Wasn't In Tagalog 소설 & 이야기

"Miss Santos, you mean to say, binato ka ng cellphone, kaya ka humawak ng kaldero?" “Yes, Your Honor! Kasi grabe sya, makasakit! Masakitan ako, as in! Murag gipatay ko ba!” Ano raw? Napatigil ako. Did she just—was that even Tagalog? "Miss Santos, Tagalog. Please." Pilit kong pinakalma ang sarili ko, but at this point, I was already regretting taking this case. “Ah, eh, ano po, ang sakit talaga kasi! Yung parang tinusok ang heart ko, pero sa ulo po pala natamaan.”

Mommy took Gunner and Killian’s hands at magkasabay na kaming pumasok sa bahay. I smiled at Mom. Alam ko ang reason why she kept talking to me using the Tagalog language; she wanted me to remember. Mula nang dumating kami ng mga bata rito sa California ay lagi nang Tagalog ang gamit ni Mommy makipag-usap sa akin. No one knows I am faking my memory loss. I can’t entrust my secret to anyone. It’s better if I am the only one who knows my game.

Liam’s Tagalog was surreal; he still had an accent when he was speaking Tagalog, but still tried to express his thoughts in Tagalog… Ito ang namimiss niyang pakinggan sa ialng taong hindi niya ito nakita… “P-patawad… Since last night, I knew I was wrong about you. “ Ang tinutukoy ba nito ay kagabi na nasaktan siya habang nakikipagniig rito? Napatunayan niya ba ditong matino siya at wala siyang ginawa sa loob ng limang taong wala ito sa piling niya?

wika ko Dito at agad ko namang niyaya Ang anak ko na mag meryenda. “Mom, Ano po Ang pinag uusapan niyo ni Tito Dad?” nakangiti Naman ako ng mag Tagalog Ang anak ko, it's rare na maririnig ko siya na mag Tagalog dahil usually she speak English. “Aalis na Tayo Dito at maninirahan na muna Tayo sa pilipinas” nanlaki Naman Ang kaniyang mga mata. Hindi ko alam kung Anong nasa isip ng anak ko ngayon.

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

Ipinamumukha ang katayuan nito. Isa pa sa ikinabigla niya ng labis ay ang paraan ng pananalita nito. He's very fluent in Tagalog. Na para bang sa Pilipinas ito lumaki at nagkaisip. Kaya wala talaga sa hinagap niya na ito ang Prinsepe ng banyagang bansang iyon. She licked her lips and swallowed more. Sana kaya niya pang tumagal doon.

"Sobrang big deal ba sa'yo ang pagtatagalog ko?" Err. Hindi pa rin talaga ako sanay na marinig siyang magsalita ng Tagalog. "Hindi naman. Nagulat lang ako. Akala ko hindi ka marunong." "Hindi sanay? Of course I can speak Tagalog. Not the deep one, pero kaya kong makipag-usap gamit 'yon." Pabalik-balik lang ang tingin niya sa akin at sa kalsada. Tumigil na lang ako sa pagsasalita dahil baka ikabangga pa namin ang usaping iyon.

IKATLONG TAUHAN “Selene” MABAGAL siyang tumango rito bago ngumiti na rin; ganoon din ang ginawa ng kanyang ina bago ito naunang maupo sa sopa na dati nang inupuan nito. “Alma.”

Nagsalita ito ng Tagalog. "Oo, siya ang nobya ko." Sa pagkakabigla ko'y napaawang ang labi ko. Hindi ko inaasahan ang pagkukrus ng landas namin sa oras na iyon. And I didn't expect na marunong siyang magsalita ng Tagalog. "We part our ways and never looked back, hindi ko na siya nakita muli," mapait na sambit nito. "Bakit?"

“Why would you sacrifice all your birthright for me?” “Kailangan,” I used Tagalog words this time. Iyon lang ang lenggwahe namin ni Althea na hindi maiintindihan ng mga tao ko. At kahit may tiwala ako kay Samuel na driver namin ngayon ay mas mabuti pa rin may mga bagay na para sa amin ni Thea lang.