras, dumilim ang kalangitan. “Ihahatid na kita pauwi,” Kumunot ang noo ni Winson at sinabi niya ito ng mahina. “Ayos lang.” Ngumiti si Gwen, “Kaya kong umuwi ng mag isa. Pati malayo ang tirahan ko.”

Sumpa niya habang ang imahe ng kanyang asawa ang patuloy na tumatakbo sa kanyang isipan. "It's fading." Usal niya ilang sandali pa ng makahuma siya sa katatapos na pag sarili dahil sa paglipas ng mga araw ay unti unting nawawala na ang amoy ng pheromones ng kanyang asawa.

Mas masakit pala ang mawalan ng minamahal, ang pagmamahal kung saan naramdaman niyang pwede pala siyang maging masaya. Humakbang siya patungo sa binta para masilayan ang pag-alis nila nina Vanna. Kitang-kita pa niya ang pagpasok ng mga ito sa sasakyan, aalis na sila. Sinunod niya nang tingin ang sasakyan hanggang sa mawala ito sa paningin niya. Makulimlim ang langit at 'di nagtagal ay bumuhos ang malakas na ulan. She feel so much empty inside and the sound of the rain

Ang Hukom ng Kailaliman Ang pagsabog ni Khronos ay isang maringal at tahimik na bulaklak ng liwanag sa kalangitan, isang huling paalam sa isang halimaw na gawa sa bituin. Ngunit ang kasunod nito ay ang malupit na katotohanan ng grabidad. Si Winston Lawrence, ang kanyang katawan ay basag at walang malay, ay naging isang itim na tuldok na bumabagsak mula sa himpapawid, isang bayaning ang tanging gantimpala ay isang mabilis na pagbulusok patungo sa malamig na yakap ng karagatan.

Hinintay ko namang dumating ang taong dahilan ng pagpunta ko rito sa penthouse… hanggang sa inabutan na lang ako ng madaling-araw, pero walang dumating kahit anino ni Athena. Damn! I was really worried about her whereabouts. _________________________ *Ghosting is the practice of ending a personal relationship with someone by suddenly and without explanation of withdrawing from all communication.