Waning Novels & Stories

Deadline na daw kasi 'non sa susunod na araw kaya hindi pa kami nakakalabas. Ako lang ngayon ang nandito sa bahay. Si Love ay isinama ni Lay sa kanila. He lives outside the City and they'll be there for a week. Si Faith naman ay nasa beach ngayon kasama ang blocmates niya. Sem ender daw nila at sa isang araw pa ang uwi niya. Wala pa naman si Manang ngayon kasi umuwi din sa kanila.

3rd person POV Nina trembled beneath Hades's grip, her breathing shallow, chest rising and falling in panic. Her voice cracked as she begged, eyes wide with fear. "T-tama na... hindi ko kaya..." she whispered, the tears finally spilling down her cheeks. "Anong gusto mong gawin ko? Pakawalan mo lang ako..." Hades leaned in closer, his eyes narrowing. There was something unreadable in his gaze—an edge of cruelty laced with something darker, lust and something personal.

Nagsara na ang pinto sa likod namin, at ang malakas na tunog noon ay parang senyales ng pagkakulong ko sa loob ng teritoryo niya. Kung kanina ay nakangiti pa siya habang nakatingin sa akin, ngayon ay tuluyan nang naglaho iyon at napalitan na ng galit. “Isang buwan, Lily.” malamig na sabi ni Wade, “Isang buwan kitang hinayaan sa kaartehan mo. Pero isang buwan pa lang, lumipat ka na agad kay Hyron at nagpapabili ka pa ng damit sa kaniya? Akala ko ba ayaw mo ng perang hindi galing sa pinaghirapan mo?”

"Pwede mo naman akong sisihin, pwede ka ding magalit sa akin dahil-" "No," tutol ni Wena. "Sa nabubulok na sistema lang kaya kong magalit Vance. Sa sistemang puno ng kahirapan at pagsasamantala kaya may mga tunggalian," dinig ko ang pigil na galit sa tono niya, "at ang nagaganap ngayon ay parte ng tunggalian sa pagitan ng pamilya mo at nila Trewon kabilang ang iba pa niyang mga kasamang naninindigan sa pinag-isa nilang mga paniniwala."

Pakiusap pa niya. Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ni Wena bago tinanguhan ang nobyo bilang tugon. ........

NAKARAAN… “Mabigat ang mga hakbang ng mga paa ni Winter, habang nagpapakawala ng marahas na buntong hininga. Niluwagan niya ang kanyang kurbata upang makahinga ng maluwag. Pakiramdam kasi niya ay nasasakal na siya. Makikita din ang matinding pagod sa mukha nito, at the same time ay mukha itong aburido.

Ito ay isang maliit na apoy pero ito ay mas mahusay kaysa sa wala. 6 pm noon. Mahigit dalawang oras pa ang layo ng kabuuang lunar eclipse. Hindi pa ganap na dumilim ang langit pero ang mga nagbabantang ulap sa kalangitan ay nagbigay sa kanya ng masamang pakiramdam. Unti-unting nawala ang init ng apoy ng uling. Si Calista ay sa loob-loob na nagmumura kay Lucian dahil sa pagiging out-of-touch bastard.

Mag-uumaga na subalit ganoon pa rin kalakas ang pagbuhos ng ulan. Ganoon pa rin kalakas ang simoy nang hangin dahilan na bumabaha na nga rin ang daanan kahit na roon sa may pavement. Sigurado si Declan na kapag magtuloy-tuloy pa ito sa loob ng dalawang araw, panigurado ay wala silang aanihin sa buwan na ito.

Pero ngayon, hindi na ito tahanan, pansamantala na lang itong silungan because the person who I used to share bed with has someone who warms his bed at night. I sigh deeply and stand, then take the phone to the table beside my bed. Lumabas ako sa kwarto at pumunta sa veranda. It is just past twelve and the skies are covered with thick black clouds, stars are hiding beneath it. We are living in the province, there may be few lights around the city but it's not like in manila, few houses are lit but by this hour people are peacefully sleeping. Maybe, I am just the only person who didn't sleep.

Pinaramdam ko sa kanya na wala ako sa tabi niya. "Bro, What are you thinking? Tanggapin mo na ang lahat, kahit ilang araw ka pang umiyak hindi na maibabalik pa si, Zinnia." "Yeah, masakit din sa akin na mawala ang pinsan ko. Close na close na kaya kami, pero wala akong magagawa ehh, kailan ko rin tanggapin na wala na siya. Bro, tama masakit at sobrang hirap tanggapin pero hindi na mabubuhay si, Zinnia. Kahit ilang araw ka pa diyan umiyak wala pa rin magbabago. Nangyari na ehh, nakaraan na."