Water Under The Bridge Novels & Stories

Mabilis na umalis si Terrence sa harapan ko sumunod naman ang mga kasama niya kaya nagpatuloy ako sa paglalakad. Hindi ko maiwasang mapangiti ng mapagmasdan ang maliwanag na dalampasigan dahil sa mga ilaw sa paligid. Umupo ako sa pinakadulo ng kahoy na bridge na kinaaapakan ko ngayon. Tinanggal ko ang suot kong slides at itinabi ito para maibabad ang paa ko sa tubig. Ilang minuto naglaro ang mga paa ko sa tubig.

Bakit? Doon sa ilalim ng tubig ay hinayaan kong umiyak nang umiyak. Walang makakakita dahil basang-basa ako ng tubig. Hindi nila malalaman na umiiyak ako, iisipin nilang tubig lang ang nasa mga mata ko. Ilang sandali pa akong nanatili sa ilalim hanggang sa maramdaman ko ang mga brasong humila sa beywang ko.

"Ito ay survival. At sa gabing ito, kailangan nating magkampi-kampi ang mga diyos ng nakaraan laban sa mga halimaw ng hinaharap." Habang tumatakbo si Ryella kasama si Vlady patungo sa submersible, isang dambuhalang pagsabog ang muling yumanig sa pundasyon ng Waterloo Bridge. Ang tubig ng Thames ay nagsimulang pumasok nang marahas sa tunnel, tila isang dambuhalang lalamunan na handang lumunok. "MAMA!" iyak ni Vlady habang hinihila siya ng agos.

Sa sobrang tagal na nito dito ay maalikabok na at puno na ng agiw. All of Dads painting looks fantastically real. Kahit saan mo tignan ay parang totoo talaga, tama ang sabi ni Mom. I grabbed one painting on the table. My mouth gaped as I saw the painting. "This is the underwater falls." Kung ganoon ay nakapunta din si Dad doon? How can he get there? Without someone who knows it? Halos buong parte ng gubat ay napinta na ata ni Dad.

Sinabihan niya ang isang tao na kumuha ng isang mangkok ng tubig bago dahan dahang ilagay ang barya. Nataranta si Mandy Zimmer at ang iba pa. Hindi nila alam kung ano ang nangyayari sa sandaling ito. Thud thud thud! Ang ibabaw ng tubig ay pumipintig, na para bang ang barya ay ang bibig ng isang bukal. Isang malabong projection ng gazebo ang makikita sa ilalim ng ibabaw. Ito ay tila hindi kapani paniwala ngunit parang isang bagay na dating umiiral.

Isang daang metro ang taas, malaking tansong salamin ang nakatayo sa tapat ng tulay. Ito ang Folly Bridge ni Persephone! Sa ilalim ng tulay ay ang River Styx! Sa kabilang pampang ay ang Mirror of Retribution! Isang malakas na boom ang umalingawngaw. Ang Folly Bridge ni Persephone ay umangat ng libu-libong milya na parang natural na moat ng Milky Way. Samantala, ang undead na hukbo na hinugasan ng River Styx ay patuloy na bumulusok sa Folly Bridge ni Persephone. Nang ang maningning na liwanag ng Mirror of Retribution ay sumikat sa undead, walang katapusan silang sumigaw doon.

Isa pang problema ito. Sinarado ni Loisa ang pintuan at dire-diretsong lumapit sa kaniyang pwesto at tinapon sa kaniya ang tubig. Nagulat si Rosell ngunit siya ay hindi. Expected na niyang mangyayari ito. “Hoy! M*ldita ka, ah?!” “Huwag kang makikialam dito,” anas ni Loisa kay Rosell. “Feeling prinsesa ka na siguro ngayon, ano? Pati ako napag-utusan pa para pagsilbihan ka!”

Si Alexa ang mananatiling prinsesa ng buong asyenda habambuhay. Aslan stopped when he reached the bridge. Apaw pa rin ang tubig at tinatawid ang ibabaw ng tulay. Brown pa rin ang kulay nun at di pa rin kayang tawirin. Supposedly, the flood should go away in an instant. Iba na siguro talaga ang panahon ngayon, naisip niya.

Sa halip ay umupo siya sa gilid ng paliguan at hinayaang sumayad ang kanyang mapuputing paa sa ibabaw ng tubig. Nagkalat ang mga talulot habang marahan niya itong ginagalaw. Palaging iniisip ni Si Beichen na maganda ang kanyang mga paa. Makinis. Maputi. At halos walang bahid ng kapintasan. “Why aren’t you going into the water?” Bahagya siyang nagpaalala. “This water is drawn from underground. It’s very clean.” Namula agad si Su Wanhe.

Iinom nalang ako ng tubig mamaya. Minutes pass maybe like twenty five minutes? He said to turn right at may ma dadaanan daw kaming bridge which is kakadaan nga lang namin. Malayo layo pa nga ang byahe namin. may na daanan pa kaming mga kubo, skwelahan at barangay.