Waning Novels & Stories

OBSERVATION DECK. Bumungad ang malawak na tanawin—ang kabuuan ng bulkan taal, ang ginintuang liwanag ng dapithapon. Unti-unting lumulubog ang pulang araw, pinapainit ang malamig na hangin at pinapakinang ang mga ngiting napapasilay. “Wow… ang ganda ng sunset,” manghang-mangha si Wendy habang sunod-sunod ang kuha ng camera.

Kabanata 22 Masyadong biglaan ang pagkakahuli ni Wade sa kaniya. Pakiramdam ni Athena, hanggang tenga ang init ng mukha niya. Wala na ring sense magsinungaling pa. Mahina siyang napabuntong-hininga bago tuluyang umamin. “I’m scared… really, really scared.” Dinoble pa niya talaga ang “really.” Bahagyang gumalaw ang tingin ni Wade papunta kay Ace na nakaupo pa rin sa hindi kalayuan habang excited na excited na kumakawag ang buntot.

Walang bakas ng awa sa kanyang mukha. “Wendy,” wika ni Adrian, ang tono ay mapanganib na mababa. “Huwag mo akong subukang utuin. Hindi ako tanga. Kung ipipilit mo ang laro mong ito, huwag kang magulat kung sa susunod na pag-uusap natin, kanselado na ang engagement natin.”

“Head over heels in love with you.” With that being said, sinelyuhan nito ang pangingusap ng isang madamdaming halik. Halik na walang pagmamadali, nagsasabi lang kung gaano katindi ang damdamin. Nang maghiwalay ang kanilang mga labi, pareho silang nakangiti. Pinagdikit ni Wade ang mga noo nila at pumikit. He was like savoring her scent. May mahalaga itong lakad pero mukhang nawiwili pa sa ayos nila. Actually, silang dalawa. She could go on like this forever. “It pains me to go away at this moment, but I have to.”

“I totally forgot about today; I havent been keeping track of the days at nawala sa isip ko na ngayong linggo na ang kaarawan mo. Sorry about it. I wish I could... make it up to you.” Huminga nang malalim si Van, at doon ay nakita niya ang unti-unting paglambot ng anyo nito. Hindi kalaunan ay nagpakawala ito ng bahaw na ngiti. “Thank you for your greetings. My day is complete.” She pressed her lips and let out a soft smile. “Magpahinga ka na, you've been working all day.” Van opened his mouth to say something, but she turned her back and walked away.

Matagal ko na siyang hindi iniisip. At least, 'yan ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko tuwing umaga pagbangon ko. Tuwing makikita ko si Wade na walang sawang nag-aalaga sa akin, nagbibigay ng tahimik pero makabuluhang presensiya. He made things bearable. Hindi na namin pinag-uusapan si Lucian. Hindi na rin siya muling nagpakita. As if he vanished completely from my world—leaving only traces of memory that refused to be erased.

Para kaming mga punong nakabaon sa lupa ang mga ugat at nagpapatangay lang sa hangin ang mga sanga. Si Wendy ay nanatiling nakamasid sa aming lima na naiwan habang may lumbay na ngisi sa kaniyang labi. -AndyThoughts-

Unti-unting naglaho naman ang ginawa niyang makapal na kalasag upang maging pananggalang laban sa aming atake. Kailangan ko nang umatake bago pa siya gumaling sa nakuha niyang pinsala. Hindi kami titigil sa pag-atake sa kaniya hangga’t hindi namin siya napapatumba. “Second Phase: Waxing Crescent.” Kumawag naman ang pangalawang buntot sa aking likod at saka lumitaw sa kalangitan ang hugis suklay na buwan. Ikinumpas ko ang aking kamay at umulan ng napakaraming patalim na may anyong pakurba. Lahat ng ito ay sabay-sabay na bumagsak kay Selena.

Chapter 18.2: Pagsisisi LUMIPAS ANG ISANG LINGGO… Pakiramdam ni Wayne ay halos isang taon na ang lumipas dahil sa sobrang lungkot niya sa pagkawala ni Lana. Halos araw-araw, oras-oras at minu-minuto ay ito lang ang naiisip niya. Pakiramdam niya ay walang saysay ang buhay niya kung wala rin lang ito.

Kabanata 13 FANA’S POV Kinabukasan, pagpasok ko sa unit, parang may kakaiba sa hangin. Hindi ko alam kung dahil ba sa bagong araw, o dahil sa utak ko na hindi matahimik mula kagabi. Para bang may nakasabit na invisible banner sa pader: Countdown to Gala Night—5 days left!