Wasn't In Tagalog 소설 & 이야기

Mahina siyang natawa, isang tunog na may halong aliw at paghanga. "Kung ganun bilang bagong kaibigan mo pwede ka bang makasabay kumain ng lunch?" Napakunot ang noo ko. "Alam mo wala akong kakilala dito sa Pilipinas," dagdag niya sabay kibit balikat. "Kakarating ko lang galing sa ibang bansa." Napatingin ako sa kanya nang mas mabuti. Kung hindi siya lumaki dito bakit ang galing niyang mag Tagalog?

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

Natawa siya habang umiiling. "Marunong ka pa pala magtagalog," biro niya sa pag-asang mababago niya ang usapan nila. "Yeah, just in case I get to hook up with a Filipina woman, at least I know how to say 'himasin mo ng mabuti ang---" Agad niyang ibinato rito ang football kaya natigilan ito. "Anong himasin?" natatawa niyang komento. "What? Isn't that the tagalog word for 'caress'?"

Parang nahihiyang turan nito matapos kumalas ng pagkakayakap sa akin. Pero ang ikinapamilog ng mga mata ko ay ang narinig na pagtatagalog nito. "You speak tagalog fluently?" Mangha at di makapaniwalang tanong ko. Napangisi ito kaya lumitaw ang mapuputi at pantay pantay na mga ngipin. "Ofcourse, but not fluently. Mom always speaks tagalog you know. Talagang matututo kami even if we're living in the US." Sagot nito.

Nagkatitigan silang lahat. “Away lang ’to. Huwag mo kaming ma-English-English dahil nasa Pilipinas tayo,” saad nito na ikinatawa ko. Pero may punto naman siya—dapat Tagalog dahil nasa Pilipinas kuno kami. Sorry naman sa kanya kung gumagamit ako ng salitang hindi naman sa ’tin. “Ay sorry, manang ah. Hindi ko rin naman alam na hindi kayo nakakaintindi ng simpleng Tagalog lang,” mayabang kong saad.

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

Since February ngayon, madaming nag ca-canvas ng gown para sa mga prom nila kaya napa-aga si Mama sa pag bubukas at ako na muna ang mag hahatid kay Kira. "Ate, ate!" Kulubit ni Kira sa akin habang nandito kami sa sakayan ng jeep. "May mga nag ti-tinda ng story book oh!" Turo niya doon sa matandang lalaki na nasa labas ng jeep. "Naku puro ka story book, buti pa't basahin mo ang libro mo sa english at may matututunan ka pa." Saad ko. "Excuse me? 95 kaya grade ko sa english! And I know how to speak English fluently, you know?" Taray sa akin ni Kira

He kissed me! I couldn't leave and just run away. It's his birthday... I tried to shrug it off at sinubukan kong isipin na wala lang 'yun. People in America do that... No, they don't! People in America do the "beso" in tagalog. That was clearly a kiss! I took deep breaths at tumalikod sakanya para kunyaring uminom ng tubig. He's my best friend. Deep breaths. There is nothing wrong with it.

Gising na siya nang abutan ko kaya naman binihisan ko siya, at sinabi kong pupunta na kami sa Japan. Mukhang hindi pa nagsi-sink in sa isip niya, dahil wala siyang reaksyon. Siguro ay dahil na rin sa kagigising niya lang galing sa mahabang tulog. Hindi naman first time ni Agatha na sumakay sa airplane, dahil nakailang byahe na rin kami papunta Cebu kapag nagbabaksyon kami kasama sila Eunice.

Pagkatapos ay mabilis niya ring ibinaba 'yong cellphone at pinatay ang tawag. Wala man lang hello at bye. At isa pa, hindi ba siya marunong mag-Tagalog? Kanina ko pa napapansin na puro English siya. Sumasakit na 'yong ulo ko at malapit nang dumugo itong ilong ko.